6 مارس (گریگوری) /19 مارس (جولیان)

[1] و در روزهای آحاز پسر یوتام پسر عُزّیا پادشاه یهودا، واقع شد که رِصین پادشاه اَرام و فِقَح پسر رِمَلیا پادشاه اسرائیل بر اورشلیم برآمدند تا با آن جنگ نمایند، اما نتوانستند بر آن حمله آورند. [2] به خاندان داوود خبر داده، گفتند که اَرام در اِفرایم اردو زده‌اند. دل او و دل مردمانش بلرزید به طوری که درختان جنگل از باد می‌لرزد. [3] آنگاه خداوند به اِشعیا گفت: «تو با پسر خود شعاریاشوب به انتهای قنات برکه بالایی به راه مزرعه رختشویان به استقبال آحاز بیرون شو. [4] و او را بگو: ”مواظب و آرام باش، مترس! و دلت ضعیف نشود از این دو کُنده نیم‌سوخته دودافشان، یعنی از شدت خشم برافروخته رِصین و اَرام و پسر رِمَلیا. [5] زیرا که اَرام با اِفرایم و پسر رِمَلیا برای ضرر تو مشورت کرده، می‌گویند: [6] به ضد یهودا برآییم و آن را محاصره کرده، به جهت خود تسخیر کنیم و پسر طَبِئیل را در آن به پادشاهی نصب نماییم.» [7] خداوند یهوه چنین می‌گوید که «این به جا آورده نمی‌شود و واقع نخواهد گردید. [8] زیرا که سر اَرام، دمشق و سر دمشق، رِصین است در عرض شصت و پنج سال اِفرایم شکسته می‌شود به طوری که دیگر قومی نخواهد بود. [9] و سر اِفرایم سامره و سر سامره پسر رملیا است و اگر باور نکنید، بدون شک استوار نخواهید ماند.» [10] و خداوند بار دیگر آحاز را خطاب کرده، گفت: [11] «نشانه ای به جهت خود از یهوه خدایت جویا شو. آن را یا از عمق‌ها جویا شو یا از اوج آسمان بالا.» [12] آحاز گفت: «نمی طلبم و خداوند را امتحان نخواهم نمود.» [13] اِشعیا گفت: «ای خاندان داوود، بشنوید! آیا شما را کافی نیست که مردمان را به ستوه آورده‌اید، که می‌خواهید خدای مرا نیز به ستوه آورید؟ [14] بنابراین خود خداوند به شما نشانه‌ای خواهد داد: اینک باکره حامله شده، پسری خواهد زایید و نام او را عِمانوئیل خواهد خواند.

[32] بعد از آنکه نوح پانصد ساله شد، نوح سام و حام و یافث را آورد.

[1] و واقع شد که چون آدمیان شروع کردند به زیاد شدن بر روی زمین و دختران برای ایشان متولد گردیدند، [2] پسران خدا دختران آدمیان را دیدند که نیکومنظرند، و از هر کدام که خواستند، زنان برای خویشتن می‌گرفتند. [3] و خداوند گفت: «روح من در انسان دائم نخواهد ماند، زیرا که او بشر است. روزهای او صد و بیست سال خواهد بود.» [4] و در آن روزها مردان تنومند در زمین بودند. و بعد از هنگامی که پسران خدا با دختران آدمیان همخواب شدند و آنها برای ایشان فرزندان زاییدند، ایشان پهلوانانی بودند که در زمان گذشته مردان نامور شدند. [5] و خداوند دید که شرارت انسان در زمین بسیار است، و هر تصور از خیالهای دل او پیوسته محض شرارت است. [6] و خداوند پشیمان شد که انسان را بر زمین ساخته بود و در دل خود محزون گشت. [7] و خداوند گفت: «انسان را که آفریده‌ام، از روی زمین محو سازم، انسان و چارپایان و خزندگان و پرندگان هوا را، چونکه متأسف شدم از ساختن ایشان.» [8] اما نوح در نظر خداوند التفات یافت.

[20] ‌ای پسر من، اوامر پدر خود را نگاه دار و تعلیم مادر خویش را ترک منما. [21] آنها را بر دل خود دائم ببند و آنها را بر گردن خویش بیاویز. [22] حینی که به راه می‌روی، تو را هدایت خواهد نمود و حینی که می‌خوابی، بر تو دیده‌بانی خواهد کرد و وقتی که بیدار شوی، با تو گفتگو خواهد نمود. [23] زیرا که آن فرامین چراغ و آن تعلیم نور است و توبیخ ادب‌آموز طریق حیات ‌است. [24] تا تو را از زن خبیث نگاه دارد و از چاپلوسی زبان زن بیگانه. [25] در دلت مشتاق جمال او مباش و از پلک‌هایش فریفته مشو. [26] زیرا که به ‌سبب زن زناکار، شخص برای یک قرص نان محتاج می‌شود، و زن مرد دیگر، جان گرانبها را صید می‌کند. [27] آیا کسی آتش را در آغوش خود بگیرد و جامه‌اش سوخته نشود؟ [28] یا کسی بر زغال‌های آتشین راه رود و پای‌هایش سوخته نگردد؟ [29] همچنین است کسی ‌که نزد زن همسایه خویش داخل شود، زیرا هر ‌که او را لمس نماید، بی‌گناه نخواهد ماند. [30] دزد را اهانت نمی‌کنند، اگر دزدی کند تا جان خود را سیر نماید وقتی که گرسنه باشد. [31] لیکن اگر گرفته شود، هفت چندان رد خواهد نمود و تمامی اموال خانه خود را خواهد داد. [32] امّا کسی ‌که با زنی زنا کند، عقل درست ندارد و هر‌ که چنین عمل نماید، جان خود را هلاک خواهد ساخت. [33] او کتک و رسوایی خواهد یافت، و ننگ او محو نخواهد شد. [34] زیرا که غیرت، شدت خشم مرد است و در روز انتقام، شفقّت نخواهد نمود. [35] بر هیچ غرامتی نظر نخواهد کرد و هر‌چند هدیه‌ها را زیاده کنی، قبول نخواهد نمود. [1] ای پسر من، سخنان مرا نگاه دار و اوامر مرا نزد خود ذخیره نما.

[14] بنابراین‌ ای مردان مسخره کننده، و ‌ای حاکمان این قوم که در اورشلیم‌اند، کلام خداوند را بشنوید. [15] از آنجا که گفته‌اید: «با مرگ عهد بسته‌ایم، و با عالم مردگان همداستان شده‌ایم، پس چون شلاق مرگبار بگذرد، به ما نخواهد رسید، زیرا که دروغها را پناهگاه خود نمودیم و خویشتن را زیر حیله پوشیده ساختیم.» [16] بنابراین خداوند یهوه چنین می‌گوید: «اینک در صَهیون سنگ بنیادی نهادم یعنی سنگ آزموده و سنگ زاویه‌ای گرانبها و بنیاد محکم، پس هر ‌که ایمان آورد، عجله نخواهد نمود. [17] و انصاف را ریسمان می‌گردانم و عدالت را ترازو، و تگرگ پناهگاه دروغ را خواهد رفت و آبها پوشش را خواهد برد. [18] و عهد شما با مرگ پوچ خواهد شد و پیمانتان با عالم مردگان ثابت نخواهد ماند و چون شلاق شدید بگذرد، شما از آن پایمال خواهید شد. [19] هر وقت که بگذرد، شما را گرفتار خواهد ساخت، زیرا که هر صبح، هم در روز و هم در شب خواهد گذشت و فهمیدن اخبار باعث هیبت محض خواهد شد.» [20] زیرا که بستر کوتاهتر است از آنکه کسی بر آن دراز شود، و لحاف تنگتر است از آنکه کسی خویشتن را بپوشاند. [21] زیرا خداوند چنانکه در کوه فراصیم کرد، خواهد برخاست و چنانکه در وادی جِبعون نمود، خشمناک خواهد شد، تا کار خود یعنی کار عجیب خود را به جا آورد و عمل خویش یعنی عمل غریب خویش را به انجام رساند. [22] پس الان مسخره منمایید، مبادا بندهای شما محکم گردد، زیرا هلاکت و تقدیری را که از جانب خداوند یهوه صِبایوت، بر تمامی زمین می‌آید، شنیده‌ام.

[32] اینانند قبایل پسران نوح، مطابق پیدایش ایشان در قومهای خود که از ایشان اقوام جهان، بعد از طوفان در زمین پخش شدند. [1] و تمام جهان را یک زبان و یک گفتار بود. [2] و واقع شد که چون از مشرق کوچ می‌کردند، دشتی در زمین شِنعار یافتند و در آنجا ساکن شدند. [3] و به یکدیگر گفتند: «بیایید، خشتها بسازیم و آنها را خوب بپزیم.» و ایشان را آجر به ‌جای سنگ بود، و قیر به ‌جای گچ. [4] و گفتند: «بیایید شهری برای خود بنا نهیم و برجی را که سرش به آسمان برسد، تا نامی برای خویشتن پیدا کنیم، مبادا بر روی تمام زمین پراکنده شویم.» [5] و خداوند فرود آمد تا شهر و برجی را که آدمیان بنا می‌کردند، ببیند. [6] و خداوند گفت: «اینک قوم یکی است و تمامی ایشان را یک زبان و این کار را شروع کرده‌اند، و اکنون هیچ کاری که قصد آن بکنند، از ایشان بازداشته نخواهد شد. [7] اکنون فرود آییم و زبان ایشان را در آنجا مغشوش سازیم تا سخن یکدیگر را نفهمند.» [8] پس خداوند ایشان را از آنجا بر روی تمام زمین پراکنده ساخت و از بنای شهر باز ماندند. [9] از آن سبب آنجا را بابل نامیدند، زیرا که در آنجا خداوند لغت تمامی اهل جهان را مغشوش ساخت. و خداوند ایشان را از آنجا بر روی تمام زمین پراکنده نمود.

[19] آرزویی که به دست آید، برای جان شیرین است، امّا احمقان از ترک بدی دوری می‌کنند. [20] با حکیمان همنشین شو و حکیم خواهی شد، امّا رفیق جاهلان ضرر خواهد یافت. [21] بلا گناهکاران را تعقیب می‌کند، امّا عادلان، جزای نیکو خواهند یافت. [22] مرد صالح فرزندان فرزندان را ارث خواهد داد، و دولت گناهکاران برای عادلان ذخیره خواهد شد. [23] در مزرعه فقیران خوراک بسیار است، امّا هستند که از بی‌انصافی هلاک می‌شوند. [24] کسی ‌که چوب را باز‌ دارد، از پسر خویش نفرت می‌کند، امّا کسی ‌که او را دوست می‌دارد، او را به سعی تمام انضباط می‌نماید. [25] مرد عادل برای سیری جان خود می‌خورد، امّا شکم شریران محتاج خواهد بود. [1] هر زن حکیم خانه خود را بنا می‌کند، امّا زن جاهل آن را با دست خود خراب می‌نماید. [2] کسی ‌که به راستی خود رفتار می‌نماید، از خداوند می‌ترسد، امّا کسی ‌که در طریق خود کج‌رفتار است، او را تحقیر می‌نماید. [3] در دهان احمق چوب تکبّر است، امّا لب‌های حکیمان ایشان را محافظت خواهد نمود. [4] جایی که گاو نیست، آخور پاک است، امّا از قوت گاو، محصول زیاد می‌شود. [5] شاهد امین دروغ نمی‌گوید، امّا شاهد کاذب به دروغ سخن می‌گوید. [6] استهزا کننده حکمت را می‌طلبد و نمی‌یابد. امّا به جهت مرد فهیم علم آسان است.