6 اوت (گریگوری) /19 اوت (جولیان)

[12] و خداوند به موسی گفت: «نزد من به کوه بالا بيا، و آنجا باش تا لوحهای سنگی و تورات و احکامی را که نوشته‌ام تا ايشان را تعليم نمايی، به تو دهم.» [13] پس موسی با خادم خود یوشَع برخاست. و موسی به کوه خدا بالا آمد. [14] و به مشايخ گفت: «برای ما در اينجا منتظر مانید، تا نزد شما برگرديم. اینک هارون و حور با شما می‌باشند. پس هر ‌که امری دارد، نزد ايشان برود.» [15] و چون موسی به فراز کوه برآمد، ابر کوه را فرو گرفت. [16] و جلال خداوند بر کوه سينا قرار گرفت، و شش روز ابر آن را پوشانيد، و روز هفتمين، موسی را از ميان ابر ندا در داد. [17] و منظر جلال خداوند، مثل آتش سوزنده در نظر قوم اسرائیل بر قله کوه بود. [18] و موسی به ميان ابر داخل شده، به فراز کوه برآمد. و موسی چهل روز و چهل شب در کوه ماند.

[28] و از این کلام نزدیک به هشت روز گذشته بود که پطرس و یوحنا و یعقوب را برداشته بر فراز کوهی برآمد تا دعا کند. [29] و چون دعا می کرد، شکل چهرهٔ او تغییر کرد و لباس او سفید و درخشان شد. [30] که ناگاه دو مرد یعنی موسی و ایلیا با وی ملاقات کردند. [31] و به شکل پرجلال ظاهر شده دربارهٔ مرگ او که می‌بایست به زودی در اورشلیم واقع شود، گفتگو می کردند. [32] امّا پطرس و رفقایش را خواب در ربود. پس بیدار شده جلال او و آن دو مرد را که با وی بودند، دیدند. [33] و چون آن دو نفر از او جدا می‌شدند، پطرس به عیسی گفت که «ای استاد، بودن ما در اینجا خوب است. پس سه سایبان بسازیم؛ یکی برای تو و یکی برای موسی و دیگری برای ایلیا.» زیرا که نمی‌دانست چه می‌گفت. [34] و این سخن هنوز بر زبانش می‌بود که ناگاه ابری پدیدار شده بر ایشان سایه افکند و چون داخل ابر می‌شدند، ترسان گردیدند. [35] آنگاه صدایی از ابر برآمد که «این است پسر حبیب من، او را بشنوید.» [36] و چون این صدا رسید، عیسی را تنها یافتند و ایشان ساکت ماندند و از آنچه دیده بودند، هیچ‌‌کس را در آن روزها خبر ندادند.

[1] پولس به اراده خدا رسول عیسی مسیح و تیموتائوس برادر، به کلیسای خدا که در قُرِنتُس می‌باشد با همهٔ مقدّسینی که در تمام اَخائیه هستند: [2] فیض و سلامتی از پدر ما خدا و عیسی مسیح خداوند به شما باد. [3] متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که پدر رحمتها و خدای تمامی تسلّی‌ها است، [4] که ما را در هر تنگی ما تسلّی می‌دهد تا ما بتوانیم دیگران را در هر مصیبتی که باشد، تسلّی نماییم، به آن تسلی که خود از خدا یافته‌ایم. [5] زیرا به اندازه‌ای که رنجهای مسیح در ما زیاده شود، به همین قسم تسلی ما نیز به‌وسیلهٔ مسیح می‌افزاید. [6] امّا خواه زحمت کشیم، این است برای تسلّی و نجات شما، و خواه تسلّی پذیریم، این هم به خاطر تسلّی شما است که میسر می‌شود از صبر داشتن در همین دردهایی که ما هم می‌بینیم. [7] و امید ما درباره شما استوار است، زیرا می‌دانیم که چنانکه شما شریک دردهای ما هستید، همچنین شریک تسلّی نیز خواهید بود.

[10] بنابراین ای برادران، بیشتر جد و جهد کنید تا دعوت و برگزیدگی خود را استواری دهید. زیرا اگر چنین کنید، هرگز لغزش نخواهید خورد. [11] و همچنین توان ورود به پادشاهی جاودانی خداوند و نجات‌دهندهٔ ما عیسی مسیح به شما به دولتمندی داده خواهد شد. [12] پس این امور را پیوسته به یاد شما خواهم آورد، هرچند آنها را می‌دانید و در آن حقیقت که نزد شما است، استوار هستید. [13] لیکن این را درست می‌دانم، مادامی که در این خیمه هستم، شما را به یادآوری برانگیزانم. [14] چونکه می‌دانم که زمان بیرون کردن خیمه من نزدیک است، چنانکه خداوند ما عیسی مسیح نیز مرا آگاهانید. [15] و برای این نیز کوشش می‌کنم تا شما در هر وقت بعد از رحلت من، بتوانید این امور را یاد آورید. [16] زیرا که در‌ پی افسانه‌های ساختگی نرفتیم چون از قوت و آمدن خداوند ما عیسی مسیح شما را اعلام دادیم، بلکه شوکت او را دیده بودیم. [17] زیرا که او از خدای پدر حرمت و جلال یافت هنگامی که صدایی از جلال شوکت به او رسید که «این است پسر عزیز من که از وی خشنودم.» [18] و این صدا را ما زمانی که با او در کوه مقدّس بودیم، شنیدیم که از آسمان آورده شد. [19] و کلام انبیا را نیز محکمتر داریم که نیکو می‌کنید اگر در آن جد و جهد کنید؛ مثل چراغی درخشنده در مکان تاریک تا روز بشکافد و ستاره صبح در دلهای شما طلوع کند.

[43] از این جهت شما را می‌گویم که پادشاهی خدا از شما گرفته شده به ملتی که میوه‌اش را بیاورند، عطا خواهد شد. [44] و هر‌ که بر آن سنگ افتد، خُرد شود و اگر آن، بر کسی افتد، او را له سازد.» [45] و چون سران کاهنان و فریسیان مَثَلهایش را شنیدند دریافتند که در مورد ایشان می‌گوید. [46] و چون خواستند او را گرفتار کنند، از مردم ترسیدند، زیرا که او را نبی می‌دانستند.

[1] و بعد از شش روز، عیسی، پطرس و یعقوب و برادرش یوحنا را برداشته، ایشان را در خلوت به کوهی بلند برد. [2] و در نظر ایشان سیمای او دگرگون شد و چهره‌اش چون خورشید، درخشنده و جامه‌اش چون نور، سفید گردید. [3] که ناگاه موسی و ایلیا بر ایشان ظاهر شده، با او گفتگو می‌کردند. [4] اما پطرس به عیسی متوجّه شده، گفت که «خداوندا، بودن ما در اینجا نیکو است! اگر بخواهی، سه سایبان در اینجا بسازیم، یکی برای تو و یکی برای موسی و دیگری برای ایلیا.» [5] و هنوز سخن بر زبانش بود که ناگاه ابری درخشنده بر ایشان سایه افکند و اینک آوازی از ابر در‌ رسید که «این است پسر حبیب من که از وی خشنودم. او را بشنوید!» [6] و چون شاگردان این را شنیدند، به روی افتاده، بی‌نهایت ترسان شدند. [7] عیسی نزدیک آمده، ایشان را لمس نمود و گفت: «برخیزید و ترسان مباشید!» [8] و چشمان خود را گشوده، هیچ‌کس را جز عیسی ندیدند. [9] و چون ایشان از کوه به زیر می‌آمدند، عیسی ایشان را قدغن فرمود که «تا پسر انسان از مردگان برنخیزد، مبادا این رویا را به کسی باز گویید.»

[12] و خداوند به موسی گفت: «نزد من به کوه بالا بيا، و آنجا باش تا لوحهای سنگی و تورات و احکامی را که نوشته‌ام تا ايشان را تعليم نمايی، به تو دهم.» [13] پس موسی با خادم خود یوشَع برخاست. و موسی به کوه خدا بالا آمد. [14] و به مشايخ گفت: «برای ما در اينجا منتظر مانید، تا نزد شما برگرديم. اینک هارون و حور با شما می‌باشند. پس هر ‌که امری دارد، نزد ايشان برود.» [15] و چون موسی به فراز کوه برآمد، ابر کوه را فرو گرفت. [16] و جلال خداوند بر کوه سينا قرار گرفت، و شش روز ابر آن را پوشانيد، و روز هفتمين، موسی را از ميان ابر ندا در داد. [17] و منظر جلال خداوند، مثل آتش سوزنده در نظر قوم اسرائیل بر قله کوه بود. [18] و موسی به ميان ابر داخل شده، به فراز کوه برآمد. و موسی چهل روز و چهل شب در کوه ماند.

[28] و از این کلام نزدیک به هشت روز گذشته بود که پطرس و یوحنا و یعقوب را برداشته بر فراز کوهی برآمد تا دعا کند. [29] و چون دعا می کرد، شکل چهرهٔ او تغییر کرد و لباس او سفید و درخشان شد. [30] که ناگاه دو مرد یعنی موسی و ایلیا با وی ملاقات کردند. [31] و به شکل پرجلال ظاهر شده دربارهٔ مرگ او که می‌بایست به زودی در اورشلیم واقع شود، گفتگو می کردند. [32] امّا پطرس و رفقایش را خواب در ربود. پس بیدار شده جلال او و آن دو مرد را که با وی بودند، دیدند. [33] و چون آن دو نفر از او جدا می‌شدند، پطرس به عیسی گفت که «ای استاد، بودن ما در اینجا خوب است. پس سه سایبان بسازیم؛ یکی برای تو و یکی برای موسی و دیگری برای ایلیا.» زیرا که نمی‌دانست چه می‌گفت. [34] و این سخن هنوز بر زبانش می‌بود که ناگاه ابری پدیدار شده بر ایشان سایه افکند و چون داخل ابر می‌شدند، ترسان گردیدند. [35] آنگاه صدایی از ابر برآمد که «این است پسر حبیب من، او را بشنوید.» [36] و چون این صدا رسید، عیسی را تنها یافتند و ایشان ساکت ماندند و از آنچه دیده بودند، هیچ‌‌کس را در آن روزها خبر ندادند.

[11] ‌ای قُرِنتیان، دهان ما به سوی شما گشاده و دل ما وسیع شده است. [12] در ما تنگ نیستید، لیکن در درون خود تنگ هستید. [13] پس در جزای این، زیرا که به فرزندان خود سخن می‌گویم، شما نیز گشاده شوید. [14] زیر یوغ ناموافق با بی‌ایمانان مشوید، زیرا عدالت را با گناه چه رفاقت و نور را با ظلمت چه شراکت است؟ [15] و مسیح را با بلیعال چه مناسبت و مؤمن را با کافر چه نصیب است؟ [16] و معبد خدا را با بتها چه موافقت؟ زیرا شما هیکل خدای زنده می‌باشید، چنانکه خدا گفت که «در ایشان ساکن خواهم بود و در ایشان راه خواهم رفت و خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود.»

[10] بنابراین ای برادران، بیشتر جد و جهد کنید تا دعوت و برگزیدگی خود را استواری دهید. زیرا اگر چنین کنید، هرگز لغزش نخواهید خورد. [11] و همچنین توان ورود به پادشاهی جاودانی خداوند و نجات‌دهندهٔ ما عیسی مسیح به شما به دولتمندی داده خواهد شد. [12] پس این امور را پیوسته به یاد شما خواهم آورد، هرچند آنها را می‌دانید و در آن حقیقت که نزد شما است، استوار هستید. [13] لیکن این را درست می‌دانم، مادامی که در این خیمه هستم، شما را به یادآوری برانگیزانم. [14] چونکه می‌دانم که زمان بیرون کردن خیمه من نزدیک است، چنانکه خداوند ما عیسی مسیح نیز مرا آگاهانید. [15] و برای این نیز کوشش می‌کنم تا شما در هر وقت بعد از رحلت من، بتوانید این امور را یاد آورید. [16] زیرا که در‌ پی افسانه‌های ساختگی نرفتیم چون از قوت و آمدن خداوند ما عیسی مسیح شما را اعلام دادیم، بلکه شوکت او را دیده بودیم. [17] زیرا که او از خدای پدر حرمت و جلال یافت هنگامی که صدایی از جلال شوکت به او رسید که «این است پسر عزیز من که از وی خشنودم.» [18] و این صدا را ما زمانی که با او در کوه مقدّس بودیم، شنیدیم که از آسمان آورده شد. [19] و کلام انبیا را نیز محکمتر داریم که نیکو می‌کنید اگر در آن جد و جهد کنید؛ مثل چراغی درخشنده در مکان تاریک تا روز بشکافد و ستاره صبح در دلهای شما طلوع کند.

[23] و در کنیسهٔ ایشان شخصی بود که روح پلید داشت. ناگاه فریاد زده، [24] گفت: «ای عیسی ناصری، ما را با تو چه‌کار است؟ آیا برای هلاک کردن ما آمدی؟ تو را می‌شناسم کیستی، تو آن قدّوس خدایی!» [25] عیسی بر او نهیب زده، گفت: «خاموش شو و از او بیرون بیا!» [26] در دم آن روح خبیث او را به تشنج انداخت و به صدای بلند فریاد زده، از او بیرون آمد. [27] و همه متعجّب شدند، به حدی که از همدیگر سؤال کرده، گفتند: «این چیست و این چه تعلیم تازه است که ارواح پلید را نیز با قدرت امر می‌کند و اطاعتش می‌نمایند؟» [28] و اسم او به سرعت در تمامی مرز و بوم جلیل شهرت یافت.

[1] و بعد از شش روز، عیسی، پطرس و یعقوب و برادرش یوحنا را برداشته، ایشان را در خلوت به کوهی بلند برد. [2] و در نظر ایشان سیمای او دگرگون شد و چهره‌اش چون خورشید، درخشنده و جامه‌اش چون نور، سفید گردید. [3] که ناگاه موسی و ایلیا بر ایشان ظاهر شده، با او گفتگو می‌کردند. [4] اما پطرس به عیسی متوجّه شده، گفت که «خداوندا، بودن ما در اینجا نیکو است! اگر بخواهی، سه سایبان در اینجا بسازیم، یکی برای تو و یکی برای موسی و دیگری برای ایلیا.» [5] و هنوز سخن بر زبانش بود که ناگاه ابری درخشنده بر ایشان سایه افکند و اینک آوازی از ابر در‌ رسید که «این است پسر حبیب من که از وی خشنودم. او را بشنوید!» [6] و چون شاگردان این را شنیدند، به روی افتاده، بی‌نهایت ترسان شدند. [7] عیسی نزدیک آمده، ایشان را لمس نمود و گفت: «برخیزید و ترسان مباشید!» [8] و چشمان خود را گشوده، هیچ‌کس را جز عیسی ندیدند. [9] و چون ایشان از کوه به زیر می‌آمدند، عیسی ایشان را قدغن فرمود که «تا پسر انسان از مردگان برنخیزد، مبادا این رویا را به کسی باز گویید.»