5 ژانویه(گریگوری) / 18 ژانویه(جولیان)

[1] بیابان و زمین خشک، شادمان خواهد شد و صحرا به شادی آمده، مثل گل سرخ خواهد شکفت. [2] شکوفه بسیار نموده، با شادمانی و ترنم شادی خواهد کرد. شوکت لبنان و زیبایی کَرمِل و شارون به آن عطا خواهد شد. جلال یهوه و زیبایی خدای ما را مشاهده خواهند نمود. [3] دستهای سست را قوی سازید و زانوهای لرزان را محکم گردانید. [4] به دلهای ترسان بگویید: «قوی شوید و مترسید! اینک خدای شما با انتقام می‌آید. او با مکافات الهی می‌آید و شما را نجات خواهد داد.» [5] آنگاه چشمان کوران باز خواهد شد و گوشهای کران باز خواهد گردید. [6] آنگاه لنگان مثل غزال جست و خیز خواهند نمود و زبان لال خواهد سرایید. زیرا که آبها در بیابان و نهرها در صحرا خواهد جوشید. [7] و سراب به برکه و مکانهای خشک به چشمه های آب تبدیل خواهد گردید. در مسکنی که شغالها می‌خوابند، علف و بوریا و نی خواهد بود. [8] و در آنجا شاهراهی و طریقی خواهد بود و ”طریق مقدس“ نامیده خواهد شد و نجسان از آن عبور نخواهند کرد، بلکه تنها به جهت ایشان خواهد بود. و هر که در آن راه روان شود، اگر چه هم جاهل باشد، گمراه نخواهد گردید. [9] شیری در آن نخواهد بود و حیوان درنده‌ای بر آن برنخواهد آمد و در آنجا یافت نخواهد شد، بلکه ناجیان بر آن روان خواهند گشت. [10] و فدیه‌شدگان خداوند بازگشت نموده، با ترنم به صَهیون خواهند آمد و خوشی جاودانی بر سر ایشان خواهد بود. و شادمانی و خوشی را خواهند یافت و غم و ناله فرار خواهد کرد.

[25] پس چون یحیی دوره خود را به پایان برد، گفت: ‘مرا که می‌پندارید؟ من او نیستم، لیکن اینک بعد از من کسی می‌آید که لایق گشادن نعلین او نیستم.’ [26] «ای برادران عزیز و پسران تبار ابراهیم و هر که از شما خداترس باشد، به ما کلام این نجات فرستاده شد. [27] زیرا ساکنان اورشلیم و روسای ایشان، چونکه نه او را شناختند و نه صداهای انبیا را که هر سبّت خوانده می‌شود، او را محکوم کردند و آنها را به انجام رسانیدند. [28] و گرچه هیچ سبب قتل در وی نیافتند، از پیلاتُس خواستند که او کشته شود. [29] پس چون آنچه دربارهٔ وی نوشته شده بود به انجام رسانیدند، او را از صلیب پایین آورده، به قبر سپردند. [30] لیکن خدا او را از مردگان برخیزانید. [31] و او روزهای بسیار ظاهر شد بر آنانی که همراه او از جلیل به اورشلیم آمده بودند که اکنون نزد قوم شهود او می‌باشند. [32] پس ما به شما مژده می‌دهیم، به آن وعده‌ای که به پدران ما داده شد، [33] که خدا آن را به ما که فرزندان ایشان می‌باشیم وفا کرد، وقتی که عیسی را برانگیخت. چنانکه در مزمور دوّم نوشته شده است که: ‘تو پسر من هستی، من امروز تو را مولود ساخته‌ام.’

[1] در آن روزها، یحیای تعمید‌دهنده در بیابان یهودیه ظاهر شد و موعظه کرده، می‌گفت: [2] «توبه کنید، زیرا پادشاهی آسمان نزدیک است.» [3] زیرا همین است آنکه اِشَعیای نبی از او خبر داده، می‌گوید: «صدای ندا کننده‌ای در بیابان که ‘راه خداوند را آماده کنید و طریق‌های او را هموار نمایید.’» [4] و این یحیا لباس از پشم شتر می‌داشت، و کمربند چرمی بر کمر و خوراک او از ملخ و عسل صحرایی می‌بود. [5] در این وقت، اورشلیم و تمام یهودیه و جمیع حوالی اُردن نزد او بیرون می‌آمدند، [6] و به گناهان خود اعتراف کرده، در اُردن از وی تعمید می‌یافتند. [7] پس چون بسیاری از فریسیان و صدوقیان را دید که برای تعمید وی می‌آیند، به ایشان گفت: «ای افعی‌زادگان، چه کسی شما را اعلام کرد که از غضب آینده بگریزید؟ [8] اکنون ثمرهٔ شایسته توبه بیاورید، [9] و این سخن را به‌ خاطر خود راه مدهید که پدر ما ابراهیم است، زیرا به شما می‌گویم خدا قادر است که از این سنگها فرزندان برای ابراهیم به وجود آورد. [10] و هم‌اکنون تیشه بر ریشهٔ درختان نهاده شده است، پس هر درختی که ثمرهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده شود. [11] من شما را به آب برای توبه تعمید می‌دهم. لیکن او که بعد از من می‌آید از من تواناتر است که لایق برداشتن کفشهایش نیستم؛ او شما را به روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد.

[16] خویشتن را شسته، پاک نمایید و بدی کارهای خویش را از نظر من دور کرده، از شرارت دست بردارید. [17] نیکوکاری را بیاموزید و انصاف را بطلبید. مظلومان را رهایی دهید. یتیمان را دادرسی کنید و بیوه‌زنان را حمایت نمایید. [18] خداوند می‌گوید: بیایید تا با همدیگر دلیل آوریم. اگر گناهان شما مثل ارغوان باشد مانند برف سفید خواهد شد و اگر مثل قرمز سرخ باشد، مانند پشم خواهد شد. [19] اگر راغب باشید و اطاعت نمایید، نیکویی زمین را خواهید خورد. [20] اما اگر خودداری نموده، سرکشی کنید، شمشیر شما را خواهد خورد، زیرا که دهان خداوند چنین می‌گوید.»

[1] و چون اپلس در قُرِنتُس بود، پولُس در نواحی بالا گردش کرده، به اِفِسُس رسید. و در آنجا شاگرد چند یافته، [2] به ایشان گفت: «آیا هنگامی که ایمان آوردید، روح‌القدس را یافتید؟» به وی گفتند: «حتّی نشنیدیم که روح‌القدس هست!» [3] به ایشان گفت: «پس به چه چیز تعمید یافتید؟» گفتند: «به تعمید یحیی.» [4] پولُس گفت: «یحیی البته تعمید توبه می‌داد و به قوم می‌گفت به آن کسی ‌که بعد از من می‌آید، ایمان بیاورید؛ یعنی به عیسی.» [5] چون این را شنیدند، به نام خداوند عیسی تعمید گرفتند [6] و چون پولُس دست بر ایشان نهاد، روح‌القدس بر ایشان ریخته شد و به زبانها صحبت نموده نبوت کردند. [7] و همهٔ آن مردمان حدود دوازده نفر بودند. [8] سپس پولُس به کنیسه وارد شده، مدّت سه ماه به دلیری سخن می‌راند و در امور پادشاهی خدا مباحثه می‌نمود و دلیل قاطع می‌آورد.

[1] سرآغاز انجیل عیسی مسیح پسر خدا. [2] چنانکه در اِشَعیای نبی نوشته شده است، «اینک رسول خود را پیش روی تو می‌فرستم تا راه تو را پیش تو مهیا سازد. [3] صدای ندا کننده‌ای در بیابان که ‘راه خداوند را حاضر سازید و طریقهای او را راست نمایید.’» [4] یحیی تعمید‌دهنده در بیابان ظهور کرد و به جهت بخشش گناهان به تعمید توبه موعظه می‌نمود. [5] و تمامی مرز و بوم یهودیه و تمامی سکنه اورشلیم نزد او بیرون شدند و به گناهان خود اعتراف کرده، در رود اُردن از وی تعمید می‌یافتند. [6] و یحیی را لباس از پشم شتر و کمربند چرمی بر کمر می‌بود و خوراک وی از ملخ و عسل صحرایی. [7] و موعظه می‌کرد و می‌گفت که «بعد از من کسی تواناتر از من می‌آید که لایق آن نیستم که خم شده، بند نعلین او را باز کنم. [8] من شما را به آب تعمید دادم. لیکن او شما را به روح‌القدس تعمید خواهد داد.»

[3] بنابراین با شادمانی از چشمه‌های نجات آب خواهید کشید. [4] و در آن روز خواهید گفت: «خداوند را حمد گویید و نام او را بخوانید و کارهای او را در میان قو‌مها اعلام کنید و بگویید که اسم او متعال می‌باشد. [5] برای خداوند بسرایید، زیرا کارهای بزرگ کرده است و این در تمامی زمین معروف است. [6] ‌ای ساکنان صَهیون، صدا را برافراشته، بسرای، زیرا قدوس اسرائیل در میان تو عظیم است.»

[3] یا نمی‌دانید که همگی ما که در مسیح عیسی تعمید یافتیم، در مرگ او تعمید یافتیم؟ [4] پس چونکه در مرگ او تعمید یافتیم، با او دفن شدیم تا آنکه به همین نوع که مسیح به جلال پدر از مردگان برخاست، ما نیز در تازگی حیات رفتار نماییم. [5] زیرا اگر بر مثال مرگ او متّحد گشتیم، بدون شک در زنده شدن وی نیز چنین خواهیم شد. [6] زیرا این را می‌دانیم که انسانیت کهنه ما با او مصلوب شد تا جسد گناه هیچ گردد و دیگر گناه را بندگی نکنیم. [7] زیرا هر ‌که مرد، از گناه آزاد شده است. [8] پس هرگاه با مسیح مردیم، یقین می‌دانیم که با او زندگی هم خواهیم کرد. [9] زیرا می‌دانیم که چون مسیح از مردگان برخاست، دیگر نمی‌میرد و بعد از این مرگ بر او تسلّطی ندارد. [10] زیرا به آنچه مُرد، یک مرتبه برای گناه مرد و به آنچه زندگی می‌کند، برای خدا زندگی می‌کند. [11] همچنین شما نیز خود را برای گناه مرده انگارید، امّا برای خدا در مسیح عیسی زنده.

[9] و واقع شد در آن روزها عیسی از ناصره جلیل آمده در اُردن از یحیی تعمید یافت. [10] و چون از آب بیرون آمد، در دم آسمان را شکافته دید و روح را که مانند کبوتری بر وی نازل می‌شود. [11] و صدایی از آسمان در‌ رسید که «تو پسر عزیز من هستی که از تو خشنودم.» [12] پس بی‌درنگ روح وی را به بیابان برد. [13] و عیسی به مدّت چهل روز در صحرا بود و شیطان او را وسوسه می‌کرد و با حیوانات وحشی به سر می‌برد و فرشتگان او را پرستاری می‌نمودند. [14] و بعد از گرفتاری یحیی، عیسی به جلیل آمده، به بشارت پادشاهی خدا موعظه کرده، [15] می گفت: «وقت تمام شد و پادشاهی خدا نزدیک است. پس توبه کنید و به انجیل ایمان بیاورید.»

[8] خداوند چنین می‌گوید: «در زمان خشنودی تو را قبول نمودم و در روز نجات تو را یاری کردم. و تو را حفظ نموده عهد قوم خواهم ساخت تا زمین را بنا شده سازی و نصیبهای خراب شده را به ایشان تقسیم نمایی. [9] و به اسیران بگویی: ”بیرون روید.“ و به آنانی که در ظلمتند، خویشتن را آشکار سازید. و ایشان در راهها خواهند چرید و مرتعهای ایشان بر همه صحراهای کوهی خواهد بود. [10] گرسنه و تشنه نخواهند بود و حرارت و آفتاب به ایشان ضرر نخواهد رسانید، زیرا آنکه بر ایشان ترحم دارد، ایشان را هدایت خواهد کرد و نزد چشمه های آب ایشان را رهبری خواهد نمود. [11] و تمامی کوه‌های خود را طریق‌ها خواهم ساخت و راههای من بلند خواهد شد. [12] اینک بعضی از جای دور خواهند آمد و بعضی از شمال و از مغرب و بعضی از دیار سینیم.» [13] ‌ای آسمانها، ترنّم کنید! و ‌ای زمین، شادی نما! و ‌ای کوه‌ها، آواز شادمانی دهید! زیرا خداوند قوم خود را تسلی می‌دهد و بر مظلومان خود ترحم می‌فرماید. [14] اما صَهیون می‌گوید: «یهوه مرا ترک نموده و خداوند مرا فراموش کرده است.» [15] آیا زن، بچه شیر خواره خود را فراموش کرده بر پسر رحم خویش ترحم ننماید؟ اینان فراموش می‌کنند، اما من تو را فراموش نخواهم نمود.

[11] زیرا که فیض خدا که برای همهٔ مردم نجات‌بخش است، آشکار شده، [12] ما را هشدار می‌دهد که بی‌دینی و شهوات دنیوی را ترک کرده، با خرداندیشی و عدالت و دینداری در این جهان زندگی کنیم. [13] و آن امید مبارک و ظهور جلال خدای بزرگ و نجات‌دهنده خویش عیسی مسیح را انتظار کشیم، [14] که خود را در راه ما فدا ساخت تا ما را از هر ناراستی برهاند و قومی برای خود طاهر سازد که مِلک خاص او و غیور در کارهای نیک باشند.

[4] لیکن چون مهربانی و لطف نجات‌دهندهٔ ما خدا آشکار شد، [5] نه به خاطر کارهایی که ما به عدالت کرده بودیم، بلکه تنها به خاطر رحمت خود ما را نجات داد به غسل تولّد تازه و آن تازگی‌ که از روح‌القدس است؛ [6] که او را به ما به دولتمندی ارزانی داشت به توسط نجات‌دهنده ما عیسی مسیح، [7] تا به فیض او عادل شمرده شده، وارث گردیم مطابق امید حیات جاودانی.

[13] آنگاه عیسی از جلیل به اُردن نزد یحیا آمد تا از او تعمید یابد. [14] اما یحیا او را مانع شده، گفت: «من احتیاج دارم که از تو تعمید یابم و تو نزد من می‌آیی؟» [15] عیسی در جواب وی گفت: «الان بگذار زیرا که ما را همچنین مناسب است تا تمام عدالت را به ‌کمال رسانیم.» پس او را واگذاشت. [16] اما عیسی چون تعمید یافت، بی‌درنگ از آب برآمد که در همان لحظه آسمان بر وی گشاده شد و روح خدا را دید که مثل کبوتری نزول کرده، بر وی می‌آید. [17] آنگاه خطابی از آسمان در‌ رسید که «این است پسر حبیب من، که از او خشنودم.»

[19] زیرا با اینکه از همه کسی آزاد بودم، خود را غلام همه گردانیدم تا بسیاری را دریابم. [20] و یهود را چون یهود گشتم تا یهود را دریابم و اهل شریعت را مثل اهل شریعت، تا اهل شریعت را دریابم؛ گرچه خود زیر شریعت نیستم. [21] و بی‌شریعتان را چون بی‌شریعتان شدم، هرچند نزد خدا بی‌شریعت نیستم، بلکه شریعت مسیح در من است، تا بی‌شریعتان را دریابم؛ [22] ضعیفان را ناتوان شدم تا ضعیفان را دریابم؛ همه کس را همه ‌چیز گردیدم، تا به هر نوعی بعضی را برهانم. [23] امّا همه کار را به خاطر انجیل می‌کنم تا در برکات آن شریک گردم. [24] آیا نمی‌دانید آنانی که در میدان می‌دوند، همه می‌دوند لیکن یک نفر جایزه را می‌برد. به اینطور شما بدوید تا به‌کمال ببرید. [25] و هر که ورزش کند در هر چیز انضباطی سخت متحمّل می‌شود؛ امّا ایشان تا تاج فانی را بیابند، لیکن ما تاج غیرفانی را. [26] پس من چنین می‌دوم، نه چون کسی ‌که شک دارد؛ و مشت می‌زنم نه آنکه هوا را بزنم. [27] بلکه تن خود را زبون می‌سازم و آن را در بندگی می‌دارم، مبادا چون دیگران را وعظ نمودم، خود محروم شوم.

[1] و در سال پانزدهم از سلطنت تیبِریوس قیصر، در وقتی که پُنطیوس پیلاطُس، والی یهودیه بود و هیرودیس، تیترارک جلیل و برادرش فیلپس تیترارک ایطوریه تراخونیتیس و لیسانیوس تیترارک آبیلینی [2] و حَنّا و قیافا کاهنان اعظم بودند، کلام خدا به یحیی پسر زکریا در بیابان نازل شد. [3] یحیی به تمامی حوالی اُردن آمده، به تعمید توبه به جهت آمرزش گناهان موعظه می‌کرد. [4] چنانچه مکتوب است در کتاب کلمات اشعیای نبی که می‌گوید: «صدای ندا کننده‌ای در بیابان که ‘راه خداوند را مهیّا سازید و راههای او را راست نمایید. [5] هر درّه پُر و هر کوه و تلی پست و هر کجی راست و هر راه ناهموار صاف خواهد شد [6] و تمامی بشر نجات خدا را خواهند دید.» [7] آنگاه به آن جماعتی که برای تعمید وی بیرون می‌آمدند، گفت: «ای افعی‌زادگان، چه کسی شما را نشان داد که از غضب آینده بگریزید؟ [8] پس ثمرات مناسب توبه بیاورید و در خاطر خود این سخن را راه مدهید که ابراهیم پدر ماست، زیرا به شما می‌گویم خدا قادر است که از این سنگها، فرزندان برای ابراهیم پدید آورد. [9] هم اکنون نیز تیشه بر ریشه درختان نهاده شده است؛ پس هر درختی که میوه نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود.» [10] پس مردم از وی سؤال نموده گفتند: «چه کنیم؟» [11] او در جواب ایشان گفت: «هر ‌که دو جامه دارد، به آنکه ندارد بدهد. و هر که خوراک دارد نیز چنین کند.» [12] و باجگیران نیز برای تعمید آمده، به او گفتند: «ای استاد، چه کنیم؟» [13] به ایشان گفت: «زیادتر از آنچه مقرّر است، مگیرید.» [14] سپاهیان نیز از او پرسیده، گفتند: «ما چه کنیم؟» به ایشان گفت: «بر کسی ظلم مکنید و بر هیچ‌‌کس افترا مزنید و به مواجب خود اکتفا کنید.» [15] و هنگامی که قوم در انتظار می‌بودند و همه در خاطر خود دربارهٔ یحیی تفکر می‌نمودند که این مسیح است یا نه، [16] یحیی به همهٔ متوجّه شده گفت: «من شما را به آب تعمید می‌دهم، لیکن شخصی تواناتر از من می‌آید که لیاقت آن ندارم که بند نعلین او را باز کنم. او شما را به روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد. [17] او غربال خود را به ‌دست خود دارد و خرمن خویش را پاک کرده، گندم را در انبار خود ذخیره خواهد نمود و کاه را در آتشی که خاموشی نمی‌پذیرد، خواهد سوزانید.» [18] و به نصیحتهای بسیار دیگر، قوم را مژده می‌داد.

[1] بیابان و زمین خشک، شادمان خواهد شد و صحرا به شادی آمده، مثل گل سرخ خواهد شکفت. [2] شکوفه بسیار نموده، با شادمانی و ترنم شادی خواهد کرد. شوکت لبنان و زیبایی کَرمِل و شارون به آن عطا خواهد شد. جلال یهوه و زیبایی خدای ما را مشاهده خواهند نمود. [3] دستهای سست را قوی سازید و زانوهای لرزان را محکم گردانید. [4] به دلهای ترسان بگویید: «قوی شوید و مترسید! اینک خدای شما با انتقام می‌آید. او با مکافات الهی می‌آید و شما را نجات خواهد داد.» [5] آنگاه چشمان کوران باز خواهد شد و گوشهای کران باز خواهد گردید. [6] آنگاه لنگان مثل غزال جست و خیز خواهند نمود و زبان لال خواهد سرایید. زیرا که آبها در بیابان و نهرها در صحرا خواهد جوشید. [7] و سراب به برکه و مکانهای خشک به چشمه های آب تبدیل خواهد گردید. در مسکنی که شغالها می‌خوابند، علف و بوریا و نی خواهد بود. [8] و در آنجا شاهراهی و طریقی خواهد بود و ”طریق مقدس“ نامیده خواهد شد و نجسان از آن عبور نخواهند کرد، بلکه تنها به جهت ایشان خواهد بود. و هر که در آن راه روان شود، اگر چه هم جاهل باشد، گمراه نخواهد گردید. [9] شیری در آن نخواهد بود و حیوان درنده‌ای بر آن برنخواهد آمد و در آنجا یافت نخواهد شد، بلکه ناجیان بر آن روان خواهند گشت. [10] و فدیه‌شدگان خداوند بازگشت نموده، با ترنم به صَهیون خواهند آمد و خوشی جاودانی بر سر ایشان خواهد بود. و شادمانی و خوشی را خواهند یافت و غم و ناله فرار خواهد کرد.

[1] «ای تمامی تشنگان، نزد آبها بیایید و همه شما که نقره ندارید، بیایید بخرید و بخورید. بیایید و شراب و شیر را بی‌نقره و بی قیمت بخرید. [2] چرا نقره را برای آنچه نان نیست، و مشقت خویش را برای آنچه سیر نمی‌کند، صرف می‌کنید. گوش داده، از من بشنوید و چیزهای نیکو را بخورید تا گوشت جانتان گردد. [3] گوش خود را فرا داشته، نزد من بیایید و تا جان شما زنده گردد، بشنوید. و من با شما عهد جاودانی، یعنی محبت وفادارانه‌ام به داوود را خواهم بست. [4] اینک من او را برای قومها شاهد گردانیدم، رئیس و حاکم طایفه​ها. [5] به یقین، قومی را که نشناخته بودی، دعوت خواهی نمود. و قومی که تو را نشناخته بودند نزد تو خواهند دوید. به‌ خاطر یهوه که خدای تو است و قدوس اسرائیل که تو را جلال داده است.» [6] خداوند را مادامی که یافت می‌شود، بطلبید و مادامی که نزدیک است، او را بخوانید. [7] شریر راه خود را و گناهکار افکار خویش را ترک نماید و به سوی خداوند بازگشت کند و بر او رحم خواهد نمود و به سوی خدای ما، که او را به فراوانی خواهد بخشید. [8] زیرا خداوند می‌گوید : «افکار من افکار شما نیست و راههای شما راههای من نیست. [9] زیرا چنانکه آسمان از زمین بلندتر است همچنان راههای من از راه های شما و افکار من از افکار شما بلندتر می‌باشد. [10] و چنانکه باران و برف از آسمان می‌بارد و به آنجا برنمی گردد، بلکه زمین را سیراب کرده، آن را بارور و برومند می‌سازد و برزگر را تخم و خورنده را نان می‌بخشد، [11] همچنان خواهد بود کلام من که از دهانم صادر گردد. نزد من بی‌ثمر نخواهد برگشت، بلکه آنچه را که خواستم، به جا خواهد آورد و برای آنچه به انجامش فرستادم، کامیاب خواهد گردید. [12] زیرا که شما با شادمانی بیرون خواهید رفت و با سلامتی هدایت خواهید شد. کوه‌ها و تپه​ها در حضور شما به شادی ترنم خواهند نمود و تمامی درختان صحرا دستک خواهند زد. [13] به‌ جای درخت خار، صنوبر و به‌ جای خس، آس خواهد رویید و برای خداوند اسم و نشانه‌ای جاودانی خواهد بود که ریشه​کن نشود.»

[3] بنابراین با شادمانی از چشمه‌های نجات آب خواهید کشید. [4] و در آن روز خواهید گفت: «خداوند را حمد گویید و نام او را بخوانید و کارهای او را در میان قو‌مها اعلام کنید و بگویید که اسم او متعال می‌باشد. [5] برای خداوند بسرایید، زیرا کارهای بزرگ کرده است و این در تمامی زمین معروف است. [6] ‌ای ساکنان صَهیون، صدا را برافراشته، بسرای، زیرا قدوس اسرائیل در میان تو عظیم است.»

[1] زیرا‌ ای برادران، نمی‌خواهم شما بی‌خبر باشید از اینکه پدران ما همه زیر ابر بودند و همه از دریا عبور نمودند [2] و همه به موسی تعمید یافتند، در ابر و در دریا؛ [3] و همه همان خوراک روحانی را خوردند [4] و همه همان نوشیدنی روحانی را نوشیدند، زیرا که می‌آشامیدند از صخره روحانی که از عقب ایشان می‌آمد و آن صخره مسیح بود.

[9] و واقع شد در آن روزها عیسی از ناصره جلیل آمده در اُردن از یحیی تعمید یافت. [10] و چون از آب بیرون آمد، در دم آسمان را شکافته دید و روح را که مانند کبوتری بر وی نازل می‌شود. [11] و صدایی از آسمان در‌ رسید که «تو پسر عزیز من هستی که از تو خشنودم.»

[5] لیکن تو در همه ‌چیز هشیار بوده، متحمّل زحمات باش و کار مبشر را به جا آور و خدمت خود را به‌ کمال رسان. [6] زیرا که من الان همچون هدیه ریختنی ریخته شده‌ام و وقت رحلت من رسیده است. [7] به جنگ نیکو جنگ کرده‌ام و دوره خود را به‌ کمال رسانیده، ایمان را محفوظ داشته‌ام. [8] بعد از این تاج عدالت برای من حاضر شده است که خداوند، آن داور عادل در آن روز به من خواهد داد؛ و نه به من فقط، بلکه نیز به همهٔ کسانی که ظهور او را دوست می‌دارند.

[1] سرآغاز انجیل عیسی مسیح پسر خدا. [2] چنانکه در اِشَعیای نبی نوشته شده است، «اینک رسول خود را پیش روی تو می‌فرستم تا راه تو را پیش تو مهیا سازد. [3] صدای ندا کننده‌ای در بیابان که ‘راه خداوند را حاضر سازید و طریقهای او را راست نمایید.’» [4] یحیی تعمید‌دهنده در بیابان ظهور کرد و به جهت بخشش گناهان به تعمید توبه موعظه می‌نمود. [5] و تمامی مرز و بوم یهودیه و تمامی سکنه اورشلیم نزد او بیرون شدند و به گناهان خود اعتراف کرده، در رود اُردن از وی تعمید می‌یافتند. [6] و یحیی را لباس از پشم شتر و کمربند چرمی بر کمر می‌بود و خوراک وی از ملخ و عسل صحرایی. [7] و موعظه می‌کرد و می‌گفت که «بعد از من کسی تواناتر از من می‌آید که لایق آن نیستم که خم شده، بند نعلین او را باز کنم. [8] من شما را به آب تعمید دادم. لیکن او شما را به روح‌القدس تعمید خواهد داد.»

[1] بیابان و زمین خشک، شادمان خواهد شد و صحرا به شادی آمده، مثل گل سرخ خواهد شکفت. [2] شکوفه بسیار نموده، با شادمانی و ترنم شادی خواهد کرد. شوکت لبنان و زیبایی کَرمِل و شارون به آن عطا خواهد شد. جلال یهوه و زیبایی خدای ما را مشاهده خواهند نمود. [3] دستهای سست را قوی سازید و زانوهای لرزان را محکم گردانید. [4] به دلهای ترسان بگویید: «قوی شوید و مترسید! اینک خدای شما با انتقام می‌آید. او با مکافات الهی می‌آید و شما را نجات خواهد داد.» [5] آنگاه چشمان کوران باز خواهد شد و گوشهای کران باز خواهد گردید. [6] آنگاه لنگان مثل غزال جست و خیز خواهند نمود و زبان لال خواهد سرایید. زیرا که آبها در بیابان و نهرها در صحرا خواهد جوشید. [7] و سراب به برکه و مکانهای خشک به چشمه های آب تبدیل خواهد گردید. در مسکنی که شغالها می‌خوابند، علف و بوریا و نی خواهد بود. [8] و در آنجا شاهراهی و طریقی خواهد بود و ”طریق مقدس“ نامیده خواهد شد و نجسان از آن عبور نخواهند کرد، بلکه تنها به جهت ایشان خواهد بود. و هر که در آن راه روان شود، اگر چه هم جاهل باشد، گمراه نخواهد گردید. [9] شیری در آن نخواهد بود و حیوان درنده‌ای بر آن برنخواهد آمد و در آنجا یافت نخواهد شد، بلکه ناجیان بر آن روان خواهند گشت. [10] و فدیه‌شدگان خداوند بازگشت نموده، با ترنم به صَهیون خواهند آمد و خوشی جاودانی بر سر ایشان خواهد بود. و شادمانی و خوشی را خواهند یافت و غم و ناله فرار خواهد کرد.

[1] «ای تمامی تشنگان، نزد آبها بیایید و همه شما که نقره ندارید، بیایید بخرید و بخورید. بیایید و شراب و شیر را بی‌نقره و بی قیمت بخرید. [2] چرا نقره را برای آنچه نان نیست، و مشقت خویش را برای آنچه سیر نمی‌کند، صرف می‌کنید. گوش داده، از من بشنوید و چیزهای نیکو را بخورید تا گوشت جانتان گردد. [3] گوش خود را فرا داشته، نزد من بیایید و تا جان شما زنده گردد، بشنوید. و من با شما عهد جاودانی، یعنی محبت وفادارانه‌ام به داوود را خواهم بست. [4] اینک من او را برای قومها شاهد گردانیدم، رئیس و حاکم طایفه​ها. [5] به یقین، قومی را که نشناخته بودی، دعوت خواهی نمود. و قومی که تو را نشناخته بودند نزد تو خواهند دوید. به‌ خاطر یهوه که خدای تو است و قدوس اسرائیل که تو را جلال داده است.» [6] خداوند را مادامی که یافت می‌شود، بطلبید و مادامی که نزدیک است، او را بخوانید. [7] شریر راه خود را و گناهکار افکار خویش را ترک نماید و به سوی خداوند بازگشت کند و بر او رحم خواهد نمود و به سوی خدای ما، که او را به فراوانی خواهد بخشید. [8] زیرا خداوند می‌گوید : «افکار من افکار شما نیست و راههای شما راههای من نیست. [9] زیرا چنانکه آسمان از زمین بلندتر است همچنان راههای من از راه های شما و افکار من از افکار شما بلندتر می‌باشد. [10] و چنانکه باران و برف از آسمان می‌بارد و به آنجا برنمی گردد، بلکه زمین را سیراب کرده، آن را بارور و برومند می‌سازد و برزگر را تخم و خورنده را نان می‌بخشد، [11] همچنان خواهد بود کلام من که از دهانم صادر گردد. نزد من بی‌ثمر نخواهد برگشت، بلکه آنچه را که خواستم، به جا خواهد آورد و برای آنچه به انجامش فرستادم، کامیاب خواهد گردید. [12] زیرا که شما با شادمانی بیرون خواهید رفت و با سلامتی هدایت خواهید شد. کوه‌ها و تپه​ها در حضور شما به شادی ترنم خواهند نمود و تمامی درختان صحرا دستک خواهند زد. [13] به‌ جای درخت خار، صنوبر و به‌ جای خس، آس خواهد رویید و برای خداوند اسم و نشانه‌ای جاودانی خواهد بود که ریشه​کن نشود.»

[3] بنابراین با شادمانی از چشمه‌های نجات آب خواهید کشید. [4] و در آن روز خواهید گفت: «خداوند را حمد گویید و نام او را بخوانید و کارهای او را در میان قو‌مها اعلام کنید و بگویید که اسم او متعال می‌باشد. [5] برای خداوند بسرایید، زیرا کارهای بزرگ کرده است و این در تمامی زمین معروف است. [6] ‌ای ساکنان صَهیون، صدا را برافراشته، بسرای، زیرا قدوس اسرائیل در میان تو عظیم است.»

[1] زیرا‌ ای برادران، نمی‌خواهم شما بی‌خبر باشید از اینکه پدران ما همه زیر ابر بودند و همه از دریا عبور نمودند [2] و همه به موسی تعمید یافتند، در ابر و در دریا؛ [3] و همه همان خوراک روحانی را خوردند [4] و همه همان نوشیدنی روحانی را نوشیدند، زیرا که می‌آشامیدند از صخره روحانی که از عقب ایشان می‌آمد و آن صخره مسیح بود.

[9] و واقع شد در آن روزها عیسی از ناصره جلیل آمده در اُردن از یحیی تعمید یافت. [10] و چون از آب بیرون آمد، در دم آسمان را شکافته دید و روح را که مانند کبوتری بر وی نازل می‌شود. [11] و صدایی از آسمان در‌ رسید که «تو پسر عزیز من هستی که از تو خشنودم.»