4 آوریل (گریگوری) /17 آوریل (جولیان)

[28] پس چون پادشاهی را که نمی‌توان جنبانید، می‌یابیم، شکر به‌ جا بیاوریم تا به تواضع و تقوا خدا را عبادت پسندیده نماییم. [29] زیرا «خدای ما آتش سوزاننده است.» [1] محبّت برادرانه برقرار باشد؛ [2] و از غریب‌نوازی غافل مشوید، زیرا که به آن بعضی نادانسته فرشتگان را مهمانی کردند. [3] اسیران را به خاطر آرید مثل هم‌زندان ایشان، و مظلومان را، چون شما نیز در بدن هستید. [4] زناشویی به هر وجه محترم باشد و بسترش ناآلوده، زیرا که بی‌عفّتان و زناکاران را خدا داوری خواهد فرمود. [5] کردار شما از محبّت نقره خالی باشد و به آنچه دارید، قناعت کنید، زیرا که او گفته است: «تو را هرگز رها نکنم و تو را ترک نخواهم نمود.» [6] بنابراین ما با دلیری تمام می‌گوییم: «خداوند مددکنندهٔ من است و ترسان نخواهم بود. انسان به من چه می‌تواند کند؟» [7] رهبران خود را که کلام خدا را به شما بیان کردند، به خاطر دارید و انجام کردار ایشان را توجّه کرده، از ایمان ایشان نمونه بردارید. [8] عیسی مسیح دیروز و امروز و تا به ابد همان است.

[1] و شخصی ایلعازر نام، بیمار بود، از اهل بِیت‌عَنیا که ده مریم و خواهرش مارتا بود. [2] و مریم آن است که خداوند را به عطر، عطرآگین ساخت و پایهای او را به موی خود خشکانید که برادرش ایلعازر بیمار بود. [3] پس خواهرانش نزد او فرستاده، گفتند: «ای آقا، اینک آن که او را دوست می‌داری، بیمار است.» [4] چون عیسی این را شنید گفت: «این بیماری تا به مرگ نیست، بلکه برای جلال خدا تا پسر خدا از آن جلال یابد.» [5] و عیسی مارتا و خواهرش و ایلعازر را دوست می‌داشت. [6] پس چون شنید که بیمار است در جایی که بود، دو روز توقف نمود. [7] و بعد از آن به شاگردان خود گفت: «باز به یهودیه برویم.» [8] شاگردان او را گفتند: «استاد، الان یهودیان می‌خواستند تو را سنگسار کنند؛ و آیا باز می‌خواهی به آنجا بروی؟» [9] عیسی جواب داد: «آیا ساعتهای روز دوازده نیست؟ اگر کسی در روز راه رود لغزش نمی‌خورد، زیرا که نور این جهان را می‌بیند. [10] لیکن اگر کسی در شب راه رود، لغزش خورد، زیرا که نور در او نیست.» [11] این را گفت و بعد از آن به ایشان فرمود: «دوست ما ایلعازر در خواب است. امّا می‌روم تا او را بیدار کنم.» [12] شاگردان او گفتند: «ای آقا، اگر خوابیده است، شفا خواهد یافت.» [13] امّا عیسی دربارهٔ مرگ او سخن گفت و ایشان گمان بردند که از آرامی خواب می‌گوید. [14] آنگاه عیسی آشکارا به ایشان گفت: «ایلعازر مرده است. [15] و برای شما شادمانم که در آنجا نبودم تا ایمان آرید. ولی نزد او برویم.» [16] پس توما که به ‌معنی دوقلو باشد، به هم شاگردان خود گفت: «ما نیز برویم تا با او بمیریم.» [17] پس چون عیسی آمد، یافت که چهار روز است که ایلعازَر در قبر می‌باشد. [18] و بِیت‌عَنیا نزدیک اورشلیم بود، نزدیک به پانزده تیر پرتاب. [19] و بسیاری از یهود نزد مارتا و مریم آمده بودند تا به خاطر برادرشان، ایشان را تسلی دهند. [20] و چون مارتا شنید که عیسی می‌آید، او را استقبال کرد. لیکن مریم در خانه نشسته ماند. [21] پس مارتا به عیسی گفت: «ای آقا، اگر در اینجا می‌بودی، برادر من نمی‌مرد. [22] لیکن الان نیز می‌دانم که هر چه از خدا طلب کنی، خدا آن را به تو خواهد داد.» [23] عیسی به او گفت: «برادر تو خواهد برخاست.» [24] مارتا به وی گفت: «می‌دانم که در قیامت، در روز آخرت خواهد برخاست.» [25] عیسی به او گفت: «من قیامت و حیات هستم. هر ‌که به من ایمان آورد، اگر مرده باشد، زنده گردد. [26] و هر ‌که زنده بود و به من ایمان آوَرَد، تا به ابد نخواهد مرد. آیا این را باور می‌کنی؟» [27] او گفت: «بلی، ‌ای آقا، من ایمان دارم که تو هستی مسیح پسر خدا که در جهان آینده است.» [28] و چون این را گفت، رفت و خواهر خود مریم را در پنهانی خوانده، گفت: «استاد آمده است و تو را می‌خواند.» [29] مریم چون این را بشنید، به سرعت برخاسته، نزد او آمد. [30] و عیسی هنوز وارد ده نشده بود، بلکه در جایی بود که مارتا او را ملاقات کرد. [31] و یهودیانی که در خانه با او بودند و او را تسلّی می‌دادند، چون دیدند که مریم برخاسته، با شتاب بیرون می‌رود، از عقب او آمده، گفتند: «به‌ سر قبر می‌رود تا در آنجا گریه کند.» [32] و مریم چون به ‌جایی که عیسی بود رسید، او را دیده، بر قدمهای او افتاد و به او گفت: «ای آقا، اگر در اینجا می‌بودی، برادر من نمی‌مرد.» [33] عیسی چون او را گریان دید و یهودیان را هم که با او آمده بودند گریان یافت، در روح خود به شدّت غمگین شده، مضطرب گشت. [34] و گفت: «او را کجا گذارده‌اید؟» به او گفتند: «ای آقا، بیا و ببین.» [35] عیسی بگریست. [36] آنگاه یهودیان گفتند: «ببینید چقدر او را دوست می‌داشت!» [37] بعضی از ایشان گفتند: «آیا این شخص که چشمان کور را باز کرد، نتوانست امر کند که این مرد نیز نمیرد؟» [38] پس عیسی باز به شدّت در خود غمگین شده، نزد قبر ‌آمد و آن غاری بود، سنگی بر دهانه‌اش گزارده. [39] عیسی گفت: «سنگ را بردارید.» مارتا خواهر شخص مرده به او گفت: «ای آقا، الان متعفن شده، زیرا که چهار روز گذشته است.» [40] عیسی به وی گفت: «آیا به تو نگفتم اگر ایمان بیاوری، جلال خدا را خواهی دید؟» [41] پس سنگ را از جایی که میّت گذاشته شده بود برداشتند. عیسی چشمان خود را بالا انداخته، گفت: «ای پدر، تو را شکر می کنم که سخن مرا شنیدی. [42] و من می‌دانستم که همیشه سخن مرا می‌شنوی؛ ولی برای خاطر این گروه که حاضرند گفتم تا ایمان بیاورند که تو مرا فرستادی.» [43] چون این را گفت، به صدای بلند ندا کرد: «ای ایلعازر، بیرون بیا.» [44] بی‌درنگ آن مرده دست و پای به کفن بسته بیرون آمد و روی او به ‌دستمالی پیچیده بود. عیسی به ایشان گفت: «او را باز کنید و بگذارید برود.» [45] آنگاه بسیاری از یهودیان که با مریم آمده بودند، چون آنچه عیسی کرد دیدند، به او ایمان آوردند.

[1] و در ساعت نهم، وقت عبادت پطرس و یوحنا با هم به معبد می‌رفتند. [2] ناگاه مردی را که لنگ مادرزاد بود، می‌بردند که او را هر روزه بر آن دروازه معبد که ‘زیبا’ نام دارد، می‌گذاشتند تا از روندگان به معبد صدقه بخواهد. [3] آن شخص چون پطرس و یوحنا را دید که می‌خواهند به معبد داخل شوند، صدقه خواست. [4] امّا پطرس با یوحنا بر وی خوب نگریسته، گفت: «به ما نگاه کن.» [5] پس بر ایشان نگاه کرده منتظر بود که از ایشان چیزی بگیرد. [6] آنگاه پطرس گفت: «مرا طلا و نقره نیست، امّا آنچه دارم به تو می‌دهم. به نام عیسی مسیح ناصری برخیز و راه برو!» [7] و دست راستش را گرفته او را برخیزانید که همان لحظه پایها و ساقهای او قوّت گرفت [8] و برجسته بایستاد و راه رفت و با ایشان رَوان و جست و خیز‌کنان و خدا را حمدگویان داخل معبد شد.

[5] پس همین فکر در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود؛ [6] که چون به صورت خدا بود، با خدا برابر بودن را غنیمت نشمرد، [7] لیکن خود را خالی کرده، صورت غلام را پذیرفت و در شباهت مردمان شد؛ [8] و چون در شکل انسان یافت شد، خود را فروتن ساخت و تا به مرگ، بلکه تا به مرگ صلیب مطیع گردید. [9] از این جهت خدا نیز او را بسیار سرافراز نمود و نامی را که فوق از همه نامها است، به او بخشید [10] تا به نام عیسی هر زانویی از آنچه در آسمان و بر زمین و زیر زمین است، خم شود [11] و هر زبانی اقرار کند که عیسی مسیح، خداوند است برای تمجید خدای پدر.

[12] و بعد از آن او با مادر و برادران و شاگردان خود به کفرناحوم آمد و در آنجا روزهایی کم ماندند. [13] و چون عید پِسَخ یهود نزدیک بود، عیسی به اورشلیم رفت، [14] و در معبد، فروشندگان گاو و گوسفند و کبوتر و صرّافان را نشسته یافت. [15] پس شلاقی از ریسمان ساخته، همه را از معبد بیرون نمود، هم گوسفندان و گاوان را، و پولهای صرّافان را ریخت و تختهای ایشان را واژگون ساخت، [16] و به کبوترفروشان گفت: «اینها را از اینجا بیرون برید و خانهٔ پدر مرا خانهٔ تجارت مسازید.» [17] آنگاه شاگردان او را یاد آمد که نوشته شده است: «غیرت خانهٔ تو مرا خورده است.» [18] پس یهودیان روی به او آورده، گفتند: «به ما چه نشانه‌ای می‌نمایانی که این کارها را می‌کنی؟» [19] عیسی در جواب ایشان گفت: «این قدس را خراب کنید که در سه روز آن را برپا خواهم نمود.» [20] آنگاه یهودیان گفتند: «در عرصه چهل و شش سال این قدس را بنا نموده‌اند؛ آیا تو در سه روز آن را برپا می‌کنی؟» [21] لیکن او درباره قدس بدن خود سخن می‌گفت. [22] پس وقتی که از مردگان برخاست شاگردانش را به‌ خاطر آمد که این را به ایشان گفته بود. آنگاه به کتاب و به کلامی که عیسی گفته بود، ایمان آوردند.

[38] و هنگامی که می‌رفتند، عیسی وارد شهری شد و زنی که مارتا نام داشت، او را به خانه خود پذیرفت. [39] و او را خواهری مریم نام بود که نزد پایهای عیسی نشسته کلام او را می‌شنید. [40] امّا مارتا به سبب زیاد بودن خدمت مضطرب می‌بود. پس نزدیک آمده، گفت: «ای خداوند، آیا تو را باکی نیست که خواهرم مرا واگذارد که تنها خدمت کنم؟ او را بفرما تا مرا یاری کند.» [41] عیسی در جواب وی گفت: «ای مارتا، ای مارتا، تو در چیزهای بسیار اندیشه و اضطراب داری. [42] لیکن یک چیز لازم است و مریم آن نصیب خوب را اختیار کرده است که از او گرفته نخواهد شد.»
[27] چون او این سخنان را می‌گفت، زنی از آن میان به صدای بلند او را گفت: «خوشا به حال آن رَحِمی که تو را حمل کرد و پستانهایی که به تو شیر داد.» [28] لیکن او گفت: «بلکه خوشا به حال آنانی که کلام خدا را می‌شنوند و آن را نگاه می​دارند.»