30 مارس (گریگوری) /12 آوریل (جولیان)

[17] خداوند که ولی تو و قدوس اسرائیل است، چنین می‌گوید: «من یهوه خدای تو هستم و تو را تعلیم می‌دهم تا سود ببری و تو را به راهی که باید بروی، هدایت می‌نمایم. [18] کاش که به اوامر من گوش می‌دادی! آنگاه سلامتی تو مثل رود و عدالت تو مانند امواج دریا می‌بود. [19] آنگاه نسل تو مثل ریگ، بی‌شمار و ثمره نسل تو مانند دانه‌های آن می‌بود و نام او از حضور من ریشه​کن و هلاک نمی‌گردید.» [20] از بابل بیرون شده، از میان کَلدانیان بگریزید و این را با فریادهای شادی جار زنید و اعلام نمایید و آن را تا کرانهای زمین شایع ساخته، بگویید که «خداوند خادم خود یعقوب را فدیه داده است.» [21] آنگاه تشنه نخواهند شد، اگر‌چه ایشان را در ویرانه‌ها رهبری نماید، زیرا که آب از صخره برای ایشان جاری خواهد ساخت و صخره را خواهد شکافت تا آبها بجوشد. [22] و خداوند می‌گوید که «برای شریران سلامتی نخواهد بود.» [1] ای سرزمینهای ساحلی، از من بشنوید! و ‌ای قومها، از جای دور گوش دهید! خداوند مرا از رَحِم دعوت کرده و از بطن مادرم اسم مرا اعلام نموده است. [2] و دهان مرا مثل شمشیر تیز ساخته، مرا زیر سایه دست خود پنهان کرده است. و مرا تیر صیقل یافته ساخته، در ترکش خود مخفی نموده است. [3] و مرا گفت: «ای اسرائیل، تو خادم من هستی، که در تو جلال خود آشکار نموده‌ام!» [4] اما من گفتم که: «بی جهت زحمت کشیدم و قوت خود را بی‌فایده و باطل صرف کردم، لیکن حق من با خداوند و مزد من با خدای من می‌باشد.»

[1] و چون اسحاق پیر شد، و چشمانش از دیدن تار گشته بود، پسر بزرگ خود عیسو را طلبیده، به او گفت: «ای پسر من!» گفت: «گوش به فرمانم.» [2] گفت: «اینک پیر شده‌ام و وقت مرگ خود را نمی‌دانم. [3] پس اکنون سلاح خود یعنی ترکش و کمان خویش را گرفته، به صحرا برو و شکاری برای من بگیر [4] و خوراک خوش‌طعمی برای من چنانکه دوست می‌دارم درست کرده، نزد من حاضر کن، تا بخورم و جانم قبل از مردنم تو را برکت دهد.» [5] و چون اسحاق به پسر خود عیسو سخن می‌گفت، رفقه بشنید و عیسو به صحرا رفت تا شکاری صید کرده، بیاورد. [6] آنگاه رفقه پسر خود، یعقوب را خوانده، گفت: «اینک پدر تو را شنیدم که برادرت عیسو را خطاب کرده، می‌گفت: [7] ”برای من شکاری آورده، خوراک خوش‌طعمی درست کن تا آن را بخورم و قبل از مردنم تو را در حضور خداوند برکت دهم.“ [8] پس ‌ای پسر من، الان سخن مرا بشنو در آنچه من به تو امر می‌کنم. [9] به سوی گله بشتاب و دو بزغاله خوب از بزها نزد من بیاور، تا از آنها غذایی برای پدرت به طوری که دوست می‌دارد، درست کنم. [10] و آن را نزد پدرت ببر تا بخورد و تو را قبل از وفاتش برکت دهد.» [11] یعقوب به مادر خود رفقه گفت: «اینک برادرم عیسو مردی پرمو است و من مردی بی​مو هستم؛ [12] شاید که پدرم مرا لمس نماید و در نظرش چنین آید که گویی او را به مسخره گرفته​ام و لعنت به عوض برکت بر خود آورم.» [13] مادرش به او گفت: «ای پسر من، لعنت تو بر من باد! فقط سخن مرا بشنو و رفته، آن را برای من بگیر.» [14] پس رفت و گرفته، نزد مادر خود آورد. و مادرش خوراک خوش‌طعمی درست کرد، به طوری که پدرش دوست می‌داشت. [15] و رفقه لباس فاخر پسر بزرگ خود عیسو را که نزد او در خانه بود گرفته، به پسر کوچکتر خود یعقوب پوشانید [16] و پوست بزغاله‌ها را بر دستها و نرمه گردن او بست. [17] و خوراک و نانی که آماده کرده بود، به ‌دست پسر خود یعقوب سپرد. [18] پس یعقوب نزد پدر خود آمده، گفت: «ای پدر من!» گفت: «بفرما، تو کیستی، ‌پسرم؟» [19] یعقوب به پدر خود گفت: «من نخست‌زاده تو عیسو هستم. آنچه به من فرمودی کردم. اکنون برخیز و بنشین و از شکار من بخور، تا جانت مرا برکت دهد.» [20] اسحاق به پسر خود گفت: «ای پسر من! چگونه به این زودی یافتی؟» گفت: «یهوه خدای تو به من رسانید.» [21] اسحاق به یعقوب گفت: «ای پسر من، نزدیک بیا تا تو را لمس کنم، که آیا تو پسر من عیسو هستی یا نه.» [22] پس یعقوب نزد پدر خود اسحاق آمد، و او را لمس کرده، گفت: «صدا، صدای یعقوب است، لیکن دستها، دستهای عیسوست.» [23] و او را نشناخت، زیرا که دستهایش مثل دستهای برادرش عیسو، پرمو بود. پس او را برکت داد. [24] و گفت: «آیا تو همان پسر من، عیسو هستی؟» گفت: «من هستم.» [25] پس گفت: «نزدیک بیاور تا از شکار پسر خود بخورم و جانم تو را برکت دهد.» پس نزد او آورد و بخورد و شراب برایش آورد و نوشید. [26] و پدرش اسحاق به او گفت: «ای پسر من، نزدیک بیا و مرا ببوس.» [27] پس نزدیک آمده، او را بوسید و رایحه لباس او را بوییده، او را برکت داد و گفت: «به یقین بوی پسر من، مانند بوی صحرایی است که خداوند آن را برکت داده باشد. [28] پس خدا تو را از شبنم آسمان و از پری زمین و از فراوانی غله و شیره عطا فرماید. [29] قومها تو را بندگی نمایند و طایفه​ها تو را تعظیم کنند، بر برادران خود سرور شوی و پسران مادرت تو را تعظیم نمایند. ملعون باد هر که تو را لعنت کند و مبارک باد هر ‌که تو را برکت دهد.» [30] و واقع شد چون اسحاق، برکت دادن یعقوب را تمام کرد، به محض بیرون رفتن یعقوب از حضور پدر خود اسحاق، که برادرش عیسو از شکار باز آمد. [31] و او نیز خوراک خوش‌طعمی درست کرد. و نزد پدر خود آورده، به پدر خود گفت: «پدر من برخیزد و از شکار پسر خود بخورد، تا جانت مرا برکت دهد.» [32] پدرش اسحاق به او گفت: «تو کیستی؟» گفت: «من پسر نخستین تو، عیسو هستم.» [33] آنگاه لرزه‌ای شدید بر اسحاق مستولی شده، گفت: «پس آن که بود که شکاری صید کرده، برایم آورد، و قبل از آمدن تو از همه خوردم و او را برکت دادم، و به راستی هم او مبارک خواهد بود؟» [34] عیسو چون سخنان پدر خود را شنید، نعره‌ای عظیم و بی‌نهایت تلخ برآورده، به پدر خود گفت: «ای پدرم، به من، به من نیز برکت بده!» [35] گفت: «برادرت به حیله آمد و برکت تو را گرفت.» [36] گفت: «نام او را یعقوب به درستی نهادند، زیرا که دو مرتبه مرا از پا درآورد. اول نخست‌زادگی مرا گرفت و اکنون برکت مرا گرفته است.» پس گفت: «آیا برای من نیز برکتی نگاه نداشتی؟» [37] اسحاق در جواب عیسو گفت: «اینک او را بر تو سرور ساختم و همه برادرانش را غلامان او گردانیدم و غله و شیره را روزی او دادم. پس الان ‌ای پسر من، برای تو چه کنم؟» [38] عیسو به پدر خود گفت: «ای پدر من، آیا همین یک برکت را داشتی؟ به من، به من نیز، ‌ای پدرم، برکت بده!» و عیسو به آواز بلند بگریست.
پدرش اسحاق در جواب او گفت: «اینک مسکن تو دور از پری زمین، و دور از شبنم آسمان از بالا خواهد بود. [40] به شمشیرت خواهی زیست، و برادر خود را بندگی خواهی کرد. و واقع خواهد شد که چون سر باز زدی، یوغ او را از گردن خود خواهی انداخت.» [41] و عیسو به سبب آن برکتی که پدرش به یعقوب داده بود، بر او کینه ورزید؛ و عیسو در دل خود گفت: «روزهای عزاداری برای پدرم نزدیک است، آنگاه برادر خود یعقوب را خواهم کشت.»

[16] هر ‌که حکم را نگاه دارد، جان خویش را محافظت می‌نماید، امّا هر ‌که طریق خود را سبک گیرد، خواهد مرد. [17] هر ‌که بر فقیر ترحّم نماید، به خداوند قرض می‌دهد و نیکویی او را به او رد خواهد نمود. [18] پسر خود را تا هنوز امیدی هست، ادب کن؛ امّا خود را به کشتن او وامدار. [19] شخص تندخو متحمّل مکافات خواهد شد، زیرا اگر او را خلاصی دهی، آن را باید پی در پی به جا آوری. [20] پند را بشنو و رهنمود را قبول نما تا در عاقبت خود حکیم بشوی. [21] فکرهای بسیار در دل انسان است، امّا آنچه استوار ماند، مشورت خداوند است. [22] زینت انسان نیکویی او است، و فقیر از دروغگو بهتر است. [23] ترس خداوند به حیات منتهی می‌شود و هر که آن را دارد در سیری ساکن می‌ماند و به هیچ بلا گرفتار نخواهد شد. [24] مرد تنبل دست خود را در بشقابش فرو می‌برد، امّا آن را حتّی تا دهان خود برنمی‌آورد. [25] استهزا کننده را ادب کن تا جاهلان زیرک شوند، و شخص فهیم را تنبیه نما و معرفت را درک خواهد نمود.

[1] کتاب اوّل را نوشتم، ای تِئوفیلوس، دربارهٔ همهٔ اموری که عیسی به عمل نمودن و تعلیم دادن آنها شروع کرد. [2] تا آن روزی که رسولان برگزیده خود را به روح‌القدس حکم کرده، بالا برده شد. [3] که به ایشان نیز بعد از عذاب کشیدن خود، خویشتن را زنده ظاهر کرد به دلیلهای بسیار که در مدّت چهل روز بر ایشان ظاهر می‌شد و دربارهٔ امور پادشاهی خدا سخن می‌گفت. [4] و چون با ایشان جمع شد، ایشان را قدغن فرمود که «از اورشلیم جدا مشوید، بلکه منتظر آن وعدهٔ پدر باشید که از من شنیده‌اید. [5] زیرا که یحیی به آب تعمید می‌داد، لیکن شما بعد از اندک ایّامی، به روح‌القدس تعمید خواهید یافت.» [6] پس آنانی که جمع بودند، از او سؤال نموده، گفتند: «ای خداوند، آیا در این وقت پادشاهی را بر اسرائیل باز برقرار خواهی داشت؟» [7] عیسی به ایشان گفت: «از شما نیست که زمانها و اوقاتی را که پدر در قدرت خود نگاه داشته است، بدانید. [8] لیکن چون روح‌القدس بر شما می‌آید، قوّت خواهید یافت و شاهدان من خواهید بود، در اورشلیم و تمامی یهودیه و سامره و تا آن سر جهان.»

[1] در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود. [2] همان در ابتدا نزد خدا بود. [3] همه ‌چیز به واسطهٔ او آفریده شد و به غیر از او چیزی از موجودات وجود نیافت. [4] در او حیات بود و حیات نور انسان بود. [5] و نور در تاریکی می‌درخشد و تاریکی آن را در نیافت. [6] شخصی از جانب خدا فرستاده شد که اسمش یحیی بود؛ [7] او برای شهادت آمد تا بر نور شهادت دهد تا همه به وسیلهٔ او ایمان آورند. [8] او آن نور نبود، بلکه آمد تا بر آن نور شهادت دهد. [9] آن نور حقیقی که هر انسان را نورانی می‌گردانَد و در جهان آمدنی بود. [10] او در جهان بود و جهان به واسطه او آفریده شد و جهان او را نشناخت. [11] به نزد خاصان خود آمد و خاصانش او را نپذیرفتند؛ [12] و امّا به آن کسانی که او را قبول کردند، قدرت داد تا فرزندان خدا گردند، یعنی به هر ‌که به اسم او ایمان آورد، [13] که نه از خون و نه از خواهش جسد و نه از خواهش مردم، بلکه از خدا تولّد یافتند. [14] و کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد، پر از فیض و راستی و جلال او را دیدیم، جلالی شایستهٔ آن پسر یگانه پدر. [15] و یحیی بر او شهادت داد و ندا کرده، می‌گفت: «این است آنکه دربارهٔ او گفتم: آنکه بعد از من می‌آید، پیش از من شده است، زیرا که بر من پیشی داشت.» [16] و از پری او تمامی ما بهره یافتیم، فیض به عوض فیض. [17] زیرا شریعت به وسیلهٔ موسی عطا شد، امّا فیض و حقیقت به‌وسیله عیسی مسیح رسید.