3 مارس (گریگوری) /16 مارس (جولیان)

[7] زیرا که تاکستان یهوه صِبایوت خاندان اسرائیل است و مردان یهودا نهال شادمانی او می‌باشند. او برای انصاف انتظار کشید و اینک خونریزی! برای عدالت، و اینک ناله و فریاد! [8] وای بر آنانی که خانه را به خانه ملحق و مزرعه را به مزرعه می‌افزایند تا مکانی باقی نماند. و شما در میان زمین به تنهایی ساکن می‌شوید. [9] یهوه صِبایوت در گوش من گفت: «به راستی که خانه‌های بسیار خراب خواهد شد، و خانه‌های بزرگ و خوش‌نما متروک خواهد گردید. [10] زیرا که ده جفت گاو زمین یک ”بَت“ تقریباً معادل ۲۲ لیتر است. یک بَت خواهد آورد و یک حومر تخم، یک ایفه خواهد داد.» [11] وای بر آنانی که صبح زود برمی‌خیزند تا در ‌پی باده بروند، و شب دیر می‌نشینند تا شراب، ایشان را گرم نماید. [12] و در بزمهای ایشان عود و بربط و دف و نی و شراب می‌باشد. اما به عمل خداوند نگاه نمی‌کنند و به کار دستهای او نمی‌نگرند. [13] از این روست که قوم من به خاطر نبود معرفت اسیر می‌شوند و شریفان ایشان گرسنه و عوام ایشان از تشنگی بی‌تاب می‌گردند. [14] از این سبب عالم مردگان حرص خود را زیاد کرده و دهان خویش را بی‌حد باز نموده است و نجیبان و مردم ایشان، عربده‌کشان و شادی کنان، به آن فرو می‌رود. [15] و مردم خوار خواهند شد و آدمیان ذلیل خواهند گردید و چشمان متکبران پست خواهد شد. [16] یهوه صِبایوت به انصاف متعال خواهد بود و خدای قدوس به عدالت تقدیس کرده خواهد شد.

[8] و قائن با برادر خود هابیل صحبت کرد. و واقع شد چون در صحرا بودند، قائن بر برادر خود هابیل برخاسته او را کشت. [9] آنگاه خداوند به قائن گفت: «برادرت هابیل کجاست؟» گفت: «نمی‌دانم، مگر پاسبان برادرم هستم؟» [10] خداوند فرمود: «چه کرده‌ای؟ خون برادرت از زمین نزد من فریاد برمی‌آورد! [11] و اکنون تو ملعون هستی از زمینی که دهان خود را باز کرد تا خون برادرت را از دستت فرو برد. [12] هر گاه کشت زمین کنی، قوت خود را دیگر به تو نخواهد داد. و تو پریشان و آواره در جهان خواهی بود.» [13] قائن به خداوند گفت: «جزایم از تحملم زیاده است. [14] اینک مرا امروز بر روی زمین مطرود ساختی، و از روی تو پنهان خواهم بود. و پریشان و آواره در جهان خواهم بود و هر ‌که مرا یابد، مرا خواهد کشت.» [15] خداوند به او گفت: «پس هر ‌که قائن را بکشد، هفت چندان از او انتقام گرفته شود.» و خداوند بر قائن نشانی‌ نهاد تا هر ‌که او را یابد، او را نکشد.

[1] ای پسر من، به حکمت من توجّه نما و گوش خود را به بصیرت من فراگیر، [2] تا تدابیر را محافظت نمایی و لب‌هایت معرفت را نگاه دارد. [3] زیرا که لب‌های زن اجنبی عسل را می چکاند و دهان او از روغن ملایمتر است. [4] لیکن آخر او مثل افسنتین تلخ است و برنده مثل شمشیر دو دم. [5] پایهایش به مرگ فرو می‌رود و قدم‌هایش به عالم مردگان چسبیده است. [6] به طریق حیات هرگز گام نخواهد گذاشت. قدم‌هایش آواره شده است و او نمی‌داند. [7] و الان ‌ای پسرانم مرا بشنوید و از سخنان دهانم انحراف مورزید. [8] طریق خود را از او دور ساز و به در خانه او نزدیک مشو. [9] مبادا دوران جوانی خود را به دیگران بدهی و سال‌های خویش را به ستم‌کیشان. [10] و غریبان از اموال تو سیر شوند و ثمره زحمت تو به خانه بیگانه رود. [11] که در عاقبت خود ناله سر دهی؛ هنگامی که گوشت و بدنت فانی شده باشد [12] و گویی چرا ادب را نفرت داشتم و دل من تنبیه را خوار شمرد [13] و صدای معلّمان خود را نشنیدم و به معلّمان خود گوش ندادم. [14] ر آستانه تباهی کامل هستم. در میان قوم و جماعت. [15] آب را از منبع خود بنوش و نهرهای جاری را از چشمه خویش.

[24] یهوه صِبایوت قسم خورده، می‌گوید: «یقین به طوری که قصد نموده‌ام، همچنان واقع خواهد شد. و به اینطور که تقدیر کرده‌ام، همچنان به جا آورده خواهد گشت. [25] و آشور را در زمین خودم خواهم شکست و او را بر کوه‌های خویش پایمال خواهم کرد. و یوغ او از ایشان رفع شده، بار او از گردن ایشان برداشته خواهد شد.» [26] تقدیری که بر تمامی زمین مقدر گشته، این است. و دستی که بر تمامی قومها دراز شده، همین است. [27] زیرا که یهوه صِبایوت تقدیر نموده است، پس کیست که آن را پوچ گرداند؟ و دست اوست که دراز شده است، پس کیست که آن را برگرداند؟ [28] در سالی که آحاز پادشاه مُرد، این وحی نازل شد: [29] ‌ای تمامی فلسطین، شادی مکن از اینکه عصایی که تو را می‌زد، شکسته شده است. زیرا که از ریشه مار، افعی بیرون می‌آید و نتیجه او مار آتشین جهنده خواهد بود. [30] و نخست‌زادگان مسکینان خواهند چرید و فقیران در اطمینان خواهند خوابید. و ریشه تو را با قحطی خواهم کشت و باقیماندگان تو مقتول خواهند شد. [31] ‌ای دروازه، شیون نما! و ‌ای شهر، فریاد برآور! ای تمامی فلسطین، تو گداخته خواهی شد. زیرا که از طرف شمال دود می‌آید و از صفوف او کسی دور نخواهد افتاد. [32] پس به قاصدان قومها چه جواب داده شود؟ «خداوند صَهیون را بنیاد نهاده است و مسکینان قوم او در آن پناه خواهند برد.»

[21] و خداوند بوی خوش بویید و خداوند در دل خود گفت: «بعد از این دیگر زمین را به سبب انسان لعنت نکنم، زیرا که خیال دل انسان از کودکی بد است، و بار دیگر همه وحوش را هلاک نکنم، چنانکه کردم. [22] مادامی که جهان باقی است، کشت و درو، و سرما و گرما، و زمستان و تابستان، و روز و شب متوقف نخواهد شد.» [1] و خدا، نوح و پسرانش را برکت داده، به ایشان گفت: «بارور و زیاد شوید و زمین را پر سازید. [2] و ترس شما و هیبت شما بر همه وحوش زمین و بر همه پرندگان آسمان، و بر هر چه بر زمین می‌خزد، و بر همه ماهیان دریا خواهد بود. آنها به ‌دست شما تسلیم شده‌اند. [3] و هر جنبنده‌ای که زندگی دارد، برای شما خوراک باشد. همه را چون گیاه سبز به شما دادم، [4] مگر گوشت را با حیاتش که خون او باشد، مخورید. [5] به یقین انتقام خون شما را برای جان شما خواهم گرفت. از دست هر حیوان آن را خواهم گرفت. و از دست انسان، انتقام جان انسان را از دست برادرش خواهم گرفت. [6] هر ‌که خون انسان ریزد، خون او به ‌دست انسان ریخته شود. زیرا خدا انسان را به صورت خود ساخت. [7] و شما بارور و زیاد شوید، و در زمین پخش شده، در آن بیفزایید.»

[19] چنانکه عدالت به حیات منتهی می شود، همچنین هر ‌که شرارت را پیروی نماید، او را به مرگ می‌رساند. [20] کج خلقان نزد خداوند نفرت انگیزند، امّا کاملان طریق پسندیده او می‌باشند. [21] یقین دان که شریر بی‌سزا نخواهد ماند، امّا نسل صالحان نجات خواهند یافت. [22] زن زیبای بی‌عقل حلقه زرین است در بینی گراز. [23] آرزوی عادلان تنها نیکویی است، امّا انتظار شریران، غضب می‌باشد. [24] هستند که می‌پاشند و بیشتر می‌اندوزند و هستند که زیاده از آنچه شاید نگاه می‌دارند، امّا به نیازمندی می‌انجامد. [25] شخص سخاوتمند فربه می‌شود، و هر ‌که سیراب می‌کند، خود نیز سیراب خواهد گشت. [26] هر ‌که غله را نگاه دارد، مردم او را لعنت خواهند کرد، امّا بر سر فروشنده آن برکت خواهد بود. [27] کسی ‌که نیکویی را بطلبد، رضامندی را می‌جوید، و هر ‌که بدی را بطلبد، به سرش خواهد آمد. [28] کسی ‌که بر توانگری خود توکّل کند، خواهد افتاد، امّا عادلان مثل برگ سبز شکوفه خواهند ‌آورد. [29] هر ‌که اهل خانه خود را برنجاند، نصیب او باد خواهد بود و احمق بنده حکیم‌دلان خواهد شد. [30] ثمره مرد عادل درخت حیات‌ است، و کسی ‌که جان‌ها را صید کند، حکیم است. [31] اینک مرد عادل بر زمین جزا خواهد یافت، پس چند مرتبه زیاده مرد شریر و گناهکار. [1] هر ‌که رهنمود را دوست می‌دارد، معرفت را دوست می‌دارد، امّا هر ‌که از تنبیه نفرت کند، وحشی است. [2] مرد نیکو خشنودی خداوند را کسب می‌نماید، امّا او، صاحب تدبیر فاسد را محکوم خواهد ساخت. [3] انسان از بدی استوار نمی‌شود، امّا ریشه عادلان جنبش نخواهد خورد. [4] زن صالحه تاج شوهر خود می‌باشد، امّا زنی که خجل سازد، مثل پوسیدگی در استخوانهایش می‌باشد. [5] فکرهای عادلان انصاف است، امّا تدابیر شریران فریب است. [6] سخنان شریران برای خون در کمین است، امّا دهان راستان ایشان را رهایی می‌دهد.