3 فوریه (گریگوری) / 16 فوریه (جولیان)

[9] پس خداوند می‌داند که عادلان را از امتحان رهایی دهد و ظالمان را تا به روز جزا در عذاب نگاه دارد. [10] به ویژه آنانی که در شهوات نجاست در‌ پی جسم می‌روند و اقتدار خداوند را حقیر می‌دانند. این گستاخان و متکبّران از اهانت به بزرگان آسمانی ترسی ندارند؛ [11] و حال آنکه فرشتگانی که در قدرت و قوت برتر هستند، پیش خداوند بر ایشان حکم افترا نمی‌زنند. [12] لیکن اینها همچون حیوانات بی‌شعور که برای صید و هلاکت طبیعتاً متولّد شده‌اند، ملامت می‌کنند بر آنچه نمی‌دانند و در فساد خود هلاک خواهند شد. [13] و مزد ناراستی خود را خواهند یافت که عیش و عشرت یک روزه را سرور خود می‌دانند. لکّه‌ها و عیبها هستند که در مهمانی‌های محبّتانه خود عیش و عشرت می‌نمایند وقتی که با شما شادی می‌کنند. [14] چشمان پر از زنا دارند که از گناه بازداشته نمی‌شود، و کسان ناپایدار را به دام می‌کشند؛ پسران لعنت که قلب خود را برای سودجویی تربیت کرده‌اند، [15] و راه مستقیم را ترک کرده، گمراه شدند و راه بلعام پسر بُصور را که مزد ناراستی را دوست می‌داشت، پیش گرفتند. [16] لیکن او از تقصیر خود توبیخ یافت که الاغ بی‌زبان به زبان انسان سخن گفته، دیوانگی نبی را توبیخ نمود. [17] اینها چشمه‌های بی‌آب و مِه‌های رانده شده به باد شدید هستند که برای ایشان ظلمت تاریکی جاودانی، تعیین شده است. [18] زیرا که سخنان تکبرآمیز و پوچ می‌گویند و آنانی را که از اهل گمراهی تازه آزاد شده‌اند، در دام شهوات به عیاشی جسمی می‌کشند. [19] ایشان را به آزادی وعده می‌دهند و حال آنکه خود غلام فساد هستند، زیرا هر چیزی که بر کسی غالب شده باشد، او نیز غلام آن است. [20] زیرا هرگاه به معرفت خداوند و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح از آلودگی دنیوی رهایی یافتند و بعد از آن، بار دیگر گرفتار و مغلوب آن گشتند، اواخر ایشان از اوایل بدتر می‌شود. [21] زیرا که برای ایشان بهتر می‌بود که راه عدالت را ندانسته باشند، از اینکه بعد از دانستن، بار دیگر از آن فرمان مقدس که به ایشان سپرده شده بود، برگردند. [22] آنچه مَثَل حقیقی می‌گوید، به سرشان آمده که: «سگ به قی خود مراجعت کرده است.» و «خوک شسته شده، به غلطیدن در گِل.»

[14] پس چون مکروه ویرانی را که به زبان دانیال نبی گفته شده است، در جایی که نمی‌باید، برپا بینید -آنکه می‌خواند بفهمد- آنگاه آنانی که در یهودیه می‌باشند، به کوهستان فرار کنند، [15] و هر‌ که بر بام باشد، به زیر نیاید و به خانه داخل نشود تا چیزی از آن ببرد، [16] و آنکه در مزرعه است، برنگردد تا رخت خود را بردارد. [17] امّا وای بر آبستنان و شیر دهندگان در آن روزها! [18] و دعا کنید که فرار شما در زمستان نشود، [19] زیرا که در آن روزها، چنان مصیبتی خواهد شد که از ابتدای خلقتی که خدا آفرید تا کنون نشده و نخواهد شد. [20] و اگر خداوند آن روزها را کوتاه نکردی، هیچ بشری نجات نیافتی. لیکن به خاطر برگزیدگانی که انتخاب نموده است، آن روزها را کوتاه ساخت. (متّی ۲۴: ۲۳‏-۳۵، لوقا ۲۱: ۲۵‏-۳۳) [21] پس هرگاه کسی به شما گوید ‘اینک مسیح در اینجاست’ یا ‘اینک در آنجا’، باور مکنید. [22] زانرو که مسیحان دروغین و انبیای دروغین ظاهر شده، نشانه‌ها و معجزات از ایشان صادر خواهد شد، به گونه‌ای که اگر ممکن می‌بود، برگزیدگان را هم گمراه می‌کردند. [23] لیکن شما مواظب باشید! اینک از همه امور شما را پیش خبر دادم.

[1] من که پیرم، به گایوس عزیز که او را در حقیقت محبّت می‌نمایم. [2] ‌ای عزیز، دعا می‌کنم که از هر جهت کامیاب و تندرست بوده باشی، چنانکه جان تو کامیاب است. [3] زیرا که بسیار شاد شدم چون برادران آمدند و بر وفاداری تو به حقیقت شهادت دادند، چنانکه تو در حقیقت زندگی می‌نمایی. [4] مرا بیش از این شادی نیست که بشنوم که فرزندانم در حقیقت رفتار می‌نمایند. [5] ‌ای عزیز، آنچه می‌کنی به برادران، به ویژه به غریبان، به امانت می‌کنی، [6] که در حضور کلیسا بر محبّت تو شهادت دادند و هرگاه ایشان را به طور شایسته خدا بدرقه کنی، نیکویی نشان می‌دهی، [7] زیرا که به خاطر اسم او بیرون رفتند و از غیریهودیان چیزی نمی‌گیرند. [8] پس بر ما واجب است که چنین اشخاص را بپذیریم تا شریک حقیقت بشویم. [9] به کلیسا چیزی نوشتم لیکن دیوت‌رِفیس که دوست دارد همیشه خود را اوّل قرار دهد، ما را قبول نمی‌کند. [10] بنابراین اگر آیم، کارهایی را که او می‌کند، به یاد خواهم آورد، زیرا به سخنان ناشایسته بر ما یاوه‌گویی می‌کند و به این قانع نشده، برادران را خود نمی‌پذیرد و کسانی را نیز که می‌خواهند، مانع ایشان می‌شود و از کلیسا بیرون می‌کند. [11] ‌ای عزیز، از بدی نمونه مگیر، بلکه از نیکویی، زیرا نیکو‌کردار از خداست و بدکردار خدا را ندیده است. [12] همهٔ مردم و خود حقیقت نیز بر دیمیتریوس شهادت می‌دهند و ما هم شهادت می‌دهیم و آگاهید که شهادت ما راست است. [13] مرا چیزهای بسیار بود که به تو بنویسم، لیکن نمی‌خواهم به مرکّب و قلم به تو بنویسم. [14] لیکن امیدوارم که به زودی تو را خواهم دید و زبانی گفتگو کنیم.

[29] و چون نزدیک بِیت‌فاجی و بِیت‌عَنیا بر کوهی که زیتون خوانده می​شد، رسید، دو نفر از شاگردان خود را فرستاده، [30] گفت: «به آن دهکده‌ای که پیش روی شما است، بروید و چون داخل آن شدید، کرّه الاغی بسته خواهید یافت که هیچ‌‌کس بر آن هرگز سوار نشده. آن را باز کرده بیاورید. [31] و اگر کسی به شما گوید: ‘چرا این را باز می‌کنید؟’ به وی گویید: ‘خداوند او را لازم دارد.’» [32] پس فرستادگان رفته آن چنانکه به ایشان گفته بود، یافتند. [33] و چون کرّه را باز می‌کردند، صاحبانش به ایشان گفتند: «چرا کرّه را باز می‌کنید؟» [34] گفتند: «خداوند او را لازم دارد.» [35] پس او را به نزد عیسی آوردند و لباس خود را بر کرّه افکنده، عیسی را سوار کردند. [36] و هنگامی که او می‌رفت، لباسهای خود را در راه می‌گستردند. [37] و چون نزدیک به ‌سرازیری کوه زیتون رسید، تمامی شاگردانش شادی کرده، به صدای بلند خدا را حمد گفتن شروع کردند، به خاطر همه قوّاتی که از او دیده بودند. [38] و می‌گفتند: «مبارک باد آن پادشاهی که می‌آید، به نام خداوند! سلامتی در آسمان و جلال در عَرش برین باد.» [39] آنگاه بعضی از فریسیان از آن میان به او گفتند: «ای استاد، شاگردان خود را عتاب کن.» [40] عیسی در جواب ایشان گفت: «به شما می‌گویم، اگر اینها ساکت شوند، بدون شک سنگها به صدا آیند.»

[7] امّا چون روز فطیر که در آن می‌بایست بره پِسَخ را قربانی کنند رسید، [8] پطرس و یوحنا را فرستاده، گفت: «بروید و پِسَخ را برای ما آماده کنید تا بخوریم.» [9] به وی گفتند: «در کجا می‌خواهی مهیّا کنیم؟» [10] ایشان را گفت: «اینک هنگامی که داخل شهر شوید، شخصی با کوزه​ای آب به شما برمی‌خورد. به خانه‌ای که او داخل شود، از عقب وی بروید [11] و به صاحب‌خانه گویید: ‘استاد تو را می گوید مهمانخانه کجا است تا در آن پِسَخ را با شاگردان خود بخورم.’ [12] او بالاخانه‌ای بزرگ و مفروش به شما نشان خواهد داد. در آنجا مهیّا سازید.» [13] پس رفته چنانکه به ایشان گفته بود، یافتند و پِسَخ را آماده کردند. [14] و چون وقت رسید، عیسی با دوازده رسول بنشست. [15] و به ایشان گفت: «اشتیاق بی‌نهایت داشتم که پیش از عذاب دیدنم، این پِسَخ را با شما بخورم. [16] زیرا به شما می‌گویم، از این دیگر نمی‌خورم تا وقتی که در پادشاهی خدا به انجام رسد.» [17] پس پیاله‌ای گرفته، شکر نمود و گفت: «این را بگیرید و در میان خود تقسیم کنید. [18] زیرا به شما می‌گویم که تا پادشاهی خدا نیاید، از میوه مو دیگر نخواهم نوشید.» [19] و نان را گرفته، شکر نمود و پاره کرده، به ایشان داد و گفت: «این است جسد من که برای شما داده می‌شود، این را به یاد من به‌ جا آرید.» [20] و همچنین بعد از شام پیاله را گرفت و گفت: «این پیالهٔ عهد جدید است در خون من که برای شما ریخته می‌شود. [21] لیکن اینک دست آن کسی ‌که مرا تسلیم می‌کند، با من در سفره است. [22] زیرا که پسر انسان مطابق آنچه مقدر است، می‌رود، لیکن وای بر آن کسی ‌که او را تسلیم کند.» [23] آنگاه از یکدیگر شروع کردند به پرسیدن که کدام‌یک از ایشان باشد که این کار بکند؟ [24] و در میان ایشان نزاعی نیز افتاد که کدام‌یک از ایشان بزرگتر می‌باشد؟ [25] آنگاه عیسی به ایشان گفت: «پادشاهان قومهای دیگر بر ایشان سروری می‌کنند و حکام خود را ولی‌نعمت می‌خوانند. [26] لیکن شما چنین مباشید، بلکه بزرگترین شما مثل کوچکترین باشد و رهبر چون خادم. [27] زیرا کدام‌یک بزرگتر است؛ آنکه به غذا نشیند، یا آنکه خدمت کند؟ آیا نیست آنکه نشسته است؟ لیکن من در میان شما چون خادم هستم. [28] و شما کسانی می‌باشید که در امتحانهای من با من به‌ سر بردید. [29] و من پادشاهی برای شما قرار می‌دهم، چنانکه پدرم برای من مقرر فرمود. [30] تا در پادشاهی من از سفره من بخورید و بنوشید و بر تختها نشسته بر دوازده قبیلهٔ اسرائیل داوری کنید.» [31] پس خداوند گفت: «ای شمعون، ای شمعون، اینک شیطان خواست شما را چون گندم غربال کند، [32] لیکن من برای تو دعا کردم تا ایمانت تلف نشود و هنگامی که تو بازگشت کنی، برادران خود را استوار نما.» [33] پطرس به وی گفت: «ای خداوند، حاضرم که با تو بروم حتی در زندان و در مرگ.» [34] عیسی گفت: «تو را می‌گویم ‌ای پطرس، امروز پیش از آنکه خروس بخواند، تو سه مرتبه انکار خواهی کرد که مرا می‌شناسی.» [35] و به ایشان گفت: «هنگامی که شما را بی‌کیسه و توشه‌دان و کفش فرستادم به چیزی محتاج شدید؟» گفتند: «هیچ.» [36] پس به ایشان گفت: «لیکن الان هر ‌که کیسه دارد، آن را بردارد و همچنین توشه‌دان را و کسی ‌که شمشیر ندارد، لباس خود را فروخته آن را بخرد. [37] زیرا به شما می‌گویم که این نوشته در من می‌باید به انجام رسید، یعنی ‘با گناهکاران محسوب شد.’ زیرا هر‌ چه در خصوص من است، به انجام خود می‌رسد. [38] گفتند: «ای خداوند اینک دو شمشیر.» به ایشان گفت: «کافی است.» [39] عیسی مطابق عادت خود بیرون شده به کوه زیتون رفت و شاگردانش از عقب او رفتند.