3 آوریل (گریگوری) /16 آوریل (جولیان)

[10] ‌ای همه آنانی که اورشلیم را دوست می‌دارید، با او شادی کنید و برایش وجد نمایید. و ای همه آنانی که برای او ماتم می‌گیرید، با او شادی بسیار نمایید. [11] تا از پستان تسلی‌بخش او بمکید و سیر شوید و بدوشید، و از فراوانی جلال او خوش باشید. [12] زیرا خداوند چنین می‌گوید: «اینک من سلامتی را مثل رود و جلال قومها را مانند نهر خروشان، به او خواهم رسانید. و شما خواهید مکید و در آغوش او حمل شده، بر زانوهایش به ناز تربیت خواهید شد. [13] و مثل کسی ‌که مادرش او را تسلی دهد، همچنین من شما را تسلی خواهم داد و در اورشلیم تسلی خواهید یافت.» [14] پس چون این را بینید، دل شما شادمان خواهد شد و استخوانهای شما مثل گیاه سبز و خرم خواهد گردید و دست خداوند بر بندگانش معروف خواهد شد اما بر دشمنان خود غضب خواهد نمود. [15] اینک خداوند با آتش خواهد آمد و ارابه‌های او مثل گردباد، تا غضب خود را با شدت و توبیخ خویش را با شعله آتش به انجام رساند.» [16] زیرا خداوند با آتش و شمشیر خود بر تمامی بشر داوری خواهد نمود و کشته شدگان خداوند بسیار خواهند بود. [17] خداوند می‌گوید: «آنانی که از عقب یکنفر که در وسط باشد، خویشتن را در باغات تقدیس و پاک می‌نمایند و گوشت خوک و ناپاک و گوشت موش می‌خورند، با هم تلف خواهند شد. [18] و من اعمال و خیالات ایشان را جزا خواهم داد و آمده، تمامی قومها و زبانها را جمع خواهم کرد و ایشان آمده، جلال مرا خواهند دید. [19] و نشانه‌ای در میان ایشان برپا خواهم داشت و آنانی را که از ایشان نجات یابند، نزد قومها به ترشیش و فول و تیراندازان لود و توبال و یونان و سواحل دوردست که آوازه مرا نشنیده‌اند، و جلال مرا ندیده‌اند، خواهم فرستاد تا جلال مرا در میان قومها اعلام کنند.» [20] و خداوند می‌گوید که ایشان تمامی برادران شما را از تمامی قومها بر اسبان و ارابه‌ها و تخت روانها و قاطران و شتران به کوه مقدس من اورشلیم به جهت خداوند هدیه خواهند ‌آورد. چنانکه قوم اسرائیل هدیه خود را در ظرف پاک به خانه خداوند می‌آورند. [21] و خداوند می‌گوید که از ایشان نیز کاهنان و لاویان خواهند گرفت. [22] زیرا خداوند می‌گوید: «چنانکه آسمانهای جدید و زمین جدیدی که من آنها را خواهم کرد، در حضور من پایدار خواهد ماند، همچنان نسل شما و اسم شما پایدار خواهد ماند.» [23] و خداوند می‌گوید که تمامی بشر، از ماه نو تا ماه نو دیگر و از سبّت تا سبّت دیگر خواهند آمد، تا به حضور من سجده نمایند. [24] و ایشان بیرون رفته، لاشه​های مردمانی را که بر من عاصی شده‌اند، ملاحظه خواهند کرد. زیرا کرم ایشان نخواهد مرد و آتش ایشان خاموش نخواهد شد و ایشان نزد تمامی بشر منفور خواهند بود.

[33] و چون یعقوب وصیت را با پسران خود به پایان برد، پایهای خود را به بستر کشیده، جان بداد و به قوم خویش ملحق گردید.
[1] و یوسف بر روی پدر خود افتاده، بر وی گریست و او را بوسید. [2] و طبیبانی را که از بندگان او بودند، امر فرمود تا پدر او را مومیایی کنند. و طبیبان، اسرائیل را مومیایی کردند. [3] و چهل روز در کار او سپری شد، زیرا که این قدر روزها در مومیایی کردن صرف می‌شد. و اهل مصر هفتاد روز برای وی ماتم گرفتند. [4] و چون روزهای ماتم او تمام شد، یوسف اهل خانه فرعون را خطاب کرده، گفت: «اگر الان در نظر شما التفات یافته‌ام، در گوش فرعون عرض کرده، بگویید: [5] “پدرم مرا سوگند داده، گفت: اینک من می‌میرم؛ در قبری که برای خویشتن در سرزمین کنعان کنده‌ام، آنجا مرا دفن کن.” اکنون بروم و پدر خود را دفن کرده، مراجعت نمایم.» [6] فرعون گفت: «برو و چنانکه پدرت به تو سوگند داده است، او را دفن کن.» [7] پس یوسف روانه شد تا پدر خود را دفن کند و همه نوکران فرعون که مشایخ خانه او بودند و تمامی مشایخ سرزمین مصر با او رفتند. [8] و همه اهل خانه یوسف و برادرانش و اهل خانه پدرش جز اینکه کودکان و گله‌ها و رمه‌های خود را در زمین جوشن واگذاشتند. [9] و ارابه‌ها نیز و سواران همراهش رفتند؛ و انبوهی بسیار زیاد بودند. [10] پس به خرمنگاه اَطاد که آن طرف اُردن است، رسیدند و در آنجا ماتمی عظیم و بسیار سخت گرفتند و برای پدر خود هفت روز نوحه‌گری نمود. [11] و چون کنعانیان ساکن آن زمین، این ماتم را در خرمنگاه اَطاد دیدند، گفتند: «این برای مصریان ماتم سخت است.» از این‌ رو آن مکان را آبل مصرایم نامیدند، که به آن طرف اُردن واقع است. [12] همچنان پسران او به آن طوریکه امر فرموده بود، کردند. [13] و پسرانش او را به سرزمین کنعان بردند. و او را در غار صحرای مَکفیله، که ابراهیم با آن زمین از عفرون حیتی برای ملکیت مقبره خریده بود، در مقابل ممری دفن کردند. [14] و یوسف بعد از دفن پدر خود، با برادران خویش و همه کسانی که برای دفن پدرش با او رفته بودند، به مصر برگشتند. [15] و چون برادران یوسف دیدند که پدر ایشان مرده است، گفتند: «اگر یوسف الان از ما کینه دارد، به یقین جزای همه بدی را که به او کرده‌ایم، به ما خواهد رسانید.» [16] پس نزد یوسف فرستاده، گفتند: «پدر تو قبل از مردنش امر فرموده، گفت: [17] به یوسف چنین بگویید: التماس دارم که گناه و خطای برادران خود را عفو فرمایی، زیرا که به تو بدی کرده‌اند. پس اکنون گناه بندگان خدای پدر خود را عفو فرما.» و چون به او سخن‌ گفتند، یوسف بگریست. [18] و برادرانش نیز آمده، به حضور وی افتادند، و گفتند: «اینک غلامان تو هستیم.» [19] یوسف ایشان را گفت: «مترسید، زیرا مگر من در جای خدا هستم؟ [20] شما درباره من بد اندیشیدید، لیکن خدا از آن قصد نیکی کرد، تا کاری کند که قوم زیادی را برقرار نماید، چنانکه امروز شده است. [21] و الان ترسان مباشید. من، شما را و فرزندان شما را می‌پرورانم.» پس ایشان را تسلی داد و به مهربانی به ایشان سخن گفت. [22] و یوسف در مصر ساکن ماند، او و اهل خانه پدرش. و یوسف صد و ده سال زندگانی کرد. [23] و یوسف پسران پشت سوم اِفرایم را دید. و پسران ماکیر، پسر مَنّسی نیز بر زانوهای یوسف تولد یافتند. [24] و یوسف، برادران خود را گفت: «من می‌میرم و یقین خدا از شما دیدار خواهد نمود و شما را از این سرزمین به زمینی که برای ابراهیم و اسحاق و یعقوب قسم خورده است، خواهد برد.» [25] و یوسف به قوم اسرائیل سوگند داده، گفت: «به یقین خدا از شما دیدار خواهد نمود، و استخوانهای مرا از اینجا خواهید برداشت.» [26] و یوسف مرد در لحظه‌ای که صد و ده ساله بود. و او را مومیایی کرده، در سرزمین مصر در تابوت گذاشتند.

[8] دهان خود را برای گنگان باز کن و برای دادرسی تمامی بیچارگان. [9] دهان خود را باز کرده، به انصاف داوری نما و فقیر و مسکین را دادرسی فرما. [10] زن صالحه را کیست که پیدا تواند کرد؟ قیمت او از لعلها گرانتر است. [11] دل شوهرش بر او اعتماد دارد و محتاج منفعت نخواهد بود. [12] برایش تمامی روزهای عمر خود، خوبی خواهد کرد و نه بدی. [13] پشم و کتان را می‌جوید و به‌ دست‌های خود با رغبت کار می‌کند. [14] او مثل کشتی‌های تاجران است که خوراک خود را از دور می‌آورد. [15] وقتی که هنوز شب است برمی خیزد و به اهل خانه‌اش خوراک و به کنیزانش سهم ایشان را می‌دهد. [16] درباره مزرعه فکر کرده، آن را می‌خرد و از کسب دست‌های خود تاکستان غرس می‌نماید. [17] کمر خود را با قوت می‌بندد و بازوهای خویش را قوی می‌سازد. [18] تجارت خود را می‌بیند که نیکو است و چراغش در شب خاموش نمی‌شود. [19] دستهای خود را به دوک دراز می‌کند و انگشتهایش چرخ را می‌گیرد. [20] کف‌های خود را برای فقیران گشاده می سازد و دست‌های خویش را برای مسکینان دراز می‌نماید. [21] به جهت اهل خانه‌اش از برف نمی‌ترسد، زیرا که همه اهل خانه او جامه گرم به تن دارند. [22] برای خود اسباب‌های زینت می‌سازد. لباسش از کتان نازک و ارغوان می‌باشد. [23] شوهرش در دربارها معروف می‌باشد و در میان مشایخ ولایت می‌نشیند. [24] جامه‌های کتان ساخته آنها را می‌فروشد و کمربندها به تاجران می‌دهد. [25] قوّت و عزّت، لباس او است و درباره روزهای آینده می‌خندد. [26] دهان خود را به حکمت می‌گشاید و تعلیم محبّت‌آمیز بر زبان او است. [27] به رفتار اهل خانه خود متوجّه می‌شود و خوراک تنبلی نمی‌خورد. [28] پسرانش برخاسته، او را خوشبخت می‌گویند و شوهرش نیز او را می‌ستاید: [29] «دختران بسیار کارهای نیک نمودند، امّا تو بر تمامی ایشان برتری داری.» [30] جمال، فریبنده و زیبایی، پوچ است امّا زنی که از خداوند می‌ترسد، ستوده خواهد شد. [31] او را از ثمره دست‌هایش بدهید و کارهایش او را نزد دروازه‌ها بستاید

[38] پطرس به ایشان گفت: «توبه کنید و هر یک از شما به اسم عیسی مسیح به خاطر بخشش گناهان تعمید گیرید و عطای روح‌القدس را خواهید یافت. [39] زیرا که این وعده است برای شما و فرزندان شما و همهٔ آنانی که دورند، یعنی هر که خداوند خدای ما او را بخواند.» [40] و به سخنان بسیار دیگر، به ایشان شهادت داد و موعظه نموده، گفت که «خود را از این فرقه کج‌رو رهایی دهید.» [41] پس ایشان کلام او را پذیرفته، تعمید گرفتند و در همان روز حدود سه هزار نفر به ایشان پیوستند [42] و در تعلیم رسولان و مشارکت ایشان و شکستن نان و دعاها جدّیت می‌نمودند. [43] و همهٔ خلق ترسیدند و معجزات و نشانه‌های بسیار به دست رسولان به ظهور می‌رسید.

[1] و شخصی از فریسیان نیقودیموس نام از سران یهود بود. [2] او در شب نزد عیسی آمده، به وی گفت: «ای استاد، می‌دانیم که تو معلّم هستی که از جانب خدا آمده‌ای زیرا هیچ‌‌کس نمی‌تواند معجزاتی را که تو نشان می‌دهی بنماید، جز اینکه خدا با وی باشد.» [3] عیسی در جواب او گفت: «به راستی به تو می‌گویم، اگر کسی از سر نو مولود نشود، پادشاهی خدا را نمی‌تواند دید.» [4] نیقودیموس به او گفت: «چگونه ممکن است که انسانی که پیر شده باشد، مولود گردد؟ آیا می‌شود که بار دیگر داخل شکم مادر گشته، مولود شود؟» [5] عیسی در جواب گفت: «به راستی به تو می گویم، اگر کسی از آب و روح مولود نگردد، ممکن نیست که داخل پادشاهی خدا شود. [6] آنچه از جسم مولود شد، جسم است و آنچه از روح مولود گشت، روح است. [7] عجب مدار که به تو گفتم باید شما از سر نو مولود گردید. [8] باد هر جا که می‌خواهد می‌وزد و صدای آن را می‌شنوی، لیکن نمی‌دانی از کجا می‌آید و به کجا می‌رود. همچنین است هر ‌که از روح مولود گردد.» [9] نیقودیموس در جواب وی گفت: «چگونه ممکن است که چنین شود؟» [10] عیسی در جواب وی گفت: «آیا تو معلّم اسرائیل هستی و این را نمی‌دانی؟ [11] به راستی به تو می‌گویم آنچه می‌دانیم، می‌گوییم و به آنچه دیده‌ایم، شهادت می‌دهیم و شهادت ما را قبول نمی‌کنید. [12] چون شما را از امور زمینی سخن گفتم، باور نکردید. پس هرگاه به امور آسمانی با شما سخن رانم، چگونه تصدیق خواهید نمود؟ [13] و کسی به آسمان بالا نرفت، مگر آن کس که از آسمان پایین آمد، یعنی پسر انسان که در آسمان است. [14] و همچنان ‌که موسی مار را در بیابان بلند نمود، همچنین پسر انسان نیز باید بلند کرده شود، [15] تا هر‌ که به او ایمان آرد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد.