29 ژوئن (گریگوری) /12 ژوئیه (جولیان)

[3] متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که مطابق رحمت عظیم خود ما را به واسطه برخاستن عیسی مسیح از مردگان تولّدی نو بخشید برای امید زنده، [4] به جهت میراث بی‌فساد و بی‌آلایش و ناپژمرده که نگاه داشته شده است در آسمان برای شما؛ [5] که به قوّت خدا محفوظ هستید به ایمان برای نجاتی که مهیّا شده است تا در روزهای آخر آشکار شود. [6] و در آن وجد می‌نمایید، هرچند در حال، اندکی از راه ضرورت در امتحانهای گوناگون غمگین شده‌اید، [7] تا اصالت ایمان شما که از طلای فانی با آزموده شدن در آتش، گرانبهاتر است، برای سپاس و جلال و حرمت یافت شود در حین ظهور عیسی مسیح. [8] که او را اگرچه ندیده‌اید محبّت می‌نمایید و الآن اگرچه او را نمی‌بینید، لیکن بر او ایمان آورده، شادی می‌نمایید با سروری که نمی‌توان بیان کرد و پر از جلال است. [9] و سرانجام ایمان خود یعنی نجات جان خویش را می‌یابید.

[13] بنابراین کمر دلهای خود را ببندید و هشیار شده، امید کامل آن فیضی را که در مکاشفهٔ عیسی مسیح به شما عطا خواهد شد، نگاه دارید. [14] و چون پسران اطاعت هستید، مشابه مشوید به آن شهواتی که در روزهای جهالت می‌داشتید. [15] بلکه مثل آن قدّوس که شما را خوانده است، خود شما نیز در هر سیرت، مقدس باشید. [16] زیرا نوشته شده است: «مقدّس باشید، زیرا که من قدّوسم.» [17] و چون او را پدر می‌خوانید که بدون ظاهربینی مطابق کارهای هر کس داوری می‌نماید، پس هنگام غربت خود را با ترس صرف نمایید. [18] زیرا می‌دانید که خریده شده‌اید از کردار باطلی که از پدران خود یافته‌اید نه به چیزهای فانی مثل نقره و طلا، [19] بلکه به خون گرانبها چون خون برّه بی‌عیب و بی‌لکه یعنی خون مسیح،

[11] ‌ای عزیزان، خواهش دارم که همچون غریبان و بیگانگان از شهوات جسمی که با نفس در جدال هستند، دوری کنید؛ [12] و کردار خود را در میان ملتها نیکو دارید تا در همان امری که شما را مثل بدکاران بد می‌گویند، از کارهای نیکوی شما که ببینند، در روز دیدار خدا را تمجید نمایند. [13] بنابراین هر مقام بشری را به خاطر خداوند اطاعت کنید، خواه پادشاه را که فوق همه است، [14] و خواه حاکمان را که رسولان وی هستند، برای انتقام کشیدن از بدکاران و تحسین نیکوکاران. [15] زیرا که همین است ارادهٔ خدا که به نیکوکاری خود، جهالت مردمان بی‌فهم را ساکت نمایید، [16] مثل آزادگان، امّا نه مثل آنانی که آزادی خود را پوشش شرارت می‌سازند بلکه چون بندگان خدا. [17] همهٔ مردمان را احترام کنید. برادران را محبّت نمایید. از خدا بترسید. پادشاه را احترام نمایید. [18] ‌ای نوکران، مطیع آقایان خود باشید با کمال ترس؛ و نه فقط صالحان و مهربانان را بلکه کج‌خلقان را نیز. [19] زیرا این پسندیده است که کسی برای وجدانی که چشم بر خدا دارد، در وقتی که ناحق زحمت می‌کشد، دردها را متحمّل شود. [20] زیرا چه فخر دارد هنگامی که گناهکار بوده، شلاق خورید و متحمّل آن شوید. لیکن اگر نیکوکار بوده، زحمت کشید و صبر کنید، این نزد خدا پسندیده است. [21] زیرا که برای همین خوانده شده‌اید، چونکه مسیح نیز برای ما عذاب کشید و شما را نمونه‌ای گذاشت تا در اثر قدمهای وی رفتار نمایید، [22] «که هیچ گناه نکرد و حیله در زبانش یافت نشد.» [23] چون او را دشنام می‌دادند، دشنام پس نمی‌داد و چون عذاب می‌کشید، تهدید نمی‌نمود، بلکه خود را به داور عادل تسلیم کرد. [24] که خود گناهان ما را در بدن خویش بر دار متحمّل شد تا از گناه مرده شده، به عدالت زندگی نماییم که به زخمهای او شفا یافته‌اید.

[36] و ایشان در این گفتگو می‌بودند که ناگاه عیسی خود در میان ایشان ایستاده، به ایشان گفت: «سلام بر شما باد.» [37] امّا ایشان لرزان و ترسان شده گمان بردند که روحی می‌بینند. [38] به ایشان گفت: «چرا مضطرب شدید و برای چه در دلهای شما شک‌ها روی می‌دهد؟ [39] دستها و پایهایم را ملاحظه کنید که من خود هستم و دست بر من گذارده ببینید، زیرا که روح گوشت و استخوان ندارد، چنانکه می‌نگرید که در من است.» [40] این را گفت و دستها و پایهای خود را به ایشان نشان داد. [41] و چون ایشان هنوز از خوشی تصدیق نکرده، در عجب مانده بودند، به ایشان گفت: «چیز خوراکی در اینجا دارید؟» [42] پس قدری از ماهی بریان و از شانهٔ عسل به وی دادند. [43] پس آن را گرفته پیش ایشان بخورد. [44] و به ایشان گفت: «همین است سخنانی که وقتی با شما بودم گفتم ضروری است که آنچه در تورات موسی و نوشته​های انبیا و زبور درباره من نوشته شده است، به انجام رسد.» [45] و در آن وقت ذهن ایشان را روشن کرد تا کتب را بفهمند. [46] و به ایشان گفت: «بر همین منوال نوشته شده است و به اینطور سزاوار بود که مسیح عذاب کشد و روز سوم از مردگان برخیزد. [47] و از اورشلیم شروع کرده، موعظه به توبه و بخشش گناهان در همه قومها به نام او کرده شود. [48] و شما شاهد بر این امور هستید. [49] و اینک، من موعود پدر خود را بر شما می‌فرستم. پس شما در شهر اورشلیم بمانید تا وقتی که به قوت از بالا آراسته شوید.» [50] پس ایشان را بیرون از شهر تا بِیت‌عَنیا برد و دستهای خود را بلند کرده، ایشان را برکت داد. [51] و چنین شد که در حین برکت دادن ایشان، از ایشان جدا گشته، به سوی آسمان بالا برده شد. [52] پس او را پرستش کرده، با خوشی عظیم به سوی اورشلیم برگشتند. [53] و پیوسته در معبد مانده، خدا را حمد و سپاس می‌گفتند.

[4] زیرا همچنان ‌که در یک بدن اعضای بسیار داریم و هر عضوی را یک کار نیست، [5] همچنین ما که بسیاریم، یک بدن هستیم در مسیح، امّا هر یک اعضای یکدیگر.
[15] خوشی کنید با خوشحالان و ماتم نمایید با ماتمیان. [16] برای یکدیگر همان فکر داشته باشید و مغرور مشوید، بلکه با ذلیلان مدارا نمایید و خود را دانا مشمارید. [17] هیچ‌‌کس را به عوض بدی بدی مرسانید. پیش تمامی مردم تدارک کارهای نیکو بینید. [18] اگر ممکن است به اندازهٔ توان خود با تمامی خلق به صلح بکوشید. [19] ‌ای محبوبان، انتقام خود را مکشید، بلکه آن را به خشم خدا واگذار کنید، زیرا نوشته شده است: «خداوند می‌گوید که ‘انتقام از آن من است؛ من جزا خواهم داد.’» [20] پس «اگر دشمن تو گرسنه باشد، او را سیر کن و اگر تشنه است، سیرابش نما، زیرا اگر چنین کنی زغالهای آتشین بر سرش خواهی انباشت.» [21] مغلوب بدی مشو، بلکه بدی را با نیکویی مغلوب ساز.

[21] از روی شرمندگی می‌گویم که گویا ما ناتوان بوده‌ایم. اگر کسی جرأت كند به چیزی فخر کند – باز هم همچون بی‌فهمان سخن می‌گویم – من نیز جرأت می‌کنم به آن فخر کنم. [22] آیا عبرانی هستند؟ من نیز هستم! اسرائیلی هستند؟ من نیز هستم! از نسل ابراهیم هستند؟ من نیز می‌باشم! [23] آیا خادمان مسیح هستند؟ چون دیوانه حرف می‌زنم، من بیشتر هستم! در محنتها افزونتر، در تازیانه‌ها زیادتر، در زندانها بیشتر، در مرگها به دفعات. [24] از یهودیان پنج مرتبه از چهل یک کم شلاق خوردم. [25] سه مرتبه مرا چوب زدند؛ یک دفعه سنگسار شدم؛ سه دفعه شکسته‌کشتی شدم؛ یک شبانه روز در دریا به سر بردم؛ [26] در سفرها بارها؛ در خطرهای رودخانه‌ها، در خطرهای دزدان؛ در خطرها از قوم خود و در خطرها از سوی اجنبیان؛ در خطرها در شهر؛ در خطرها در بیابان؛ در خطرها در دریا؛ در خطرها در میان برادران دروغین؛ [27] در محنت و مشقت، در بی‌خوابیها بارها؛ در گرسنگی و تشنگی، در روزه‌ها بارها؛ در سرما و عریانی. [28] بدون آنچه علاوه بر اینها است، آن باری که هر روزه بر من است، یعنی اندیشه برای همه کلیساها. [29] کیست ناتوان که من ناتوان نمی‌شوم؟ چه کسی لغزش می‌خورد که من نمی‌سوزم؟ [30] اگر فخر می‌باید کرد از آنچه به ضعف من تعلق دارد، فخر می‌کنم. [31] خدا و پدر عیسی خداوند که تا به ابد متبارک است، می‌داند که دروغ نمی‌گویم. [32] در دمشق، والی حارِث پادشاه، شهر دمشقیان را برای گرفتن من محافظت می‌نمود. [33] و مرا از دریچه‌ای در زنبیلی از حصار قلعه پایین کردند و از دستهای وی گریختم.
[1] می‌باید که فخر کنم، هرچند شایسته من نیست. لیکن به رویاها و مکاشفات خداوند می‌آیم. [2] شخصی را در مسیح می‌شناسم، چهارده سال قبل از این. آیا در جسم؟ نمی دانم! و آیا بیرون از جسم؟ نمی‌دانم! خدا می‌داند. چنین شخصی که تا آسمان سوم ربوده شد. [3] و چنین شخص را می‌شناسم، خواه در جسم و خواه جدا از جسم، نمی‌دانم، خدا می‌داند، [4] که به بهشت ربوده شد و سخنان ناگفتنی شنید که انسان را جایز نیست به آنها صحبت کند. [5] از چنین شخص فخر خواهم کرد، لیکن از خود جز از ضعفهای خویش فخر نمی‌کنم. [6] زیرا اگر بخواهم فخر بکنم، بی‌فهم نمی‌باشم چونکه راست می‌گویم. لیکن پرهیز می‌کنم مبادا کسی در حق من گمانی برد فوق از آنچه در من بیند یا از من شنود. [7] و تا آنکه از فزونی مکاشفات زیاده سرافرازی ننمایم، خاری در جسم من داده شد، فرشتهٔ شیطان، تا مرا ضربات زند، مبادا زیاده سرافرازی نمایم. [8] و دربارهٔ آن از خداوند سه بار خواهش نمودم تا از من برود. [9] امّا خداوند مرا گفت: «فیض من تو را کافی است، زیرا که قوت من در ضعف کامل می‌گردد.» پس به شادی بسیار از ضعفهای خود بیشتر فخر خواهم نمود تا قوت مسیح در من ساکن شود.

[9] و از آنجا رفته، به کنیسه ایشان درآمد، [10] که مردی دست خشک در آنجا حاضر بود. پس از وی پرسیده، گفتند: «آیا در روز سَبّت شفا دادن جایز است یا نه؟» تا تهمتی بر او وارد آورند. [11] وی به ایشان گفت: «کیست از شما که یک گوسفند داشته باشد و هرگاه آن در روز سَبّت به چاهی افتد، او را گرفته بیرونش نیاورد؟ [12] پس چقدر انسان از گوسفند برتر است. بنابراین در سَبّت‌ نیکویی ‌کردن روا است.» [13] آنگاه آن مرد را گفت: «دست خود را دراز کن!» پس دراز کرده، مانند دیگری صحیح گردید.

[13] و هنگامی که عیسی به نواحی قیصریه فیلیپی آمد، از شاگردان خود پرسیده، گفت: «مردم پسر انسان را چه شخص می‌گویند؟» [14] گفتند: «بعضی یحیای تعمید دهنده و بعضی ایلیا و بعضی ارمیا یا یکی از پیامبران.» [15] ایشان را گفت: «شما مرا که می‌دانید؟» [16] شمعون پطرس در جواب گفت که «تویی مسیح، پسر خدای زنده!» [17] عیسی در جواب وی گفت: «خوشا به حال تو، ‌ای شمعون پسر یونا! زیرا جسم و خون این را بر تو آشکار نکرده، بلکه پدر من که در آسمان است. [18] و من نیز تو را می‌گویم که تویی پطرس و بر این صخره کلیسای خود را بنا می‌کنم و دروازه‌های جهنم بر آن استیلا نخواهد یافت. [19] کلیدهای پادشاهی آسمان را به تو می‌سپارم؛ آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته گردد و آنچه در زمین گشایی، در آسمان گشاده شود.»

[3] متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که مطابق رحمت عظیم خود ما را به واسطه برخاستن عیسی مسیح از مردگان تولّدی نو بخشید برای امید زنده، [4] به جهت میراث بی‌فساد و بی‌آلایش و ناپژمرده که نگاه داشته شده است در آسمان برای شما؛ [5] که به قوّت خدا محفوظ هستید به ایمان برای نجاتی که مهیّا شده است تا در روزهای آخر آشکار شود. [6] و در آن وجد می‌نمایید، هرچند در حال، اندکی از راه ضرورت در امتحانهای گوناگون غمگین شده‌اید، [7] تا اصالت ایمان شما که از طلای فانی با آزموده شدن در آتش، گرانبهاتر است، برای سپاس و جلال و حرمت یافت شود در حین ظهور عیسی مسیح. [8] که او را اگرچه ندیده‌اید محبّت می‌نمایید و الآن اگرچه او را نمی‌بینید، لیکن بر او ایمان آورده، شادی می‌نمایید با سروری که نمی‌توان بیان کرد و پر از جلال است. [9] و سرانجام ایمان خود یعنی نجات جان خویش را می‌یابید.

[13] بنابراین کمر دلهای خود را ببندید و هشیار شده، امید کامل آن فیضی را که در مکاشفهٔ عیسی مسیح به شما عطا خواهد شد، نگاه دارید. [14] و چون پسران اطاعت هستید، مشابه مشوید به آن شهواتی که در روزهای جهالت می‌داشتید. [15] بلکه مثل آن قدّوس که شما را خوانده است، خود شما نیز در هر سیرت، مقدس باشید. [16] زیرا نوشته شده است: «مقدّس باشید، زیرا که من قدّوسم.» [17] و چون او را پدر می‌خوانید که بدون ظاهربینی مطابق کارهای هر کس داوری می‌نماید، پس هنگام غربت خود را با ترس صرف نمایید. [18] زیرا می‌دانید که خریده شده‌اید از کردار باطلی که از پدران خود یافته‌اید نه به چیزهای فانی مثل نقره و طلا، [19] بلکه به خون گرانبها چون خون برّه بی‌عیب و بی‌لکه یعنی خون مسیح،

[11] ‌ای عزیزان، خواهش دارم که همچون غریبان و بیگانگان از شهوات جسمی که با نفس در جدال هستند، دوری کنید؛ [12] و کردار خود را در میان ملتها نیکو دارید تا در همان امری که شما را مثل بدکاران بد می‌گویند، از کارهای نیکوی شما که ببینند، در روز دیدار خدا را تمجید نمایند. [13] بنابراین هر مقام بشری را به خاطر خداوند اطاعت کنید، خواه پادشاه را که فوق همه است، [14] و خواه حاکمان را که رسولان وی هستند، برای انتقام کشیدن از بدکاران و تحسین نیکوکاران. [15] زیرا که همین است ارادهٔ خدا که به نیکوکاری خود، جهالت مردمان بی‌فهم را ساکت نمایید، [16] مثل آزادگان، امّا نه مثل آنانی که آزادی خود را پوشش شرارت می‌سازند بلکه چون بندگان خدا. [17] همهٔ مردمان را احترام کنید. برادران را محبّت نمایید. از خدا بترسید. پادشاه را احترام نمایید. [18] ‌ای نوکران، مطیع آقایان خود باشید با کمال ترس؛ و نه فقط صالحان و مهربانان را بلکه کج‌خلقان را نیز. [19] زیرا این پسندیده است که کسی برای وجدانی که چشم بر خدا دارد، در وقتی که ناحق زحمت می‌کشد، دردها را متحمّل شود. [20] زیرا چه فخر دارد هنگامی که گناهکار بوده، شلاق خورید و متحمّل آن شوید. لیکن اگر نیکوکار بوده، زحمت کشید و صبر کنید، این نزد خدا پسندیده است. [21] زیرا که برای همین خوانده شده‌اید، چونکه مسیح نیز برای ما عذاب کشید و شما را نمونه‌ای گذاشت تا در اثر قدمهای وی رفتار نمایید، [22] «که هیچ گناه نکرد و حیله در زبانش یافت نشد.» [23] چون او را دشنام می‌دادند، دشنام پس نمی‌داد و چون عذاب می‌کشید، تهدید نمی‌نمود، بلکه خود را به داور عادل تسلیم کرد. [24] که خود گناهان ما را در بدن خویش بر دار متحمّل شد تا از گناه مرده شده، به عدالت زندگی نماییم که به زخمهای او شفا یافته‌اید.

[36] و ایشان در این گفتگو می‌بودند که ناگاه عیسی خود در میان ایشان ایستاده، به ایشان گفت: «سلام بر شما باد.» [37] امّا ایشان لرزان و ترسان شده گمان بردند که روحی می‌بینند. [38] به ایشان گفت: «چرا مضطرب شدید و برای چه در دلهای شما شک‌ها روی می‌دهد؟ [39] دستها و پایهایم را ملاحظه کنید که من خود هستم و دست بر من گذارده ببینید، زیرا که روح گوشت و استخوان ندارد، چنانکه می‌نگرید که در من است.» [40] این را گفت و دستها و پایهای خود را به ایشان نشان داد. [41] و چون ایشان هنوز از خوشی تصدیق نکرده، در عجب مانده بودند، به ایشان گفت: «چیز خوراکی در اینجا دارید؟» [42] پس قدری از ماهی بریان و از شانهٔ عسل به وی دادند. [43] پس آن را گرفته پیش ایشان بخورد. [44] و به ایشان گفت: «همین است سخنانی که وقتی با شما بودم گفتم ضروری است که آنچه در تورات موسی و نوشته​های انبیا و زبور درباره من نوشته شده است، به انجام رسد.» [45] و در آن وقت ذهن ایشان را روشن کرد تا کتب را بفهمند. [46] و به ایشان گفت: «بر همین منوال نوشته شده است و به اینطور سزاوار بود که مسیح عذاب کشد و روز سوم از مردگان برخیزد. [47] و از اورشلیم شروع کرده، موعظه به توبه و بخشش گناهان در همه قومها به نام او کرده شود. [48] و شما شاهد بر این امور هستید. [49] و اینک، من موعود پدر خود را بر شما می‌فرستم. پس شما در شهر اورشلیم بمانید تا وقتی که به قوت از بالا آراسته شوید.» [50] پس ایشان را بیرون از شهر تا بِیت‌عَنیا برد و دستهای خود را بلند کرده، ایشان را برکت داد. [51] و چنین شد که در حین برکت دادن ایشان، از ایشان جدا گشته، به سوی آسمان بالا برده شد. [52] پس او را پرستش کرده، با خوشی عظیم به سوی اورشلیم برگشتند. [53] و پیوسته در معبد مانده، خدا را حمد و سپاس می‌گفتند.

[6] پس چون نعمتهای مختلف داریم مطابق فیضی که به ما داده شد، آنها را به کار گیریم، خواه نبوت مطابق موافقت ایمان، [7] یا خدمت در خدمت گذاری، یا معلّم در تعلیم، [8] یا تشویق کننده به تشویق، یا بخشنده به سخاوت، یا رهبر به غیرت، یا رحم کننده به ‌شادی. [9] محبّت بی‌ریا باشد. از بدی نفرت کنید و به نیکویی بپیوندید. [10] با محبّت برادرانه یکدیگر را دوست دارید و هر یک دیگری را بیشتر از خود احترام بنماید. [11] در غیرت تنبلی نکنید و در روح پرحرارت شده، خداوند را خدمت نمایید. [12] در امید مسرور و در مصیبت صبور و در دعا ثابت‌قدم باشید. [13] مشارکت در احتیاجات مقدّسین کنید و در مهمانداری کوشا باشید. [14] برکت بطلبید بر آنانی که بر شما جفا کنند؛ برکت بطلبید و لعنت مکنید.

[21] از روی شرمندگی می‌گویم که گویا ما ناتوان بوده‌ایم. اگر کسی جرأت كند به چیزی فخر کند – باز هم همچون بی‌فهمان سخن می‌گویم – من نیز جرأت می‌کنم به آن فخر کنم. [22] آیا عبرانی هستند؟ من نیز هستم! اسرائیلی هستند؟ من نیز هستم! از نسل ابراهیم هستند؟ من نیز می‌باشم! [23] آیا خادمان مسیح هستند؟ چون دیوانه حرف می‌زنم، من بیشتر هستم! در محنتها افزونتر، در تازیانه‌ها زیادتر، در زندانها بیشتر، در مرگها به دفعات. [24] از یهودیان پنج مرتبه از چهل یک کم شلاق خوردم. [25] سه مرتبه مرا چوب زدند؛ یک دفعه سنگسار شدم؛ سه دفعه شکسته‌کشتی شدم؛ یک شبانه روز در دریا به سر بردم؛ [26] در سفرها بارها؛ در خطرهای رودخانه‌ها، در خطرهای دزدان؛ در خطرها از قوم خود و در خطرها از سوی اجنبیان؛ در خطرها در شهر؛ در خطرها در بیابان؛ در خطرها در دریا؛ در خطرها در میان برادران دروغین؛ [27] در محنت و مشقت، در بی‌خوابیها بارها؛ در گرسنگی و تشنگی، در روزه‌ها بارها؛ در سرما و عریانی. [28] بدون آنچه علاوه بر اینها است، آن باری که هر روزه بر من است، یعنی اندیشه برای همه کلیساها. [29] کیست ناتوان که من ناتوان نمی‌شوم؟ چه کسی لغزش می‌خورد که من نمی‌سوزم؟ [30] اگر فخر می‌باید کرد از آنچه به ضعف من تعلق دارد، فخر می‌کنم. [31] خدا و پدر عیسی خداوند که تا به ابد متبارک است، می‌داند که دروغ نمی‌گویم. [32] در دمشق، والی حارِث پادشاه، شهر دمشقیان را برای گرفتن من محافظت می‌نمود. [33] و مرا از دریچه‌ای در زنبیلی از حصار قلعه پایین کردند و از دستهای وی گریختم.
[1] می‌باید که فخر کنم، هرچند شایسته من نیست. لیکن به رویاها و مکاشفات خداوند می‌آیم. [2] شخصی را در مسیح می‌شناسم، چهارده سال قبل از این. آیا در جسم؟ نمی دانم! و آیا بیرون از جسم؟ نمی‌دانم! خدا می‌داند. چنین شخصی که تا آسمان سوم ربوده شد. [3] و چنین شخص را می‌شناسم، خواه در جسم و خواه جدا از جسم، نمی‌دانم، خدا می‌داند، [4] که به بهشت ربوده شد و سخنان ناگفتنی شنید که انسان را جایز نیست به آنها صحبت کند. [5] از چنین شخص فخر خواهم کرد، لیکن از خود جز از ضعفهای خویش فخر نمی‌کنم. [6] زیرا اگر بخواهم فخر بکنم، بی‌فهم نمی‌باشم چونکه راست می‌گویم. لیکن پرهیز می‌کنم مبادا کسی در حق من گمانی برد فوق از آنچه در من بیند یا از من شنود. [7] و تا آنکه از فزونی مکاشفات زیاده سرافرازی ننمایم، خاری در جسم من داده شد، فرشتهٔ شیطان، تا مرا ضربات زند، مبادا زیاده سرافرازی نمایم. [8] و دربارهٔ آن از خداوند سه بار خواهش نمودم تا از من برود. [9] امّا خداوند مرا گفت: «فیض من تو را کافی است، زیرا که قوت من در ضعف کامل می‌گردد.» پس به شادی بسیار از ضعفهای خود بیشتر فخر خواهم نمود تا قوت مسیح در من ساکن شود.

[1] پس عیسی به قایق سوار شده، عبور کرد و به شهر خویش آمد. [2] ناگاه مفلوجی را بر بستر خوابانیده، نزد وی آوردند. چون عیسی ایمان ایشان را دید، مفلوج را گفت: «ای فرزند، خاطر جمع دار که گناهانت بخشیده شد.» [3] آنگاه بعضی از کاتبان با خود گفتند: «این شخص کفر می‌گوید.» [4] عیسی افکار ایشان را درک نموده، گفت: «برای چه افکار فاسد به‌ خاطر خود راه می‌دهید؟ [5] زیرا کدام آسانتر است، گفتن اینکه ‘گناهان تو بخشیده شد’، یا گفتن آنکه ‘برخیز و راه برو’؟ [6] لیکن تا بدانید که پسر انسان را قدرت بخشیدن گناهان بر روی زمین هست.» آنگاه مفلوج را گفت: «برخیز و بستر خود را برداشته، به خانهٔ خود برو!» [7] مفلوج در همان دم برخاسته، به خانهٔ خود رفت! [8] و آن گروه چون این عمل را دیدند، ترسیده، خدایی را که این نوع قدرت به انسانها عطا فرموده بود، تمجید نمودند.

[13] و هنگامی که عیسی به نواحی قیصریه فیلیپی آمد، از شاگردان خود پرسیده، گفت: «مردم پسر انسان را چه شخص می‌گویند؟» [14] گفتند: «بعضی یحیای تعمید دهنده و بعضی ایلیا و بعضی ارمیا یا یکی از پیامبران.» [15] ایشان را گفت: «شما مرا که می‌دانید؟» [16] شمعون پطرس در جواب گفت که «تویی مسیح، پسر خدای زنده!» [17] عیسی در جواب وی گفت: «خوشا به حال تو، ‌ای شمعون پسر یونا! زیرا جسم و خون این را بر تو آشکار نکرده، بلکه پدر من که در آسمان است. [18] و من نیز تو را می‌گویم که تویی پطرس و بر این صخره کلیسای خود را بنا می‌کنم و دروازه‌های جهنم بر آن استیلا نخواهد یافت. [19] کلیدهای پادشاهی آسمان را به تو می‌سپارم؛ آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته گردد و آنچه در زمین گشایی، در آسمان گشاده شود.»