29 اوت (گریگوری) /11 سپتامبر (جولیان)

[1] در آن هنگام هیرودیس تِترارک چون شهرت عیسی را شنید، [2] به خادمان خود گفت: «این است یحیای تعمید دهنده که از مردگان برخاسته است و از این جهت معجزات از او صادر می‌گردد.» [3] زیرا که هیرودیس یحیا را به خاطر هیرودیا، زن برادر خود فیلیپُس گرفته، در بند نهاده و در زندان انداخته بود؛ [4] چون که یحیا به او همی گفت: «نگاه داشتن وی بر تو حلال نیست.» [5] و وقتی که قصد قتل او کرد، از مردم ترسید زیرا که او را نبی می‌دانستند. [6] اما چون ضیافت میلاد هیرودیس در جریان بود، دختر هیرودیا در مجلس رقص کرده، هیرودیس را شاد نمود. [7] از این‌رو قسم خورده، وعده داد که آنچه بخواهد، به او بدهد. [8] دختر نیز به تحریک مادر خود گفت که «سر یحیای تعمید ‌دهنده را هم اکنون در طبقی به من بده.» [9] آنگاه پادشاه متأسف شد، لیکن به پاس قسم و خاطر هم‌نشینان خود، فرمود که بدهند. [10] و فرستاده، سر یحیا را در زندان از تن جدا کرد، [11] و سر او را در طشتی گذارده، به دختر تسلیم نمودند و او آن را نزد مادر خود برد. [12] پس شاگردان یحیا آمده، جسد او را برداشته، به خاک سپردند و رفته، عیسی را اطلاع دادند. (متّی 14‏:13‏-21 ؛ مَرقُس 6‏:32‏-44؛ لوقا 9‏:10‏-17؛ یوحنا 6‏:1‏-13) [13] و چون عیسی این را شنید، به قایق سوار شده، از آنجا به مکانی دورافتاده به خلوت رفت. و چون مردم شنیدند، از شهرها به راه خشکی از عقب وی روانه شدند.

[6] لیکن حکمتی بیان می‌کنیم نزد کاملین، امّا حکمتی که از این عالم نیست و نه از سران این عالم که زوال می‌پذیرند. [7] بلکه حکمت خدا را در یک راز بیان می‌کنیم، یعنی آن حکمت مخفی را که خدا پیش از شروع عصرها برای جلال ما مقرر فرمود [8] که هیچ یک از سران این عالم آن را ندانست، زیرا اگر می‌دانستند خداوند جلال را مصلوب نمی‌کردند. [9] بلکه چنانکه نوشته شده است: «چیزهایی را که چشمی ندید و گوشی نشنید و از خاطر انسانی نگذشت، یعنی آنچه خدا برای دوستداران خود مهیّا کرده است.»

[25] پس چون یحیی دوره خود را به پایان برد، گفت: ‘مرا که می‌پندارید؟ من او نیستم، لیکن اینک بعد از من کسی می‌آید که لایق گشادن نعلین او نیستم.’ [26] «ای برادران عزیز و پسران تبار ابراهیم و هر که از شما خداترس باشد، به ما کلام این نجات فرستاده شد. [27] زیرا ساکنان اورشلیم و روسای ایشان، چونکه نه او را شناختند و نه صداهای انبیا را که هر سبّت خوانده می‌شود، او را محکوم کردند و آنها را به انجام رسانیدند. [28] و گرچه هیچ سبب قتل در وی نیافتند، از پیلاتُس خواستند که او کشته شود. [29] پس چون آنچه دربارهٔ وی نوشته شده بود به انجام رسانیدند، او را از صلیب پایین آورده، به قبر سپردند. [30] لیکن خدا او را از مردگان برخیزانید. [31] و او روزهای بسیار ظاهر شد بر آنانی که همراه او از جلیل به اورشلیم آمده بودند که اکنون نزد قوم شهود او می‌باشند. [32] پس ما به شما مژده می‌دهیم، به آن وعده‌ای که به پدران ما داده شد، [33] که خدا آن را به ما که فرزندان ایشان می‌باشیم وفا کرد، وقتی که عیسی را برانگیخت. چنانکه در مزمور دوّم نوشته شده است که: ‘تو پسر من هستی، من امروز تو را مولود ساخته‌ام.’

[15] پس فریسیان رفته شورا نمودند که چطور او را با سخنان خود گرفتار سازند. [16] و شاگردان خود را با هیرودیان نزد وی فرستاده گفتند: «استاد، می‌دانیم که صادق هستی و طریق خدا را به راستی تعلیم می‌‌دهی و از کسی باک نداری، زیرا که به ظاهر خلق نمی‌نگری. [17] پس به ما بگو رأی تو چیست؛ آیا خَراج دادن به قیصر رواست، یا نه؟» [18] عیسی بداندیشی ایشان را درک کرده گفت: «ای ریاکاران، چرا مرا امتحان می‌کنید؟ [19] سکه‌ برای خراج را به من نشان دهید.» ایشان یک دینار نزد وی آوردند. [20] به ایشان گفت: «این نقش و نام از آنِ کیست؟» [21] به او گفتند: «از آنِ قیصر.» به ایشان گفت: «مال قیصر را به قیصر دهید و مال خدا را به خدا!» [22] چون ایشان شنیدند، متعجّب شدند و او را واگذارده برفتند.

[14] و هیرودیس پادشاه شنید زیرا که اسم او شهرت یافته بود و گفت که «یحیی تعمید‌دهنده از مردگان برخاسته است و از این جهت معجزات از او به ظهور می‌آید.» [15] امّا بعضی گفتند که «‌ایلیا است.» و بعضی گفتند که «‌پیامبری است چون یکی از پیامبران.» [16] امّا هیرودیس چون شنید گفت: «این همان یحیی است که من سرش را از تن جدا کردم که از مردگان برخاسته است.» [17] زیرا که هیرودیس فرستاده، یحیی را گرفتار نموده، او را در زندان بست به خاطر هیرودیا، زن برادر او فیلیپ که او را به زنی گرفته بود. [18] از آن جهت که یحیی به هیرودیس گفته بود: «نگاه داشتن زن برادرت بر تو روا نیست.» [19] پس هیرودیا از او کینه داشته، می‌خواست او را به قتل رساند، امّا نمی‌توانست، [20] زیرا که هیرودیس از یحیی می‌ترسید، چونکه او را مرد عادل و مقدّس می‌دانست و رعایتش می‌نمود و هرگاه از او می‌شنید، بسیار به عمل می‌آورد و به خوشی سخن او را گوش می‌نمود. [21] امّا چون هنگام فرصت رسید که هیرودیس در روز میلاد خود امیران خود و سرتیبان و بزرگان جلیل را مهمانی نمود؛ [22] و دختر هیرودیا به مجلس وارد شده، رقص کرد و هیرودیس و اهل مجلس را شاد نمود. پادشاه به آن دختر گفت: «آنچه خواهی، از من بخواه تا به تو دهم.» [23] و از برای او قسم خورد که «آنچه از من خواهی حتّی نصف مملکت مرا، به راستی به تو عطا کنم.» [24] او بیرون رفته، به مادر خود گفت: «چه بخواهم؟» گفت: «سر یحیی تعمیددهنده را.» [25] دختر بی‌درنگ به حضور پادشاه وارد شده، خواهش نموده، گفت: «می‌خواهم که الان سر یحیی تعمید‌دهنده را در یک سینی به من بدهی.» [26] پادشاه به شدّت محزون گشت، لیکن هم به جهت سوگند و هم به خاطر اهل مجلس نخواست از قولی که داده بود، برگردد. [27] همان لحظه پادشاه جلادی فرستاده، فرمود تا سرش را بیاورد. [28] و او به زندان رفته سر او را از تن جدا ساخته و بر یک سینی آورده، به آن دختر داد و دختر آن را به مادر خود سپرد. [29] چون شاگردانش شنیدند، آمدند و بدن او را برداشته، دفن کردند. [30] رسولان نزد عیسی جمع شده، از آنچه کرده و تعلیم داده بودند، او را خبر دادند.

[1] در آن هنگام هیرودیس تِترارک چون شهرت عیسی را شنید، [2] به خادمان خود گفت: «این است یحیای تعمید دهنده که از مردگان برخاسته است و از این جهت معجزات از او صادر می‌گردد.» [3] زیرا که هیرودیس یحیا را به خاطر هیرودیا، زن برادر خود فیلیپُس گرفته، در بند نهاده و در زندان انداخته بود؛ [4] چون که یحیا به او همی گفت: «نگاه داشتن وی بر تو حلال نیست.» [5] و وقتی که قصد قتل او کرد، از مردم ترسید زیرا که او را نبی می‌دانستند. [6] اما چون ضیافت میلاد هیرودیس در جریان بود، دختر هیرودیا در مجلس رقص کرده، هیرودیس را شاد نمود. [7] از این‌رو قسم خورده، وعده داد که آنچه بخواهد، به او بدهد. [8] دختر نیز به تحریک مادر خود گفت که «سر یحیای تعمید ‌دهنده را هم اکنون در طبقی به من بده.» [9] آنگاه پادشاه متأسف شد، لیکن به پاس قسم و خاطر هم‌نشینان خود، فرمود که بدهند. [10] و فرستاده، سر یحیا را در زندان از تن جدا کرد، [11] و سر او را در طشتی گذارده، به دختر تسلیم نمودند و او آن را نزد مادر خود برد. [12] پس شاگردان یحیا آمده، جسد او را برداشته، به خاک سپردند و رفته، عیسی را اطلاع دادند. (متّی 14‏:13‏-21 ؛ مَرقُس 6‏:32‏-44؛ لوقا 9‏:10‏-17؛ یوحنا 6‏:1‏-13) [13] و چون عیسی این را شنید، به قایق سوار شده، از آنجا به مکانی دورافتاده به خلوت رفت. و چون مردم شنیدند، از شهرها به راه خشکی از عقب وی روانه شدند.

[8] لیکن در آن زمان چون خدا را نمی‌شناختید، آنانی را که در حقیقت خدایان نبودند، بندگی می‌کردید. [9] امّا اکنون که خدا را می‌شناسید بلکه خدا شما را می‌شناسد، چگونه باز می‌گردید به سوی آن اصول ناتوان و فقیر که دیگر می‌خواهید از سر نو آنها را بندگی کنید؟ [10] روزها و ماهها و فصل‌ها و سالها را نگاه می‌دارید. [11] دربارهٔ شما ترس دارم که مبادا برای شما بی‌جهت زحمت کشیده باشم. [12] ‌ای برادران، از شما خواهش دارم که مثل من بشوید، چنانکه من هم مثل شما شده‌ام. به من هیچ ظلم نکردید. [13] امّا آگاهید که به خاطر ضعف بدنی، اوّل به شما مژده دادم. [14] و آن امتحان مرا که در جسم من بود، بی‌حرمت نشمردید و با کراهت نگاه نکردید، بلکه مرا چون فرشته خدا و مثل مسیح عیسی پذیرفتید. [15] پس کجا است آن مبارک‌بادی شما؟ زیرا به شما شاهدم که اگر ممکن بودی، چشمان خود را بیرون آورده، به من می‌دادید. [16] پس چون به شما راست می‌گویم، آیا دشمن شما شده‌ام؟ [17] شما را به غیرت می‌طلبند، لیکن نه به خیر، بلکه می‌خواهند در را بر روی شما ببندند تا شما ایشان را به غیرت بطلبید. [18] لیکن غیرت در امر نیکو در هر زمان نیکو است، نه‌ تنها چون من نزد شما حاضر باشم. [19] ‌ای فرزندان من، که برای شما باز درد زایمان دارم تا صورت مسیح در شما بسته شود. [20] باری آرزو داشتم که الان نزد شما حاضر می‌بودم تا لحن سخن خود را تغییر دهم، زیرا که دربارهٔ شما متحیّر شده‌ام. [21] شما که می‌خواهید زیر شریعت باشید، مرا بگویید آیا شریعت را نمی‌شنوید؟

[25] پس چون یحیی دوره خود را به پایان برد، گفت: ‘مرا که می‌پندارید؟ من او نیستم، لیکن اینک بعد از من کسی می‌آید که لایق گشادن نعلین او نیستم.’ [26] «ای برادران عزیز و پسران تبار ابراهیم و هر که از شما خداترس باشد، به ما کلام این نجات فرستاده شد. [27] زیرا ساکنان اورشلیم و روسای ایشان، چونکه نه او را شناختند و نه صداهای انبیا را که هر سبّت خوانده می‌شود، او را محکوم کردند و آنها را به انجام رسانیدند. [28] و گرچه هیچ سبب قتل در وی نیافتند، از پیلاتُس خواستند که او کشته شود. [29] پس چون آنچه دربارهٔ وی نوشته شده بود به انجام رسانیدند، او را از صلیب پایین آورده، به قبر سپردند. [30] لیکن خدا او را از مردگان برخیزانید. [31] و او روزهای بسیار ظاهر شد بر آنانی که همراه او از جلیل به اورشلیم آمده بودند که اکنون نزد قوم شهود او می‌باشند. [32] پس ما به شما مژده می‌دهیم، به آن وعده‌ای که به پدران ما داده شد، [33] که خدا آن را به ما که فرزندان ایشان می‌باشیم وفا کرد، وقتی که عیسی را برانگیخت. چنانکه در مزمور دوّم نوشته شده است که: ‘تو پسر من هستی، من امروز تو را مولود ساخته‌ام.’

[45] عیسی بی‌درنگ شاگردان خود را بر آن داشت که به قایق سوار شده، پیش از او به بِیت‌صِیدا روند تا خود آن جماعت را مرخص فرماید. [46] و چون ایشان را مرخص نمود، برای عبادت به فراز کوهی برآمد. [47] و چون شام شد، قایق در میان دریا رسید و او تنها بر خشکی بود. [48] و ایشان را در راندن قایق خسته دید، زیرا که باد مخالف بر ایشان می‌وزید. پس نزدیک پاس چهارم از شبعیسی بر دریا گام زنان، به نزد ایشان آمد و خواست از ایشان بگذرد. [49] امّا چون او را بر دریا در حال گام دیدند، تصور نمودند که این شبحی است. پس فریاد برآوردند، [50] زیرا که همه او را دیده، مضطرب شدند. پس بی‌درنگ به ایشان خطاب کرده، گفت: «خاطر جمع دارید! من هستم، ترسان مباشید!» [51] و تا نزد ایشان به قایق سوار شد، باد ساکن گردید چنانکه بی‌نهایت در خود متحیّر و متعجّب شدند، [52] زیرا که معجزه نان را درک نکرده بودند، بلکه دل ایشان سخت بود. [53] پس از دریا گذشته، به‌ سرزمین جنیسارت آمده، لنگر انداختند.

[14] و هیرودیس پادشاه شنید زیرا که اسم او شهرت یافته بود و گفت که «یحیی تعمید‌دهنده از مردگان برخاسته است و از این جهت معجزات از او به ظهور می‌آید.» [15] امّا بعضی گفتند که «‌ایلیا است.» و بعضی گفتند که «‌پیامبری است چون یکی از پیامبران.» [16] امّا هیرودیس چون شنید گفت: «این همان یحیی است که من سرش را از تن جدا کردم که از مردگان برخاسته است.» [17] زیرا که هیرودیس فرستاده، یحیی را گرفتار نموده، او را در زندان بست به خاطر هیرودیا، زن برادر او فیلیپ که او را به زنی گرفته بود. [18] از آن جهت که یحیی به هیرودیس گفته بود: «نگاه داشتن زن برادرت بر تو روا نیست.» [19] پس هیرودیا از او کینه داشته، می‌خواست او را به قتل رساند، امّا نمی‌توانست، [20] زیرا که هیرودیس از یحیی می‌ترسید، چونکه او را مرد عادل و مقدّس می‌دانست و رعایتش می‌نمود و هرگاه از او می‌شنید، بسیار به عمل می‌آورد و به خوشی سخن او را گوش می‌نمود. [21] امّا چون هنگام فرصت رسید که هیرودیس در روز میلاد خود امیران خود و سرتیبان و بزرگان جلیل را مهمانی نمود؛ [22] و دختر هیرودیا به مجلس وارد شده، رقص کرد و هیرودیس و اهل مجلس را شاد نمود. پادشاه به آن دختر گفت: «آنچه خواهی، از من بخواه تا به تو دهم.» [23] و از برای او قسم خورد که «آنچه از من خواهی حتّی نصف مملکت مرا، به راستی به تو عطا کنم.» [24] او بیرون رفته، به مادر خود گفت: «چه بخواهم؟» گفت: «سر یحیی تعمیددهنده را.» [25] دختر بی‌درنگ به حضور پادشاه وارد شده، خواهش نموده، گفت: «می‌خواهم که الان سر یحیی تعمید‌دهنده را در یک سینی به من بدهی.» [26] پادشاه به شدّت محزون گشت، لیکن هم به جهت سوگند و هم به خاطر اهل مجلس نخواست از قولی که داده بود، برگردد. [27] همان لحظه پادشاه جلادی فرستاده، فرمود تا سرش را بیاورد. [28] و او به زندان رفته سر او را از تن جدا ساخته و بر یک سینی آورده، به آن دختر داد و دختر آن را به مادر خود سپرد. [29] چون شاگردانش شنیدند، آمدند و بدن او را برداشته، دفن کردند. [30] رسولان نزد عیسی جمع شده، از آنچه کرده و تعلیم داده بودند، او را خبر دادند.