28 فوریه (گریگوری) /13 مارس (جولیان)

[1] خدا که در زمان سلف به اقسام متعدد و طریق های مختلف بوساطت انبیا به پدران ما تکلم نمود، [2] در این ایام آخر به ما بوساطت پسر خود متکلم شد که او را وارث جمیع موجودات قرار داد و بوسیله او عالمها راآفرید؛ [3] که فروغ جلالش و خاتم جوهرش بوده و به کلمه قوت خود حامل همه موجودات بوده، چون طهارت گناهان را به اتمام رسانید، بهدست راست کبریا در اعلی علیین بنشست، [4] و از فرشتگان افضال گردید، بمقدارآنکه اسمی بزرگتر از ایشان به میراث یافته بود. [5] زیرا به کدامیک از فرشتگان هرگز گفت که «تو پسر من هستی. من امروز تو را تولید نمودم» وایض «من او را پدر خواهم بود و او پسر من خواهدبود»؟ [6] و هنگامی که نخست زاده را باز به جهان میآورد میگوید که «جمیع فرشتگان خدا او راپرستش کنند.» [7] و در حق فرشتگان میگوید که «فرشتگان خود را بادها میگرداند و خادمان خودرا شعله آتش.» [8] اما در حق پسر: «ای خدا تخت تو تا ابدالاباد است و عصای ملکوت تو عصای راستی است. [9] عدالت را دوست و شرارت رادشمن میداری. بنابراین خدا، خدای تو، تو را به روغن شادمانی بیشتر از رفقایت مسح کرده است.» [10] و (نیز میگوید: ) «توای خداوند، درابتدا زمین را بنا کردی و افلاک مصنوع دستهای تواست. [11] آنها فانی، لکن تو باقی هستی و جمیع آنها چون جامه، مندرس خواهد شد، [12] و مثل ردا آنها را خواهی پیچید و تغییر خواهند یافت. لکن تو همان هستی و سالهای تو تمام نخواهدشد.»

[1] پس توای فرزند من، در فیضی که در مسیح عیسی است زورآور باش. [2] و آنچه به شهود بسیار از من شنیدی، به مردمان امین بسپارکه قابل تعلیم دیگران هم باشند. [3] چون سپاهی نیکوی مسیح عیسی در تحمل زحمات شریک باش. [4] هیچ سپاهی خود را در امور روزگار گرفتارنمی سازد تا رضایت آنکه او را سپاهی ساخت بجوید. [5] و اگر کسی نیز پهلوانی کند، تاج را بدونمی دهند اگر به قانون پهلوانی نکرده باشد. [6] برزگری که محنت میکشد، باید اول نصیبی ازحاصل ببرد. [7] در آنچه میگویم تفکر کن زیراخداوند تو را در همهچیز فهم خواهد بخشید. [8] عیسی مسیح را بخاطر دار که از نسل داودبوده، از مردگان برخاست برحسب بشارت من، [9] که در آن چون بدکار تا به بندها زحمت میکشم، لیکن کلام خدا بسته نمی شود. [10] و ازاین جهت همه زحمات را بخاطر برگزیدگان متحمل میشوم تا ایشان نیز نجاتی را که درمسیح عیسی است با جلال جاودانی تحصیل کنند.

[23] و چنان افتاد که روز سبتی از میان مزرعهها میگذشت و شاگردانش هنگامی که میرفتند، به چیدن خوشهها شروع کردند. [24] فریسیان بدو گفتند: «اینک چرا در روزسبت مرتکب عملی میباشند که روا نیست؟» [25] او بدیشان گفت: «مگر هرگز نخوانده ایدکه داود چه کرد چون او و رفقایش محتاج وگرسنه بودند؟ [26] چگونه در ایام ابیتار رئیس کهنه به خانه خدا درآمده، نان تقدمه راخورد که خوردن آن جز به کاهنان روا نیست و به رفقای خود نیز داد؟» [27] و بدیشان گفت: «سبت بجهت انسان مقرر شد نه انسان برای سبت. [28] بنابراین پسر انسان مالک سبت نیزهست.»

[1] و باز به کنیسه درآمده، در آنجا مرد دست خشکی بود. [2] و مراقب وی بودند که شاید او را در سبت شفا دهد تا مدعی او گردند. [3] پس بدان مرد دست خشک گفت: «در میان بایست!» [4] و بدیشان گفت: «آیا در روز سبت کدام جایز است؟ نیکوییکردن یا بدی؟ جان رانجات دادن یا هلاک کردن؟» ایشان خاموش ماندند. [5] پس چشمان خود را بر ایشان باغضب گردانیده، زیرا که از سنگدلی ایشان محزون بود، به آن مرد گفت: «دست خود رادراز کن!» پس دراز کرده، دستش صحیح گشت.

[17] به این چیزها شما را حکم میکنم تایکدیگر را محبت نمایید. [18] «اگر جهان شما رادشمن دارد، بدانید که پیشتر از شما مرا دشمن داشته است. [19] اگر از جهان میبودید، جهان خاصان خود را دوست میداشت. لکن چونکه ازجهان نیستید بلکه من شما را از جهان برگزیدهام، از این سبب جهان با شما دشمنی میکند. [20] بهخاطر آرید کلامی را که به شما گفتم: غلام بزرگتراز آقای خود نیست. اگر مرا زحمت دادند، شما رانیز زحمت خواهند داد، اگر کلام مرا نگاه داشتند، کلام شما را هم نگاه خواهند داشت. [21] لکن بجهت اسم من جمیع این کارها را به شما خواهندکرد زیرا که فرستنده مرا نمی شناسند. [22] اگرنیامده بودم و به ایشان تکلم نکرده، گناه نمی داشتند؛ و اما الان عذری برای گناه خودندارند. [23] هرکه مرا دشمن دارد پدر مرا نیز دشمن دارد. [24] و اگر در میان ایشان کارهایی نکرده بودم که غیر از من کسی هرگز نکرده بود، گناه نمی داشتند. ولیکن اکنون دیدند و دشمن داشتند مرا و پدر مرا نیز. [25] بلکه تا تمام شودکلامی که در شریعت ایشان مکتوب است که “مرابی سبب دشمن داشتند.” [26] لیکن چون تسلی دهنده که او را از جانب پدر نزد شما میفرستم آید، یعنی روح راستی که از پدر صادر میگردد، او بر من شهادت خواهد داد. [27] و شما نیزشهادت خواهید داد زیرا که از ابتدا با من بودهاید.

[1] این را به شما گفتم تا لغزش نخورید. [2] شما را از کنایس بیرون خواهندنمود؛ بلکه ساعتی میآید که هرکه شما را بکشد، گمان برد که خدا را خدمت میکند.

[2] علمی بر کوه خشک برپا کنید و آواز به ایشان بلند نمایید، با دست اشاره کنید تا به درهای نجبا داخل شوند. [3] من مقدسان خود رامامور داشتم و شجاعان خویش یعنی آنانی را که در کبریای من وجد مینمایند به جهت غضبم دعوت نمودم. [4] آواز گروهی در کوهها مثل آوازخلق کثیر. آواز غوغای ممالک امتها که جمع شده باشند. یهوه صبایوت لشکر را برای جنگ سان میبیند. [5] ایشان از زمین بعید و از کرانه های آسمان میآیند. یعنی خداوند با اسلحه غضب خود تا تمامی جهان را ویران کند. [6] ولوله کنیدزیرا که روز خداوند نزدیک است، مثل هلاکتی ازجانب قادر مطلق میآید. [7] از این جهت همه دستها سست میشود و دلهای همه مردم گداخته میگردد. [8] و ایشان متحیر شده، المها و دردهای زه بر ایشان عارض میشود، مثل زنی که میزایددرد میکشند. بر یکدیگر نظر حیرت میاندازند ورویهای ایشان رویهای شعلهور میباشد. [9] اینک روز خداوند با غضب و شدت خشم و ستمکیشی میآید، تا جهان را ویران سازد و گناهکاران را ازمیانش هلاک نماید. [10] زیرا که ستارگان آسمان وبرجهایش روشنایی خود را نخواهند داد. وآفتاب در وقت طلوع خود تاریک خواهد شد وماه روشنایی خود را نخواهد تابانید. [11] و من ربع مسکون را بهسبب گناه و شریران را بهسبب عصیان ایشان سزا خواهم داد، و غرور متکبران راتباه خواهم ساخت و تکبر جباران را به زیرخواهمانداخت. [12] و مردم را از زر خالص وانسان را از طلای اوفیر کمیابتر خواهم گردانید. [13] بنابراین آسمان را متزلزل خواهم ساخت وزمین از جای خود متحرک خواهد شد. در حین غضب یهوه صبایوت و در روز شدت خشم او.

[4] و روز هفدهم ازماه هفتم، کشتی بر کوههای آرارات قرار گرفت. [5] و تا ماه دهم، آب رفته رفته کمتر میشد، و درروز اول از ماه دهم، قله های کوهها ظاهر گردید. [6] و واقع شد بعد از چهل روز که نوح دریچه کشتی را که ساخته بود، باز کرد. [7] و زاغ را رهاکرد. او بیرون رفته، در تردد میبود تا آب از زمین خشک شد. [8] پس کبوتر را از نزد خود رها کرد تاببیند که آیا آب از روی زمین کم شده است. [9] اماکبوتر چون نشیمنی برای کف پای خود نیافت، زیرا که آب در تمام روی زمین بود، نزد وی به کشتی برگشت. پس دست خود را دراز کرد و آن را گرفته نزد خود به کشتی درآورد. [10] و هفت روز دیگر نیز درنگ کرده، باز کبوتر را از کشتی رها کرد. [11] و در وقت عصر، کبوتر نزد وی برگشت، و اینک برگ زیتون تازه در منقار وی است. پس نوح دانست که آب از روی زمین کم شده است. [12] و هفت روز دیگر نیز توقف نموده، کبوتر را رها کرد، و او دیگر نزد وی برنگشت. [13] و در سال ششصد و یکم در روز اول از ماه اول، آب از روی زمین خشک شد. پس نوح پوشش کشتی را برداشته، نگریست، و اینک روی زمین خشک بود. [14] و در روز بیست و هفتم از ماه دوم، زمین خشک شد. [15] آنگاه خدا نوح رامخاطب ساخته، گفت: [16] «از کشتی بیرون شو، توو زوجه ات و پسرانت و ازواج پسرانت با تو. [17] وهمه حیواناتی را که نزد خود داری، هرذی جسدی را از پرندگان و بهایم و کل حشرات خزنده بر زمین، با خود بیرون آور، تا بر زمین منتشر شده، در جهان بارور و کثیر شوند.» [18] پس نوح و پسران او و زنش و زنان پسرانش، با وی بیرون آمدند. [19] و همه حیوانات و همه حشرات و همه پرندگان، و هرچه بر زمین حرکت میکند، به اجناس آنها، از کشتی به در شدند. [20] و نوح مذبحی برای خداوند بنا کرد، و از هر بهیمه پاک واز هر پرنده پاک گرفته، قربانی های سوختنی برمذبح گذرانید. [21] و خداوند بوی خوش بویید و خداوند در دل خود گفت: «بعد از این دیگر زمین را بسبب انسان لعنت نکنم، زیرا که خیال دل انسان از طفولیت بد است، و بار دیگر همه حیوانات را هلاک نکنم، چنانکه کردم.

[31] دهان صدیقان حکمت را میرویاند، امازبان دروغگویان از ریشهکنده خواهد شد. [32] لبهای عادلان به امور مرضیه عارف است، اما دهان شریران پر از دروغها است.

[1] ترازوی با تقلب نزد خداوند مکروه است، اما سنگ تمام پسندیده او است. [2] چون تکبر میآید خجالت میآید، اما حکمت با متواضعان است. [3] کاملیت راستان ایشان را هدایت میکند، اماکجی خیانتکاران ایشان را هلاک میسازد. [4] توانگری در روز غضب منفعت ندارد، اماعدالت از موت رهایی میبخشد. [5] عدالت مرد کامل طریق او را راست میسازد، اما شریر از شرارت خود هلاک میگردد. [6] عدالت راستان ایشان را خلاصی میبخشد، اما خیانتکاران در خیانت خود گرفتار میشوند. [7] چون مرد شریر بمیرد امید او نابود میگردد، و انتظار زورآوران تلف میشود. [8] مرد عادل از تنگی خلاص میشود و شریربهجای او میآید. [9] مرد منافق به دهانش همسایه خود را هلاک میسازد، و عادلان به معرفت خویش نجات مییابند. [10] از سعادتمندی عادلان، شهر شادی میکند، و از هلاکت شریران ابتهاج مینماید. [11] از برکت راستان، شهر مرتفع میشود، اما ازدهان شریران منهدم میگردد. [12] کسیکه همسایه خود را حقیر شماردناقص العقل میباشد، اما صاحب فطانت ساکت میماند.