24 ژوئن (گریگوری) /7 ژوئیه (جولیان)

[24] و بعد از آن روزها، زن او الیزابت حامله شده، مدت پنج ماه خود را پنهان نمود و گفت: [25] «به اینطور خداوند به من عمل نمود در روزهایی که مرا منظور داشت، تا ننگ مرا از نظر مردم بردارد.»
[57] اما چون الیزابت را وقت وضع حمل رسید، پسری زایید. [58] و همسایگان و خویشان او چون شنیدند که خداوند رحمت عظیمی بر وی کرده، با او شادی کردند. [59] و واقع شد در روز هشتم چون برای ختنه طفل آمدند، که نام پدرش زکریا را بر او بنهند. [60] امّا مادرش ملتفت شده، گفت: «نه، بلکه به یحیی نامیده می‌شود.» [61] به وی گفتند: «از طایفهٔ تو هیچ‌کس این اسم را ندارد.» [62] پس به پدرش اشاره کردند که «او را چه نام خواهی نهاد؟» [63] او تخته‌ای خواسته بنوشت که «نام او یحیی است» و همه متعجّب شدند. [64] در همان وقت دهان و زبان او باز گشته، به حمد خدا پرداخت. [65] پس بر تمامی همسایگان ایشان، ترس چیره گشت و جمیع این وقایع در همهٔ کوهستان یهودیه شهرت یافت. [66] و هر که شنید، در خاطر خود تفکر نموده، گفت: «این چه نوع طفل خواهد بود؟» و دست خداوند با وی می بود. [67] و پدرش زکریا از روح‌القدس پر شده نبوّت نموده، گفت: [68] «خداوند خدای اسرائیل متبارک باد، زیرا از قوم خود تفقد نموده، برای ایشان رهایی فراهم کرد.
[76] و تو‌، ای طفل، نبی خدای متعال خوانده خواهی شد، زیرا پیش روی خداوند خواهی خرامید تا راههای او را مهیّا سازی، [77] تا قوم او را معرفت نجات دهی در بخشش گناهان ایشان. [78] به دلسوزی و رحمت خدای ما که به آن سپیده از عالم بالا از ما تفقد نمود، [79] تا ساکنان در ظلمت و سایه موت را نور دهد و پایهای ما را به راه سلامتی هدایت نماید.» [80] پس طفل نمو کرده، در روح قوی می‌گشت. و تا روز ظهور خود برای اسرائیل، در بیابان به سر می‌برد.

[2] خدا قوم خود را که از قبل شناخته بود، رد نفرموده است. آیا نمی‌دانید که کتاب در مورد ایلیا چه می‌گوید؟ اینکه او چگونه از دست قوم اسرائیل نزد خدا فریاد می‌کند؟ [3] که «ای خداوند، انبیای تو را کشته و قربانگاههای تو را کنده‌اند و من به تنهایی مانده‌ام و در قصد جان من نیز می‌باشند.» [4] لیکن خدا در جواب چه می‌گوید؟ اینکه «هفت هزار مرد برای خود نگاه داشتم که به نزد بعل زانو نزده‌اند». [5] پس همچنین در زمان حاضر نیز باقیماندگانی به حسب اختیار فیض مانده است. [6] و اگر از راه فیض است، دیگر از اعمال نیست و گرنه فیض دیگر، فیض نیست. امّا اگر از اعمال است، دیگر از فیض نیست و گرنه عمل دیگر، عمل نیست. [7] پس مقصود چیست؟ اینکه اسرائیل آنچه را که می‌طلبد، نیافته است، لیکن برگزیدگان یافتند و باقیماندگان سخت‌دل گردیدند؛ [8] چنانکه نوشته شده است که «خدا به ایشان روح خواب‌آلود داد، چشمانی که نبیند و گوشهایی که نشنود تا امروز.» [9] و داوود می‌گوید که «سفره ایشان برای ایشان تله و دام و سنگ لغزش و مکافات باد؛ [10] چشمان ایشان تار شود تا نبینند و پشت ایشان را دائم خم گردان.» [11] پس می‌گویم: آیا لغزش خوردند تا بیفتند؟ به هیچوجه! بلکه از لغزش ایشان نجات به غیریهودیان رسید تا در قوم اسرائیل غیرت پدید آورد. [12] پس چون لغزش ایشان دولتمندی جهان گردید و شکستشان دولتمندی غیریهودیان، به چند مرتبه زیادتر پری ایشان خواهد بود.

[11] علاوه بر این، چون زمان را می‌دانید که اکنون وقت رسیده است که ما را باید از خواب بیدار شویم، زیرا که الان نجات ما نزدیکتر است از آن وقتی که ایمان آوردیم. [12] شب به انتها رسید و روز نزدیک آمد. پس اعمال تاریکی را بیرون کرده، زره نور را بپوشیم. [13] و با شایستگی رفتار کنیم چنانکه در روز، نه در مهمانیها و میگساریها و هرزگی و عیاشی و نزاع و حسد؛ [14] بلکه عیسی مسیح خداوند را بپوشید و برای شهوات جسمانی تدارک نبینید.
[1] و کسی را که در ایمان ناتوان باشد بپذیرید، لیکن نه برای جدال در مورد عقاید. [2] یکی ایمان دارد که همه ‌چیز را باید خورد، امّا آنکه ناتوان است، سبزیجات می‌خورد. [3] پس خورنده ناخورنده را حقیر نشمارد و ناخورنده بر خورنده حکم نکند، زیرا خدا او را پذیرفته است. [4] تو کیستی که بر خادم کسی دیگر حکم می‌کنی؟ او نزد آقای خود استوار یا سرنگون می شود. لیکن استوار خواهد شد، زیرا خداوند قادر است که او را استوار نماید.

[20] آنگاه شروع به ملامت نمود بر آن شهرهایی که بسیاری از معجزات وی در آنها انجام شد، زیرا که توبه نکرده بودند: [21] «وای بر تو ‌ای خورَزین! وای بر تو ‌ای بیت‌صیدا! زیرا اگر معجزاتی که در شما ظاهر گشت، در صور و صِیدون ظاهر می‌شد، مدتها قبل در پلاس و خاکستر توبه می‌نمودند. [22] لیکن به شما می‌گویم که در روز جزا حالت صور و صِیدون از شما آسانتر خواهد بود. [23] و تو ‌ای کفرناحوم که تا به فلک سر افراشته‌ای، به هاویه سرنگون خواهی شد، زیرا هرگاه معجزاتی که در تو پدید آمد، در سدوم ظاهر می‌شد، تا به امروز باقی می‌ماند. [24] لیکن به شما می‌گویم که در روز جزا حالت زمین سدوم از تو آسانتر خواهد بود.» [25] در آن وقت، عیسی اعلام کرده، گفت: «ای پدر، مالک آسمان و زمین، تو را ستایش می‌کنم که این امور را از دانایان و خردمندان پنهان داشتی و به کودکان آشکار نمودی! [26] بلی ‌ای پدر، زیرا که همچنین منظور نظر تو بود.

[1] از آن جهت که بسیاری دست خود را دراز کردند به سوی نگارش حکایت آن اموری که نزد ما به اتمام رسید، [2] چنانچه آنانی که از ابتدا نظارگان و خادمان کلام بودند به ما رسانیدند، [3] من نیز مصلحت چنان دیدم که همه را از همان ابتدا به دقت در‌ پی رفته، به ترتیب به تو بنویسم، ‌ای تئوفِئلوس عزیز، [4] تا درستی آن کلامی که در آن تعلیم یافته‌ای، دریابی. [5] در دوران هیرودیس پادشاه یهودیه، کاهنی زکریا نام از فرقهٔ ابیّا بود که زن او از دختران هارون بود و الیزابت نام داشت. [6] و هر دو در حضور خدا صالح و به جمیع احکام و فرایض خداوند، بی‌عیب رفتار می‌کردند. [7] و ایشان را فرزندی نبود، زیرا که الیزابت نازاد بود و هر دو دیرینه سال بودند. [8] و واقع شد که چون به نوبت فرقه خود در حضور خدا کهانت می‌کرد، [9] طبق رسم کهانت، نوبت او شد که به قُدس خداوند درآمده، بُخور بسوزاند. [10] و در وقت بُخور، تمام جماعت قوم بیرون عبادت می‌کردند. [11] ناگاه فرشته خداوند به طرف راست آتشدان بخور ایستاده، بر وی ظاهر گشت. [12] چون زکریا او را دید، در حیرت افتاده، ترس بر او چیره شد. [13] فرشته به او گفت: «ای زکریا، ترسان مباش، زیرا که دعای تو مستجاب گردیده است و همسرت الیزابت برای تو پسری خواهد زایید و او را یحیی خواهی نامید. [14] و تو را خوشی و شادی رخ خواهد نمود و بسیاری از به دنیا آمدن او مسرور خواهند شد. [15] زیرا که در حضور خداوند بزرگ خواهد بود و شراب و مُسکری نخواهد نوشید و از شکم مادر خود، پر از روح‌القدس خواهد بود. [16] و بسیاری از بنی‌اسرائیل را، به سوی خداوند خدای ایشان خواهد برگردانید. [17] و او به روح و قوّت ایلیا پیش روی وی خواهد خرامید، تا دلهای پدران را به طرف پسران و نافرمانان را به حکمت عادلان بگرداند تا قومی حاضر برای خداوند مهیّا سازد.» [18] زکریا به فرشته گفت: «این را چگونه بدانم و حال آنکه من پیر هستم و همسرم دیرینه سال است؟» [19] فرشته در جواب وی گفت: «من جبرائیل هستم که در حضور خدا می‌ایستم و فرستاده شدم تا به تو سخن گویم و از این امور تو را مژده دهم. [20] و الحال تا این امور واقع نگردد، لال شده یارای حرف زدن نخواهی داشت، زیرا سخنان مرا که در وقت خود به وقوع خواهد پیوست، باور نکردی.» [21] و جماعت منتظر زکریا می بودند و از طول توقف او در قُدس متعجّب شدند. [22] امّا چون بیرون آمده نتوانست با ایشان حرف زند، پس فهمیدند که در قُدس رویایی دیده است، پس به سوی ایشان اشاره می‌کرد و ساکت ماند. [23] و چون روزهای خدمت او به اتمام رسید، به خانهٔ خود رفت. [24] و بعد از آن روزها، زن او الیزابت حامله شده، مدت پنج ماه خود را پنهان نمود و گفت: [25] «به اینطور خداوند به من عمل نمود در روزهایی که مرا منظور داشت، تا ننگ مرا از نظر مردم بردارد.»
[57] اما چون الیزابت را وقت وضع حمل رسید، پسری زایید. [58] و همسایگان و خویشان او چون شنیدند که خداوند رحمت عظیمی بر وی کرده، با او شادی کردند. [59] و واقع شد در روز هشتم چون برای ختنه طفل آمدند، که نام پدرش زکریا را بر او بنهند. [60] امّا مادرش ملتفت شده، گفت: «نه، بلکه به یحیی نامیده می‌شود.» [61] به وی گفتند: «از طایفهٔ تو هیچ‌کس این اسم را ندارد.» [62] پس به پدرش اشاره کردند که «او را چه نام خواهی نهاد؟» [63] او تخته‌ای خواسته بنوشت که «نام او یحیی است» و همه متعجّب شدند. [64] در همان وقت دهان و زبان او باز گشته، به حمد خدا پرداخت. [65] پس بر تمامی همسایگان ایشان، ترس چیره گشت و جمیع این وقایع در همهٔ کوهستان یهودیه شهرت یافت. [66] و هر که شنید، در خاطر خود تفکر نموده، گفت: «این چه نوع طفل خواهد بود؟» و دست خداوند با وی می بود. [67] و پدرش زکریا از روح‌القدس پر شده نبوّت نموده، گفت: [68] «خداوند خدای اسرائیل متبارک باد، زیرا از قوم خود تفقد نموده، برای ایشان رهایی فراهم کرد.
[76] و تو‌، ای طفل، نبی خدای متعال خوانده خواهی شد، زیرا پیش روی خداوند خواهی خرامید تا راههای او را مهیّا سازی،
[80] پس طفل نمو کرده، در روح قوی می‌گشت. و تا روز ظهور خود برای اسرائیل، در بیابان به سر می‌برد.

[24] و بعد از آن روزها، زن او الیزابت حامله شده، مدت پنج ماه خود را پنهان نمود و گفت: [25] «به اینطور خداوند به من عمل نمود در روزهایی که مرا منظور داشت، تا ننگ مرا از نظر مردم بردارد.»
[57] اما چون الیزابت را وقت وضع حمل رسید، پسری زایید. [58] و همسایگان و خویشان او چون شنیدند که خداوند رحمت عظیمی بر وی کرده، با او شادی کردند. [59] و واقع شد در روز هشتم چون برای ختنه طفل آمدند، که نام پدرش زکریا را بر او بنهند. [60] امّا مادرش ملتفت شده، گفت: «نه، بلکه به یحیی نامیده می‌شود.» [61] به وی گفتند: «از طایفهٔ تو هیچ‌کس این اسم را ندارد.» [62] پس به پدرش اشاره کردند که «او را چه نام خواهی نهاد؟» [63] او تخته‌ای خواسته بنوشت که «نام او یحیی است» و همه متعجّب شدند. [64] در همان وقت دهان و زبان او باز گشته، به حمد خدا پرداخت. [65] پس بر تمامی همسایگان ایشان، ترس چیره گشت و جمیع این وقایع در همهٔ کوهستان یهودیه شهرت یافت. [66] و هر که شنید، در خاطر خود تفکر نموده، گفت: «این چه نوع طفل خواهد بود؟» و دست خداوند با وی می بود. [67] و پدرش زکریا از روح‌القدس پر شده نبوّت نموده، گفت: [68] «خداوند خدای اسرائیل متبارک باد، زیرا از قوم خود تفقد نموده، برای ایشان رهایی فراهم کرد.
[76] و تو‌، ای طفل، نبی خدای متعال خوانده خواهی شد، زیرا پیش روی خداوند خواهی خرامید تا راههای او را مهیّا سازی، [77] تا قوم او را معرفت نجات دهی در بخشش گناهان ایشان. [78] به دلسوزی و رحمت خدای ما که به آن سپیده از عالم بالا از ما تفقد نمود، [79] تا ساکنان در ظلمت و سایه موت را نور دهد و پایهای ما را به راه سلامتی هدایت نماید.» [80] پس طفل نمو کرده، در روح قوی می‌گشت. و تا روز ظهور خود برای اسرائیل، در بیابان به سر می‌برد.

[1] پولس به ارادهٔ خدا رسول خوانده شده عیسی مسیح و سوستِنِس برادر، [2] به کلیسای خدا که در قُرِنتُس است، از مقدّسین در مسیح عیسی که برای تقدّس خوانده شده‌اند، با همهٔ کسانی که در هر جا نام خداوند ما عیسی مسیح را می‌خوانند که خداوند ما و خداوند ایشان است. [3] فیض و سلامتی از جانب پدر ما خدا و عیسی مسیح خداوند بر شما باد. [4] خدای خود را پیوسته شکر می‌کنم دربارهٔ شما برای آن فیض خدا که در مسیح عیسی به شما عطا شده است، [5] زیرا شما از هر چیز در وی دولتمند شده‌اید، در هر کلام و در هر معرفت. [6] چنانکه شهادت مسیح در شما استوار گردید، [7] به حدّی که در هیچ بخشش بی‌نصیب نیستید و منتظر مکاشفهٔ خداوند ما عیسی مسیح می‌باشید. [8] که او نیز شما را تا آخر استوار خواهد فرمود تا در روز خداوند ما عیسی مسیح بی‌ملامت باشید. [9] امین است خدایی که شما را به شراکت پسر خود عیسی مسیح خداوند ما خوانده است.

[11] علاوه بر این، چون زمان را می‌دانید که اکنون وقت رسیده است که ما را باید از خواب بیدار شویم، زیرا که الان نجات ما نزدیکتر است از آن وقتی که ایمان آوردیم. [12] شب به انتها رسید و روز نزدیک آمد. پس اعمال تاریکی را بیرون کرده، زره نور را بپوشیم. [13] و با شایستگی رفتار کنیم چنانکه در روز، نه در مهمانیها و میگساریها و هرزگی و عیاشی و نزاع و حسد؛ [14] بلکه عیسی مسیح خداوند را بپوشید و برای شهوات جسمانی تدارک نبینید.
[1] و کسی را که در ایمان ناتوان باشد بپذیرید، لیکن نه برای جدال در مورد عقاید. [2] یکی ایمان دارد که همه ‌چیز را باید خورد، امّا آنکه ناتوان است، سبزیجات می‌خورد. [3] پس خورنده ناخورنده را حقیر نشمارد و ناخورنده بر خورنده حکم نکند، زیرا خدا او را پذیرفته است. [4] تو کیستی که بر خادم کسی دیگر حکم می‌کنی؟ او نزد آقای خود استوار یا سرنگون می شود. لیکن استوار خواهد شد، زیرا خداوند قادر است که او را استوار نماید.

[24] و مَثَلی دیگر به جهت ایشان آورده، گفت: «پادشاهی آسمان مردی را مانَد که تخم نیکو در زمین خود کاشت. [25] و چون مردانش در خواب بودند، دشمنش آمده، در میان گندم، علفهای هرز ریخته، برفت. [26] و وقتی که گندم رویید و خوشه برآورد، علفهای هرز نیز ظاهر شد. [27] پس نوکران صاحب‌خانه آمده، به وی عرض کردند: ‘ای آقا، مگر تخم نیکو در زمین خویش نکاشته‌ای؟ پس علفهای هرز از کجا پدید آمد؟’ [28] ایشان را فرمود: ‘این کار دشمن است.’ عرض کردند: ‘‌آیا می‌خواهی برویم آنها را جمع کنیم؟’ [29] فرمود: ‘نه! مبادا وقت جمع کردن علفها، گندم را با آنها برکنید. [30] بگذارید که هر دو تا وقت محصول با هم نمو کنند و در موسم محصول، دروگران را خواهم گفت که اوّل علفها را جمع کرده، آنها را برای سوختن بافه‌ها ببندید، اما گندم را در انبار من ذخیره کنید.’»

[1] از آن جهت که بسیاری دست خود را دراز کردند به سوی نگارش حکایت آن اموری که نزد ما به اتمام رسید، [2] چنانچه آنانی که از ابتدا نظارگان و خادمان کلام بودند به ما رسانیدند، [3] من نیز مصلحت چنان دیدم که همه را از همان ابتدا به دقت در‌ پی رفته، به ترتیب به تو بنویسم، ‌ای تئوفِئلوس عزیز، [4] تا درستی آن کلامی که در آن تعلیم یافته‌ای، دریابی. [5] در دوران هیرودیس پادشاه یهودیه، کاهنی زکریا نام از فرقهٔ ابیّا بود که زن او از دختران هارون بود و الیزابت نام داشت. [6] و هر دو در حضور خدا صالح و به جمیع احکام و فرایض خداوند، بی‌عیب رفتار می‌کردند. [7] و ایشان را فرزندی نبود، زیرا که الیزابت نازاد بود و هر دو دیرینه سال بودند. [8] و واقع شد که چون به نوبت فرقه خود در حضور خدا کهانت می‌کرد، [9] طبق رسم کهانت، نوبت او شد که به قُدس خداوند درآمده، بُخور بسوزاند. [10] و در وقت بُخور، تمام جماعت قوم بیرون عبادت می‌کردند. [11] ناگاه فرشته خداوند به طرف راست آتشدان بخور ایستاده، بر وی ظاهر گشت. [12] چون زکریا او را دید، در حیرت افتاده، ترس بر او چیره شد. [13] فرشته به او گفت: «ای زکریا، ترسان مباش، زیرا که دعای تو مستجاب گردیده است و همسرت الیزابت برای تو پسری خواهد زایید و او را یحیی خواهی نامید. [14] و تو را خوشی و شادی رخ خواهد نمود و بسیاری از به دنیا آمدن او مسرور خواهند شد. [15] زیرا که در حضور خداوند بزرگ خواهد بود و شراب و مُسکری نخواهد نوشید و از شکم مادر خود، پر از روح‌القدس خواهد بود. [16] و بسیاری از بنی‌اسرائیل را، به سوی خداوند خدای ایشان خواهد برگردانید. [17] و او به روح و قوّت ایلیا پیش روی وی خواهد خرامید، تا دلهای پدران را به طرف پسران و نافرمانان را به حکمت عادلان بگرداند تا قومی حاضر برای خداوند مهیّا سازد.» [18] زکریا به فرشته گفت: «این را چگونه بدانم و حال آنکه من پیر هستم و همسرم دیرینه سال است؟» [19] فرشته در جواب وی گفت: «من جبرائیل هستم که در حضور خدا می‌ایستم و فرستاده شدم تا به تو سخن گویم و از این امور تو را مژده دهم. [20] و الحال تا این امور واقع نگردد، لال شده یارای حرف زدن نخواهی داشت، زیرا سخنان مرا که در وقت خود به وقوع خواهد پیوست، باور نکردی.» [21] و جماعت منتظر زکریا می بودند و از طول توقف او در قُدس متعجّب شدند. [22] امّا چون بیرون آمده نتوانست با ایشان حرف زند، پس فهمیدند که در قُدس رویایی دیده است، پس به سوی ایشان اشاره می‌کرد و ساکت ماند. [23] و چون روزهای خدمت او به اتمام رسید، به خانهٔ خود رفت. [24] و بعد از آن روزها، زن او الیزابت حامله شده، مدت پنج ماه خود را پنهان نمود و گفت: [25] «به اینطور خداوند به من عمل نمود در روزهایی که مرا منظور داشت، تا ننگ مرا از نظر مردم بردارد.»
[57] اما چون الیزابت را وقت وضع حمل رسید، پسری زایید. [58] و همسایگان و خویشان او چون شنیدند که خداوند رحمت عظیمی بر وی کرده، با او شادی کردند. [59] و واقع شد در روز هشتم چون برای ختنه طفل آمدند، که نام پدرش زکریا را بر او بنهند. [60] امّا مادرش ملتفت شده، گفت: «نه، بلکه به یحیی نامیده می‌شود.» [61] به وی گفتند: «از طایفهٔ تو هیچ‌کس این اسم را ندارد.» [62] پس به پدرش اشاره کردند که «او را چه نام خواهی نهاد؟» [63] او تخته‌ای خواسته بنوشت که «نام او یحیی است» و همه متعجّب شدند. [64] در همان وقت دهان و زبان او باز گشته، به حمد خدا پرداخت. [65] پس بر تمامی همسایگان ایشان، ترس چیره گشت و جمیع این وقایع در همهٔ کوهستان یهودیه شهرت یافت. [66] و هر که شنید، در خاطر خود تفکر نموده، گفت: «این چه نوع طفل خواهد بود؟» و دست خداوند با وی می بود. [67] و پدرش زکریا از روح‌القدس پر شده نبوّت نموده، گفت: [68] «خداوند خدای اسرائیل متبارک باد، زیرا از قوم خود تفقد نموده، برای ایشان رهایی فراهم کرد.
[76] و تو‌، ای طفل، نبی خدای متعال خوانده خواهی شد، زیرا پیش روی خداوند خواهی خرامید تا راههای او را مهیّا سازی،
[80] پس طفل نمو کرده، در روح قوی می‌گشت. و تا روز ظهور خود برای اسرائیل، در بیابان به سر می‌برد.