24 دسامبر(گریگوری) / 6 ژانویه(جولیان)

[2] و تو، ‌ای بِیت‌لِحِم افراته، اگر‌چه در هزارهای یهودا کوچک هستی، از تو برای من کسی بیرون خواهد آمد که بر قوم من اسرائیل حکمرانی خواهد نمود؛ طلوع های او از قدیم، و از روزهای ازل بوده است. [3] بنابراین ایشان را تا زمانی که زن حامله بزاید، تسلیم خواهد نمود و بقیه برادرانش با قوم اسرائیل باز خواهند گشت. [4] و او خواهد ایستاد و در قوت خداوند، و در شوکت اسم یهوه خدای خویش گله خود را خواهد چرانید و ایشان به آرامی ساکن خواهند شد، زیرا که او الان تا به کرانهای زمین بزرگ خواهد شد.

[1] خدا که در زمان گذشته به اقسام گوناگون و راه‌های مختلف به واسطهٔ انبیا به پدران ما سخن گفت، [2] در این روزهای آخر با ما به واسطهٔ پسر خود صحبت کرد که او را وارث تمامی موجودات قرار داد و به‌وسیلهٔ او جهان را آفرید؛ [3] که فروغ جلالش و خاتم جوهرش بوده و به کلمهٔ قوت خود حامل همه موجودات بوده، چون پاکی گناهان را به اتمام رسانید، به ‌دست راست مقام عظمت در اوج آسمان بنشست، [4] و از فرشتگان برتر گردید، به اندازهٔ آنکه اسمی بزرگتر از ایشان به میراث یافته بود. [5] زیرا به کدام‌یک از فرشتگان هرگز گفت که «تو پسر من هستی. من امروز تو را مولود ساخته‌ام؟» و نیز «من او را پدر خواهم بود و او پسر من خواهد بود»؟ [6] و هنگامی که نخست‌زاده را باز به جهان می‌آورَد، می‌گوید که: «همهٔ فرشتگان خدا او را پرستش کنند. [7] و در حق فرشتگان می‌گوید که: «فرشتگان خود را بادها می‌گرداند و خادمان خود را شعله آتش.» [8] امّا در حق پسر: «ای خدا، تخت تو تا به ابد است و عصای پادشاهی تو عصای عدالت است. [9] عدالت را دوست و شرارت را دشمن می‌داری. بنابراین خدا، خدای تو، تو را به روغن شادمانی بیشتر از رفقایت مسح کرده است.» [10] و نیز می‌گوید: «تو، ‌ای خداوند، در ابتدا زمین را بنا کردی و آسمانها ساخته شده به دستهای توست. [11] آنها فانی، لیکن تو باقی هستی و تمامی آنها چون جامه، مندرس خواهد شد [12] و مثل ردا آنها را خواهی پیچید و تغییر خواهند یافت. لیکن تو همان هستی و سالهای تو تمام نخواهد شد.»

[18] اما تولد عیسی مسیح چنین بود که چون مادرش مریم به یوسف نامزد شده بود، قبل از آنکه به هم بپیوندند، او را از روح‌القدس حامله یافتند. [19] و شوهرش یوسف چونکه مرد صالح بود و نخواست او را رسوا نماید، پس اراده نمود او را به پنهانی رها کند. [20] اما چون او در این چیزها تفکر می‌کرد، ناگاه فرشته خداوند در خواب بر وی ظاهر شده، گفت: «ای یوسف پسر داوود، از گرفتن زن خویش مریم مترس، زیرا که آنچه در وی قرار گرفته، از روح‌القدس است، [21] و او پسری خواهد زایید و نام او را عیسی خواهی نهاد، زیرا که او قوم خویش را از گناهانشان خواهد رهانید.» [22] و این همه برای آن واقع شد تا کلامی که خداوند به زبان نبی گفته بود، به انجام خود رسد که: [23] «اینک باکره آبستن شده پسری خواهد زایید و نام او را عمانوئیل خواهند خواند که معنی‌اش این است: ‘خدا با ما’.» [24] پس چون یوسف از خواب بیدار شد، چنانکه فرشته خداوند به او امر کرده بود، به عمل آورد و زن خویش را گرفت [25] و تا پسر نخستین خود را نزایید، با او همبستر نشد؛ و یوسف او را عیسی نام نهاد.

۳.
۳۵ او خداوند ماست, و هیچ کس دیگری با او قابل مقایسه نیست.
۳۶ خداوند مکشوف کننده تمامی راههای حکمت است, و آنرا به فرزند خود یعقوب داده است, به اسرائیل که او را دوست میدارد.
۳۷ بعد از آن حکمت بر روی زمین پدیدار شد و در میان انسانها زندگی کرد.

۴.
۱ حکمت همانا فرامین مکتوب خداوند است
توراتی که تا ابد باقی و پایدار است؛ هر کسی که به حکمت بپیوندد حیات خواهد یافت, اما آنانی که او را ترک کنند خواهند مرد.
۲ اى يعقوب باز گرد و حکمت را دریاب در نوری که از او منعکس میشود قدم بردار.

۳ فقط نسبت به او ابراز احترام کن, مزایای خود را به ملل بیگانه نده؛
۴ ای اسرائیل، ما كامياب و کامروا هستیم, زیرا می‌دانیم چه چیزی خداوند را خوشنود می‌سازد.

[23] امّا قبل از آمدن ایمان، زیر شریعت نگاه داشته بودیم و برای آن ایمانی که می‌بایست آشکار شود، بسته شده بودیم. [24] پس شریعت مربی ما شد تا به مسیح برساند تا از ایمان عادل شمرده شویم. [25] لیکن چون ایمان آمد، دیگر زیر دست مربی نیستیم. [26] زیرا همگی شما به‌وسیله ایمان در مسیح عیسی، پسران خدا می‌باشید. [27] زیرا همهٔ شما که در مسیح تعمید یافتید، مسیح را در بر‌ گرفتید. [28] هیچ ممکن نیست که یهود باشد یا یونانی و نه غلام و نه آزاد و نه مرد و نه زن، زیرا که همهٔ شما در مسیح عیسی یک می‌باشید. [29] امّا اگر شما از آن مسیح می‌باشید، بدون شک نسل ابراهیم و بر حسب وعده، وارث هستید.

[1] و در آن روزها حکمی از آگوستوسِ قیصر صادر گشت که تمام مردمان دنیا را سرشماری کنند. [2] و این سرشماری اوّل شد، هنگامی که کورینیوس والی سوریه بود. [3] پس همهٔ مردم هر یک به شهر خود برای سرشماری می‌رفتند. [4] و یوسف نیز از جلیل از شهر ناصره به یهودیه به شهر داوود که بِیت‌لِحِم نام داشت، رفت. زیرا که او از خاندان و تبار داوود بود. [5] تا نام او با مریم که نامزد او بود و نزدیک به زاییدن بود، ثبت گردد. [6] و وقتی که ایشان در آنجا بودند، هنگام وضع حمل او رسیده، [7] پسر نخستین خود را زایید. و او را در قنداق پیچیده، در آخور خوابانید. زیرا که برای ایشان در مهمانسرا جای نبود. [8] و در آن نواحی، شبانان در صحرا به سر می‌بردند و در شب نگهبانی گلّه‌های خویش می‌کردند. [9] ناگاه فرشتهٔ خداوند بر ایشان ظاهر شد و شوکت خداوند بر گرد ایشان تابید و بسیار ترسان گشتند. [10] فرشته ایشان را گفت: «مترسید، زیرا اینک مژده خوشی عظیم به شما می‌دهم که برای جمیع قوم خواهد بود. [11] که امروز برای شما در شهر داوود، نجات‌دهنده‌ای که مسیح خداوند باشد متولّد شد. [12] و نشانه برای شما این است که طفلی در قنداق پیچیده و در آخور خوابیده خواهید یافت.» [13] در همان حال فوجی از لشکر آسمانی با فرشته حاضر شده، خدا را تسبیح‌کنان می‌گفتند: [14] «خدا را در اوج آسمان جلال و بر زمین سلامتی و در میان مردم رضامندی باد.» [15] و چون فرشتگان از نزد ایشان به آسمان رفتند، شبانان با یکدیگر گفتند: «الان به بِیت‌لِحِم برویم و این چیزی را که واقع شده و خداوند آن را به ما معلوم داشته است، ببینیم.» [16] پس به شتاب رفته، مریم و یوسف و آن طفل را در آخور خوابیده یافتند. [17] چون این را دیدند، آن سخنی را که دربارهٔ طفل به ایشان گفته شده بود، شهرت دادند. [18] و هر ‌که می‌شنید از آنچه شبانان به ایشان گفتند، تعجّب می‌نمود. [19] امّا مریم در دل خود متفکّر شده، این همه سخنان را نگاه می‌داشت. [20] و شبانان خدا را تمجید و حمدکنان برگشتند، به ‌سبب همهٔ آن اموری که دیده و شنیده بودند چنانکه به ایشان گفته شده بود.

[10] و خداوند بار دیگر آحاز را خطاب کرده، گفت: [11] «نشانه ای به جهت خود از یهوه خدایت جویا شو. آن را یا از عمق‌ها جویا شو یا از اوج آسمان بالا.» [12] آحاز گفت: «نمی طلبم و خداوند را امتحان نخواهم نمود.» [13] اِشعیا گفت: «ای خاندان داوود، بشنوید! آیا شما را کافی نیست که مردمان را به ستوه آورده‌اید، که می‌خواهید خدای مرا نیز به ستوه آورید؟ [14] بنابراین خود خداوند به شما نشانه‌ای خواهد داد: اینک باکره حامله شده، پسری خواهد زایید و نام او را عِمانوئیل خواهد خواند. [15] او کره و عسل خواهد خورد تا آنگاه که ترک کردن بدی و اختیار کردن خوبی را بداند. [16] اما قبل از آنکه پسر، ترک نمودن بدی و اختیار کردن خوبی را بداند، سرزمینی که شما از هر دو پادشاه آن می‌ترسید، متروک خواهد شد.

[1] و خداوند مرا گفت: «لوحی بزرگ به جهت خود بگیر و بر آن با قلم انسان بنویس: ”برای مَهیرشَلال حاش‌بَز“. [2] و من شاهدان امین یعنی اوریای کاهن و زِکَریا پسر یِبِرِکیا را به جهت خود برای شهادت می‌گیرم.» [3] پس من با نبیه همبستر شدم و او حامله شده، پسری زایید. آنگاه خداوند به من گفت: «او را ”مَهیر شَلال حاش‌بز“ نام گذار [4] زیرا قبل از آنکه کودک بتواند‌، ”ای پدرم“ و ‌”ای مادرم“ بگوید، اموال دمشق و غنیمت سامره را نزد پادشاه آشور به تاراج خواهند برد.»

[9] به هیجان آیید، ‌ای قومها، و شکست خواهید یافت. گوش گیرید‌، ای کرانهای زمین، کمر خود را ببندید و شکست خواهید یافت. کمر خود را ببندید و شکست خواهید یافت. [10] با هم مشورت کنید و پوچ خواهد شد. سخن گویید و به جا آورده نخواهد شد. زیرا خدا با ما است.

[10] و نیز می‌گوید: «تو، ‌ای خداوند، در ابتدا زمین را بنا کردی و آسمانها ساخته شده به دستهای توست. [11] آنها فانی، لیکن تو باقی هستی و تمامی آنها چون جامه، مندرس خواهد شد [12] و مثل ردا آنها را خواهی پیچید و تغییر خواهند یافت. لیکن تو همان هستی و سالهای تو تمام نخواهد شد.» [13] و به کدام‌یک از فرشتگان هرگز گفت: «بنشین به ‌دست راست من تا آن هنگام دشمنان تو را پای انداز تو سازم»؟ [14] آیا همگی ایشان روحهای خدمتگذار نیستند که برای خدمت آنانی که وارث نجات خواهند شد، فرستاده می‌شوند؟

[1] بنابراین لازم است که به دقّت بیشتر آنچه را شنیدیم گوش دهیم، مبادا که از آن منحرف شویم. [2] زیرا هر گاه کلامی که به واسطهٔ فرشتگان گفته شد برقرار گردید، به گونه‌ای که هر سرپیچی و نافرمانی را جزای عادل می‌رسید، [3] پس ما چگونه رستگار گردیم اگر از چنین نجاتی عظیم غافل باشیم؟ که در ابتدا سخن به آن از خداوند بود و بعد کسانی که شنیدند، بر ما ثابت گردانیدند؛

[1] و چون عیسی در دوران هیرودیس پادشاه در بِیت‌لِحِم یهودیه تولد یافت، ناگاه چند مُغ از مشرق به اورشلیم آمده، گفتند: [2] «کجاست آن مولود که پادشاه یهود است؟ زیرا که ستاره او را در مشرق دیده‌ایم و برای پرستش او آمده‌ایم.» [3] امّا هیرودیس پادشاه چون این را شنید، مضطرب شد و تمام اورشلیم با وی. [4] پس همه سران کاهنان و کاتبان قوم را جمع کرده، از ایشان پرسید که «مسیح کجا باید متولد شود؟» [5] به او گفتند: «در بِیت‌لِحِم یهودیه زیرا که از نبی چنین مکتوب است: [6] ‘و تو ‌ای بِیت‌لِحِم، در زمین یهودا، از دیگر سرداران یهودا هرگز کوچکتر نیستی، زیرا که از تو پیشوایی به ظهور خواهد آمد که قوم من اسرائیل را رهبری خواهد نمود.’» [7] آنگاه هیرودیس مُغان را در خلوت خوانده، وقت ظهور ستاره را از ایشان تحقیق کرد. [8] پس ایشان را به بِیت‌لِحِم روانه نموده، گفت: «بروید و از احوال آن طفل به دقت تحقیق کنید و چون یافتید، مرا خبر دهید تا من نیز آمده، او را پرستش نمایم.» [9] ایشان چون سخن پادشاه را شنیدند، روانه شدند که ناگاه آن ستاره‌ای که در مشرق دیده بودند، پیش روی ایشان می‌رفت تا فراز آنجایی که طفل بود رسیده، بایستاد. [10] و چون ستاره را دیدند، بی‌نهایت شاد و خوشحال گشتند [11] و به خانه وارد شده، طفل را با مادرش مریم یافتند و به روی در‌ افتاده، او را پرستش کردند و صندوقچه‌های خود را گشوده، هدایای طلا و کُندُر و مُر به وی تقدیم نمودند. [12] و چون در خواب به ایشان هشدار آمد که به نزد هیرودیس بازگشت نکنند، پس از راه دیگر به وطن خویش بازگشتند.

[6] زیرا که برای ما کودکی زاده و پسری به ما بخشیده شد؛ سلطنت بر دوش او خواهد بود، و اسم او ‌”مشاور شگفت‌انگیز“ و ”خدای قدیر“ و ”پدر سرمدی“ و ”سرور صلح و سلامتی“ خوانده خواهد شد. [7] افزونی سلطنت و صلح او را بر تخت داوود و بر مملکت او انتها نخواهد بود، تا آن را به انصاف و عدالت از الان تا به ابد برقرار و استوار نماید. غیرت یهوه صِبایوت این را به جا خواهد آورد.

[11] از آن رو که چون مقدّس کننده و مقدّسان همه از یک می‌باشند، از این جهت عار ندارد که ایشان را برادر بخواند. [12] چنانکه می‌گوید: «اسم تو را به برادران خود اعلام می‌کنم و در میان جماعت در حمد تو خواهم خواند.» [13] و نیز: «من بر او توکّل خواهم نمود.» و نیز: «اینک من و فرزندانی که خدا به من عطا فرمود.» [14] پس چون فرزندان در خون و جسم شراکت دارند، او نیز همچنان در این هر دو شریک شد تا به واسطهٔ مرگ، صاحب قدرت مرگ یعنی ابلیس را تباه سازد [15] و آنانی را که از ترس مرگ، تمام عمر خود را گرفتار بندگی می‌بودند، آزاد گرداند. [16] زیرا که به راستی فرشتگان را دستگیری نمی‌نماید، بلکه نسل ابراهیم را دستگیری می‌نماید. [17] از این جهت می‌بایست در هر امری مشابه برادران خود شود تا در امور خدا رئیس کاهنی کریم و امین شده، کفارهٔ گناهان قوم را بکند. [18] زیرا که چون خود عذاب کشیده، امتحان گردید قدرت دارد که امتحان شدگان را یاری فرماید.

[13] و چون ایشان روانه شدند، ناگاه فرشته خداوند در خواب به یوسف ظاهر شده، گفت: «برخیز و طفل و مادرش را برداشته به مصر فرار کن و در آنجا باش تا به تو خبر دهم، زیرا که هیرودیس طفل را جستجو خواهد کرد تا او را هلاک نماید.» [14] پس یوسف شبانگاه برخاسته، طفل و مادر او را برداشته، به سوی مصر روانه شد [15] و تا وفات هیرودیس در آنجا بماند، تا کلامی که خداوند به زبان نبی گفته بود تمام گردد که «از مصر پسر خود را فرا خواندم.» [16] چون هیرودیس دید که مُغان او را فریب داده‌اند، بسیار غضبناک شده، فرستاد و جمیع اطفالی را که در بِیت‌لِحِم و تمام نواحی آن بودند، از دو ساله و کمتر مطابق وقتی که از مُغان تحقیق نموده بود، به قتل رسانید. [17] آنگاه کلامی که به زبان ارمیای نبی گفته شده بود، تمام شد: [18] «آوازی در رامَه شنیده شد، گریه و زاری و ماتم عظیم، که راحیل برای فرزندان خود گریه می‌کند و تسلی نمی‌پذیرد، زیرا که نیستند.» [19] اما چون هیرودیس وفات یافت، ناگاه فرشته خداوند در مصر به یوسف در خواب ظاهر شده، گفت: [20] «برخیز و طفل و مادرش را برداشته، به سرزمین اسرائیل روانه شو، زیرا آنانی که قصد جان طفل داشتند فوت شدند.» [21] پس یوسف برخاسته، طفل و مادر او را برداشت و به سرزمین اسرائیل آمد. [22] اما چون شنید که آرکِلائوس به‌ جای پدر خود هیرودیس بر یهودیه پادشاهی می‌کند، از رفتن به آن سمت ترسید و در خواب هشدار یافته، به نواحی جلیل برگشت. [23] و آمده در شهری به نام ناصره ساکن شد، تا آنچه به زبان انبیا گفته شده بود، به انجام خود رسد که ‘ناصری’ خوانده خواهد شد.

[1] در ابتدا، خدا آسمانها و زمین را آفرید. [2] و زمین تهی و بایر بود و تاریکی بر روی ژرفا. و روح خدا سطح آبها را فرو گرفت. [3] و خدا گفت: «روشنایی بشود.» و روشنایی شد. [4] و خدا روشنایی را دید که نیکوست و خدا روشنایی را از تاریکی جدا ساخت. [5] و خدا روشنایی را روز نامید و تاریکی را شب نامید. و شام بود و صبح بود، روز اول. [6] و خدا گفت: «فلکی باشد در میان آبها و آبها را از آبها جدا کند.» [7] و خدا فلک را بساخت و آبهای زیر فلک را از آبهای بالای فلک جدا کرد. و چنین شد. [8] و خدا فلک را آسمان نامید. و شام بود و صبح بود، روز دوم. [9] و خدا گفت: «آبهای زیر آسمان در یکجا جمع شوند و خشکی ظاهر گردد.» و چنین شد. [10] و خدا خشکی را زمین نامید و اجتماع آبها را دریا نامید. و خدا دید که نیکوست. [11] و خدا گفت: «زمین نباتات برویاند، گیاهی که تخم بیاورد و درخت میوه‌ای که موافق جنس خود میوه آورد که تخمش در آن باشد، بر روی زمین.» و چنین شد. [12] و زمین نباتات را رویانید، گیاهی که موافق جنس خود تخم آورد و درخت میوه‌داری که تخمش در آن، موافق جنس خود باشد. و خدا دید که نیکوست. [13] و شام بود و صبح بود، روز سوم.

[2] و بَلعام چشمان خود را بلند کرده، اسرائيل را ديد که موافق قبایل خود ساکن می‌بودند. و روح خدا بر او فرود آمد. [3] پس خطابه خود را آورده، گفت: «وحی بَلعام پسر بِعور. وحی آن مردی که چشمانش باز شد.

[5] چه زيباست خيمه های تو ‌ای يعقوب! و مسکنهای تو ‌ای اسرائيل! [6] مثل وادي​های کشيده شده، مثل باغها بر کنار رودخانه، مثل درختان عود که خداوند غرس نموده باشد و مثل سروهای آزاد نزد جويهای آب. [7] آب از سطلهایش ريخته خواهد شد. و بذر او در آبهای بسيار خواهد بود. پادشاه او از اجاج بلندتر، و مملکت او برافراشته خواهد شد.
[9] مثل شير نر خود را جمع کرده، خوابيد. و مثل شير ماده، کيست که او را برانگيزاند؟ مبارک باد هر ‌که تو را برکت دهد. و ملعون باد هر ‌که تو را لعنت نمايد!»

[17] او را خواهم ديد ليکن نه الان. او را مشاهده خواهم نمود اما نزديک نه. ستاره‌ای از يعقوب طلوع خواهد کرد و عصايی از اسرائيل خواهد برخاست و پیشانی موآب را خواهد شکست. و تمامی پسران فتنه را هلاک خواهد ساخت. [18] و اِدوم ملک او خواهد شد و دشمنانش، اهل سعير نیز، جزو اموال او خواهند گرديد. و اسرائيل به شجاعت عمل خواهد نمود.

[6] خداوند می‌گوید که در آن روز لنگان را جمع خواهم کرد و رانده‌شدگان و آنانی را که زده‌ام، گرد خواهم آورد. [7] و لنگان را باقیمانده‌ای، و دور شدگان را قوم قوی خواهم ساخت. و خداوند در کوه صَهیون بر ایشان از الان تا به ابد سلطنت خواهند نمود.

[2] و تو، ‌ای بِیت‌لِحِم افراته، اگر‌چه در هزارهای یهودا کوچک هستی، از تو برای من کسی بیرون خواهد آمد که بر قوم من اسرائیل حکمرانی خواهد نمود؛ طلوع های او از قدیم، و از روزهای ازل بوده است. [3] بنابراین ایشان را تا زمانی که زن حامله بزاید، تسلیم خواهد نمود و بقیه برادرانش با قوم اسرائیل باز خواهند گشت. [4] و او خواهد ایستاد و در قوت خداوند، و در شوکت اسم یهوه خدای خویش گله خود را خواهد چرانید و ایشان به آرامی ساکن خواهند شد، زیرا که او الان تا به کرانهای زمین بزرگ خواهد شد.

[1] و نهالی از تنه یِسا بیرون آمده، شاخه‌ای از ریشه‌هایش خواهد شکفت. [2] و روح خداوند بر او قرار خواهد گرفت، یعنی روح حکمت و فهم و روح مشورت و قوت و روح معرفت و ترس خداوند. [3] و خوشی او در ترس خداوند خواهد بود و بر حسب آنچه بیند، داوری نخواهد کرد و بر وفق آنچه به گوش شنود، حکم نخواهد نمود. [4] بلکه مسکینان را به عدالت داوری خواهد کرد و به جهت مظلومان زمین، به راستی حکم خواهد نمود. و جهان را به عصای دهان خویش زده، شریران را به نفس لبهای خود خواهد کشت. [5] و کمربند کمرش، عدالت خواهد بود و شال میانش، امانت. [6] گرگ با بره سکونت خواهد داشت و پلنگ با بزغاله خواهد خوابید؛ گوساله و شیر و گوساله پرواری با هم، و کودکی خردسال آنها را خواهد راند. [7] گاو با خرس خواهد چرید و بچه‌های آنها با هم خواهند خوابید و شیر مثل گاو، کاه خواهد خورد. [8] کودک شیرخواره بر سوراخ مار بازی خواهد کرد و کودک از شیر باز داشته شده، دست خود را در لانه افعی فرو خواهد برد. [9] در تمامی کوه مقدس من نه آسیب خواهد بود و نه ویرانی، زیرا که جهان از معرفت خداوند پر خواهد بود مثل آبهایی که دریا را می‌پوشاند. [10] و در آن روز واقع خواهد شد که ریشه یِسا به جهت بیرق قوم‌ها برپا خواهد شد و ملتها آن را خواهند طلبید و استراحتگاه او با جلال خواهد بود.

[31] تو ای پادشاه، می‌دیدی و اینک تمثال بزرگی بود و این تمثال بزرگ که درخشندگی آن بی‌نهایت و منظر آن هولناک بود، پیش روی تو برپا شد. [32] سر این تمثال از طلای خالص و سینه و بازوهایش از نقره و شکم و رانهایش از برنج بود. [33] و ساقهایش از آهن و پایهایش قدری از آهن و قدری از گِل بود. [34] زمانی که نگاه می‌کردی، سنگی جدا شد لیکن نه به دست بشر، و به پایهای آهنین و گِلین آن تمثال برخورده آنها را خرد ساخت. [35] آنگاه آهن و گل و برنج و نقره و طلا با هم خرد شد و مثل کاه خرمن تابستانی گردیده، باد آنها را چنان برد که اثری از آنها باقی نماند. و آن سنگ که تمثال را زده بود، کوه بزرگی گردید و تمامی جهان را پر ساخت. [36] خواب همین است و تعبیرش را برای پادشاه بیان خواهیم نمود.

[44] و در دوران این پادشاهان خدای آسمانها سلطنتی را که هرگز از بین نرود، برپا خواهد نمود و این سلطنت به قومی دیگر منتقل نخواهد شد، بلکه تمامی آن سلطنتها را خرد کرده، مغلوب خواهد ساخت و خودش تا به ابد استوار خواهد ماند. [45] و چنانکه سنگ را دیدی که بدون دخالت دست بشر از کوه جدا شده، آهن و برنج و گل و نقره و طلا را خُرد کرد، همچنین خدای بزرگ، پادشاه را از آنچه بعد از این واقع می‌شود، آگاه ساخته است. پس خواب درست است و تعبیرش یقین.»

[10] و خداوند بار دیگر آحاز را خطاب کرده، گفت: [11] «نشانه ای به جهت خود از یهوه خدایت جویا شو. آن را یا از عمق‌ها جویا شو یا از اوج آسمان بالا.» [12] آحاز گفت: «نمی طلبم و خداوند را امتحان نخواهم نمود.» [13] اِشعیا گفت: «ای خاندان داوود، بشنوید! آیا شما را کافی نیست که مردمان را به ستوه آورده‌اید، که می‌خواهید خدای مرا نیز به ستوه آورید؟ [14] بنابراین خود خداوند به شما نشانه‌ای خواهد داد: اینک باکره حامله شده، پسری خواهد زایید و نام او را عِمانوئیل خواهد خواند. [15] او کره و عسل خواهد خورد تا آنگاه که ترک کردن بدی و اختیار کردن خوبی را بداند. [16] اما قبل از آنکه پسر، ترک نمودن بدی و اختیار کردن خوبی را بداند، سرزمینی که شما از هر دو پادشاه آن می‌ترسید، متروک خواهد شد.

[1] و خداوند مرا گفت: «لوحی بزرگ به جهت خود بگیر و بر آن با قلم انسان بنویس: ”برای مَهیرشَلال حاش‌بَز“. [2] و من شاهدان امین یعنی اوریای کاهن و زِکَریا پسر یِبِرِکیا را به جهت خود برای شهادت می‌گیرم.» [3] پس من با نبیه همبستر شدم و او حامله شده، پسری زایید. آنگاه خداوند به من گفت: «او را ”مَهیر شَلال حاش‌بز“ نام گذار [4] زیرا قبل از آنکه کودک بتواند‌، ”ای پدرم“ و ‌”ای مادرم“ بگوید، اموال دمشق و غنیمت سامره را نزد پادشاه آشور به تاراج خواهند برد.»
[9] به هیجان آیید، ‌ای قومها، و شکست خواهید یافت. گوش گیرید‌، ای کرانهای زمین، کمر خود را ببندید و شکست خواهید یافت. کمر خود را ببندید و شکست خواهید یافت. [10] با هم مشورت کنید و پوچ خواهد شد. سخن گویید و به جا آورده نخواهد شد. زیرا خدا با ما است.

[1] خدا که در زمان گذشته به اقسام گوناگون و راه‌های مختلف به واسطهٔ انبیا به پدران ما سخن گفت، [2] در این روزهای آخر با ما به واسطهٔ پسر خود صحبت کرد که او را وارث تمامی موجودات قرار داد و به‌وسیلهٔ او جهان را آفرید؛ [3] که فروغ جلالش و خاتم جوهرش بوده و به کلمهٔ قوت خود حامل همه موجودات بوده، چون پاکی گناهان را به اتمام رسانید، به ‌دست راست مقام عظمت در اوج آسمان بنشست، [4] و از فرشتگان برتر گردید، به اندازهٔ آنکه اسمی بزرگتر از ایشان به میراث یافته بود. [5] زیرا به کدام‌یک از فرشتگان هرگز گفت که «تو پسر من هستی. من امروز تو را مولود ساخته‌ام؟» و نیز «من او را پدر خواهم بود و او پسر من خواهد بود»؟ [6] و هنگامی که نخست‌زاده را باز به جهان می‌آورَد، می‌گوید که: «همهٔ فرشتگان خدا او را پرستش کنند. [7] و در حق فرشتگان می‌گوید که: «فرشتگان خود را بادها می‌گرداند و خادمان خود را شعله آتش.» [8] امّا در حق پسر: «ای خدا، تخت تو تا به ابد است و عصای پادشاهی تو عصای عدالت است. [9] عدالت را دوست و شرارت را دشمن می‌داری. بنابراین خدا، خدای تو، تو را به روغن شادمانی بیشتر از رفقایت مسح کرده است.» [10] و نیز می‌گوید: «تو، ‌ای خداوند، در ابتدا زمین را بنا کردی و آسمانها ساخته شده به دستهای توست. [11] آنها فانی، لیکن تو باقی هستی و تمامی آنها چون جامه، مندرس خواهد شد [12] و مثل ردا آنها را خواهی پیچید و تغییر خواهند یافت. لیکن تو همان هستی و سالهای تو تمام نخواهد شد.»

[1] و در آن روزها حکمی از آگوستوسِ قیصر صادر گشت که تمام مردمان دنیا را سرشماری کنند. [2] و این سرشماری اوّل شد، هنگامی که کورینیوس والی سوریه بود. [3] پس همهٔ مردم هر یک به شهر خود برای سرشماری می‌رفتند. [4] و یوسف نیز از جلیل از شهر ناصره به یهودیه به شهر داوود که بِیت‌لِحِم نام داشت، رفت. زیرا که او از خاندان و تبار داوود بود. [5] تا نام او با مریم که نامزد او بود و نزدیک به زاییدن بود، ثبت گردد. [6] و وقتی که ایشان در آنجا بودند، هنگام وضع حمل او رسیده، [7] پسر نخستین خود را زایید. و او را در قنداق پیچیده، در آخور خوابانید. زیرا که برای ایشان در مهمانسرا جای نبود. [8] و در آن نواحی، شبانان در صحرا به سر می‌بردند و در شب نگهبانی گلّه‌های خویش می‌کردند. [9] ناگاه فرشتهٔ خداوند بر ایشان ظاهر شد و شوکت خداوند بر گرد ایشان تابید و بسیار ترسان گشتند. [10] فرشته ایشان را گفت: «مترسید، زیرا اینک مژده خوشی عظیم به شما می‌دهم که برای جمیع قوم خواهد بود. [11] که امروز برای شما در شهر داوود، نجات‌دهنده‌ای که مسیح خداوند باشد متولّد شد. [12] و نشانه برای شما این است که طفلی در قنداق پیچیده و در آخور خوابیده خواهید یافت.» [13] در همان حال فوجی از لشکر آسمانی با فرشته حاضر شده، خدا را تسبیح‌کنان می‌گفتند: [14] «خدا را در اوج آسمان جلال و بر زمین سلامتی و در میان مردم رضامندی باد.» [15] و چون فرشتگان از نزد ایشان به آسمان رفتند، شبانان با یکدیگر گفتند: «الان به بِیت‌لِحِم برویم و این چیزی را که واقع شده و خداوند آن را به ما معلوم داشته است، ببینیم.» [16] پس به شتاب رفته، مریم و یوسف و آن طفل را در آخور خوابیده یافتند. [17] چون این را دیدند، آن سخنی را که دربارهٔ طفل به ایشان گفته شده بود، شهرت دادند. [18] و هر ‌که می‌شنید از آنچه شبانان به ایشان گفتند، تعجّب می‌نمود. [19] امّا مریم در دل خود متفکّر شده، این همه سخنان را نگاه می‌داشت. [20] و شبانان خدا را تمجید و حمدکنان برگشتند، به ‌سبب همهٔ آن اموری که دیده و شنیده بودند چنانکه به ایشان گفته شده بود.