23 مارس (گریگوری) /5 آوریل (جولیان)

[33] بنابراین خداوند درباره پادشاه آشور چنین می‌گوید که به این شهر داخل نخواهد شد و به اینجا تیر نخواهد انداخت و در مقابلش با سپر نخواهد آمد و منجنیق در پیش آن برنخواهد افراشت. [34] به راهی که آمده است، به همان برخواهد گشت و به این شهر داخل نخواهد شد. خداوند این را می‌گوید. [35] زیرا که این شهر را حمایت کرده، به‌ خاطر خود و به‌ خاطر خادم خویش داوود آن را نجات خواهم داد.» [36] پس فرشته خداوند بیرون آمده، صد و هشتاد و پنج هزار نفر از اردوی آشور را زد و بامدادان چون برخاستند، اینک تمامی آنها لاشه‌های مرده بودند. [37] و سِنِخاریب پادشاه آشور کوچ کرده، روانه گردید و برگشته در نینوا ساکن شد. [38] و واقع شد که چون او در خانه خدای خویش نِسروک عبادت می‌کرد، پسرانش اَدرَملِک و شَرآصِر او را به شمشیر زدند و ایشان به زمین آرارات فرار کردند و پسرش اِسَرحَدّون به ‌جایش سلطنت نمود. [1] در آن روزها حِزِقیا بیمار و مشرف به مرگ شد و اِشعیا پسر آموص نبی نزد او آمده، او را گفت: «خداوند چنین می‌گوید: تدارک خانه خود را ببین، زیرا که می‌میری و زنده نخواهی ماند.» [2] آنگاه حِزِقیا روی خود را به سوی دیوار برگردانیده، نزد خداوند دعا نمود، [3] و گفت: «ای خداوند، تمنا اینکه به یاد آوری که چگونه به حضور تو به امانت و به دل کامل رفتار نموده‌ام و آنچه در نظر تو پسند بوده است، به جا آورده‌ام.» پس حِزِقیا زار‌زار بگریست. [4] و کلام خداوند بر اِشعیا نازل شده، گفت: [5] «برو و به حِزِقیا بگو: یهوه خدای پدرت داوود چنین می‌گوید: دعای تو را شنیدم و اشکهایت را دیدم. اینک من بر روزهای تو پانزده سال افزودم. [6] تو را و این شهر را از دست پادشاه آشور خواهم رهانید و این شهر را حمایت خواهم نمود.

[12] اَبرام در زمین کنعان ماند و لوط در شهرهای وادی ساکن شد و خیمه خود را تا سُدوم نقل کرد. [13] لیکن مردمان سُدوم بسیار شریر و به خداوند خطاکار بودند. [14] و بعد از جدا شدن لوط از وی، خداوند به اَبرام گفت: «اکنون تو چشمان خود را برافراز و از مکانی که در آن هستی، به سوی شمال و جنوب و مشرق و غرب نگاه کن، [15] زیرا تمام این زمین را که می‌بینی به تو و نسل تو تا به ابد خواهم بخشید. [16] و نسل تو را مانند غبار زمین گردانم. چنانکه اگر کسی غبار زمین را تواند شمرد، نسل تو نیز شمرده شود. [17] برخیز و در طول و عرض زمین گردش کن، زیرا که آن را به تو خواهم داد.» [18] و اَبرام خیمه خود را نقل کرده، روان شد و در بلوطستان ممری که در حِبرون است، ساکن گردید و در آنجا قربانگاهی برای خداوند بنا نهاد.

[27] ترس خداوند چشمه حیات‌ است تا از دامهای مرگ دوری نمایند. [28] جلال پادشاه از زیادی مخلوق است و شکستگی پادشاه از کمی مردم است. [29] کسی ‌که دیرغضب باشد، فهم زیاد دارد امّا تندخو حماقت را به نمایش می‌گذارد. [30] دل آرام حیات بدن است، امّا حسد پوسیدگی استخوان‌ها است. [31] هر ‌که بر فقیر ظلم کند، آفریننده او را حقیر می‌شمارد و هر ‌که بر مسکین ترحّم کند، او را تمجید می‌نماید. [32] شریر از شرارت خود به زیر افکنده می‌شود، امّا مرد عادل را در مرگ نیز پناهی هست. [33] حکمت در دل مرد فهیم ساکن می‌شود، امّا حتّی در میان جاهلان نیز خود را معلوم می‌دارد. [34] عدالت قوم را سربلند می‌گرداند، امّا گناه برای قوم، مایه ننگ است. [35] خشنودی پادشاه بر خادم عاقل است، امّا غضب او بر پست فطرتان. [1] جواب نرم خشم را برمی‌گرداند، امّا سخن تلخ غیظ را به هیجان می‌آورد. [2] زبان حکیمان علم را زینت می‌بخشد، امّا دهان احمقان به حماقت سخن می‌گوید. [3] چشمان خداوند در همه جا است و بر بدان و نیکان می‌نگرد. [4] زبان ملایم، درخت حیات ‌است و کجی آن، شکستگی روح است.

[1] و یعقوب پسران خود را خوانده، گفت: «جمع شوید تا شما را از آنچه در روزهای آخر به شما واقع خواهد شد، خبر دهم. [2] ‌ای پسران یعقوب جمع شوید و بشنوید! و به پدر خود اسرائیل گوش گیرید. [8] «ای یهودا تو را برادرانت خواهند ستود. دستت بر گردن دشمنانت خواهد بود و پسران پدرت تو را تعظیم خواهند کرد. [9] یهودا شیربچه‌ای است. ای پسرم از شکار برآمدی. مثل شیر خویشتن را جمع کرده، در کمین می‌خوابد و چون شیر ماده‌ای است. کیست او را برانگیزاند؟ [10] عصا از یهودا دور نخواهد شد و نه فرمان فرمایی از میان پایهای او تا شیلو بیاید. و مر او را اطاعت قومها خواهد بود. [11] کُرّه خود را به تاک و کُرّه الاغ خویش را به مو بسته. جامه خود را به شراب و رخت خویش را به عصاره انگور می‌شوید. [12] چشمانش به شراب سرخ و دندانش به شیر سفید است.

[14] ‌ای دختر صَهیون، ترنم نما! ای اسرائیل آواز شادمانی ده! ای دختر اورشلیم، به تمامی دل ‌شادمان شو و وجد نما! [15] خداوند مجازاتهای تو را برداشته و دشمنانت را دور کرده است. یهوه پادشاه اسرائیل در میان تو است، پس بار دیگر بلا را نخواهی دید. [16] در آن روز به اورشلیم گفته خواهد شد که «مترس! ای صَهیون، دستهای توسست نشود! [17] یهوه خدایت در میان تو قدیر است و نجات خواهد داد. او بر تو شادی بسیار خواهد نمود و در محبت خود آرامی خواهد یافت و با سرودها بر تو شادی خواهد نمود. [18] آنانی را که به جهت عیدها غمگین می‌باشند و از آنِ تو هستند، جمع خواهم نمود، آنان که که عار بر ایشان بار سنگین می‌بود. [19] اینک در آن زمان، بر همه آنانی که بر تو ظلم می‌کردند، مجازات خواهم رسانید و لنگان را خواهم رهانید و رانده‌شدگان را جمع خواهم کرد و آنانی را که عار ایشان در تمامی زمین می‌بود، محل عزّت و شهرت خواهم گردانید.

[9] ‌ای دختر صَهیون، بسیار وجد بنما و ای دختر اورشلیم، آواز شادمانی بده! اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید. او عادل و صاحب نجات و حلیم می‌باشد و بر الاغ و بر کُرّه الاغ سوار است. [10] من ارابه را از اِفرایم، و اسب را از اورشلیم ریشه​کن خواهم ساخت و کمان جنگی شکسته خواهد شد و او با قومها به صلح صحبت خواهد نمود و سلطنت او از دریا تا دریا، و از رود تا کرانهای زمین خواهد بود. [11] و اما من، اسیران تو را نیز به واسطه خون عهد تو از چاهی که در آن آب نیست، رها کردم. [12] ‌ای اسیران امید، به قرارگاه محکم برگردید! امروز نیز خبر می‌دهم که به شما نصیب دو برابر خواهم داد. [13] زیرا که یهودا را برای خود کمان خواهم کرد و اِفرایم را تیرکمان خواهم ساخت و پسران تو را‌، ای صَهیون، به ضد پسران تو، ‌ای یاوان، خواهم برانگیخت و تو را همچون شمشیر مردی جنگاور خواهم گردانید. [14] آنگاه خداوند بالای ایشان ظاهر خواهد شد و تیر او مانند برق خواهد جَست و خداوند یهوه شیپور را نواخته، بر گردبادهای جنوبی خواهد تاخت. [15] یهوه صِبایوت ایشان را حمایت خواهد کرد و ایشان غذا خورده، سنگهای فلاخن را پایمال خواهند کرد و نوشیده، همچون مستان نعره خواهند زد و مثل جامها و مانند گوشه‌های قربانگاه، از خون پر خواهند شد.

[1] و چون نزدیک به اورشلیم رسیده، وارد بیت‌فاجی نزد کوه زیتون شدند. آنگاه عیسی دو نفر از شاگردان خود را فرستاده، [2] به ایشان گفت: «در این دهکده‌ای که پیش روی شما است بروید و بی‌درنگ، الاغی با کرّه‌اش بسته خواهید یافت. آنها را باز کرده، نزد من آورید. [3] و هرگاه کسی به شما سخنی گوید، بگویید خداوند به اینها احتیاج دارد که در دم آنها را خواهد فرستاد.» [4] و این همه واقع شد تا سخنی که نبی گفته است، تمام شود [5] که «دختر صهیون را گویید: ‘اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید با فروتنی و سوار بر الاغ و بر کرّه الاغ.’» [6] پس شاگردان رفته، آنچه عیسی به ایشان امر فرمود، به عمل آوردند [7] و الاغ را با کرّه آورده، رخت خود را بر آنها انداختند و او بر آنها سوار شد. [8] و گروهی بسیار، رختهای خود را در راه گسترانیدند و جمعی از درختان شاخه‌ها بریده، در راه می‌گستردند. [9] و جمعی از پیش و پس او رفته، فریادکنان می‌گفتند: «هوشیعانا بر پسر داوود، مبارک باد کسی‌ که به اسم خداوند می‌آید! هوشیعانا در عرش برین!» [10] و چون وارد اورشلیم شد، تمام شهر به شوق آمده، می‌گفتند: «این کیست؟» [11] آن گروه گفتند: «این است عیسای پیامبر از ناصره جلیل.» [15] اما سران کاهنان و کاتبان چون اعمال خارق‌العاده‌ای که از او صادر می‌گشت و کودکان را که در معبد فریاد برآورده، «هوشیعانا بر پسر داوود» می‌گفتند دیدند، غضبناک گشته، [16] به وی گفتند: «نمی‌شنوی آنچه اینها می‌گویند؟» عیسی به ایشان گفت: «بلی مگر نخوانده‌اید این که از دهان کودکان و شیرخوارگان حمد را مهیا ساختی؟» [17] پس ایشان را واگذارده، از شهر به سوی بیت‌عنیا رفته، در آنجا شب را به سر برد.

[4] در خداوند دائم شاد باشید و باز می‌گویم: شاد باشید. [5] بگذارید ملایمت شما بر همه مردم آشکار باشد. خداوند نزدیک است. [6] برای هیچ ‌چیز اندیشه مکنید، بلکه در هر چیز با دعا و استغاثه، همراه با شکرگزاری، درخواستهای خود را به خدا عرض کنید. [7] و آرامش خدا که فوق از تمامی عقل است، دلها و ذهنهای شما را در مسیح عیسی نگاه خواهد داشت. [8] خلاصه ‌ای برادران، هر چه راست باشد و هر چه مجید و هر چه عادل و هر چه پاک و هر چه زیبا و هر چه نیکنام است، و هر فخر و هر مدحی که بوده باشد، در آنها تفکّر کنید. [9] و آنچه در من آموخته و پذیرفته و شنیده و دیده‌اید، آنها را به عمل آرید، و خدای سلامتی با شما خواهد بود.

[1] پس شش روز قبل از عید پِسَخ، عیسی به بِیت‌عَنیا آمد، جایی که ایلعازر مرده را از مردگان برخیزانیده بود. [2] و برای او در آنجا شام حاضر کردند و مارتا خدمت می‌کرد و ایلعازر یکی از مجلسیان با او بود. [3] آنگاه مریم پیمانه‌ای از عطر سنبل خالص گرانبها گرفته، بر پایهای عیسی مالید و پایهای او را با مویهای خود خشکانید، چنانکه خانه از بوی عطر پر شد. [4] پس یکی از شاگردان او یعنی یهودای اِسخَریوطی، پسر شمعون که تسلیم ‌کننده وی بود، گفت: [5] «برای چه این عطر به سیصد دینار فروخته نشد تا به فقرا داده شود؟» [6] و این را نه از آنرو گفت که در قید فقرا بود، بلکه از آنرو که دزد بود و کیسهٔ پول در نزد او بود و از آنچه در آن انداخته می‌شد، برمی‌داشت. [7] عیسی گفت: «او را واگذار، زیرا که برای روز کفن من این را نگاه داشته است. [8] زیرا که فقرا همیشه با شما می‌باشند و امّا من همه وقت با شما نیستم.» [9] پس جمعی زیاد از یهود چون دانستند که عیسی در آنجا است آمدند، نه برای عیسی و بس، بلکه تا ایلعازر را نیز که از مردگانش برخیزانیده بود، ببینند. [10] آنگاه سران کاهنان شورا کردند که ایلعازر را نیز بکشند. [11] زیرا که بسیاری از یهودیه ‌به خاطر او می‌رفتند و به عیسی ایمان می‌آوردند. [12] فردای آن روز چون گروه بسیاری که برای عید آمده بودند، شنیدند که عیسی به اورشلیم می‌آید، [13] شاخه‌های نخل را گرفته به استقبال او بیرون آمدند و فریاد می​زدند: «هوشیعانا! مبارک باد پادشاه اسرائیل که به اسم خداوند می‌آید.» [14] و عیسی کره الاغی یافته، بر آن سوار شد، چنانکه نوشته شده است که: [15] «ای دختر صهیون مترس! اینک پادشاه تو سوار بر کرّه الاغی می‌آید.» [16] و شاگردانش ابتدا این چیزها را نفهمیدند، لکن چون عیسی جلال یافت، آنگاه به‌ خاطر آوردند که این چیزها دربارهٔ او نوشته شده است و همچنان با او کرده بودند. [17] و گروهی که با او بودند، شهادت دادند که ایلعازر را از قبر خوانده، او را از مردگان برخیزانیده است. [18] و به خاطر همین نیز آن گروه او را استقبال کردند، زیرا شنیده بودند که آن معجزه را نموده بود.