21 می (گریگوری) /3 ژوئن (جولیان)

[2] و در دوران آخر واقع خواهد شد که کوه خانه خداوند بر قله کوه‌ها استوار خواهد شد و فوق تپه​ها برافراشته خواهد گردید و تمامی قومها به سوی آن روان خواهند شد. [3] و قوم های بسیار عزیمت کرده، خواهند گفت: «بیایید تا به کوه خداوند و به خانه خدای یعقوب برآییم تا طریق‌های خویش را به ما تعلیم دهد و در راههای وی گام برداریم.» زیرا که شریعت از صَهیون، و کلام خداوند از اورشلیم صادر خواهد شد.

[10] بگذرید! از دروازه‌ها بگذرید! راه قوم را آماده سازید و شاهراه را بسازید! بسازید! سنگها را برچیده، بیرقی به جهت قوم‌ها برپا نمایید. [11] اینک خداوند تا کرانهای زمین اعلان کرده است، پس به دختر صَهیون بگویید: «اینک نجات تو می‌آید. اینک مزد او همراهش و مکافات او پیش رویش می‌باشد.» [12] و ایشان ”قوم مقدس“ خوانده خواهند شد، و ”فدیه شدگان خداوند.“ و تو ”مطلوب“ و ”شهر غیر متروک“ نامیده خواهی شد.
[3] «من حوض شراب را به تنهای لگدکوب نمودم و هیچیک از قوم‌ها با من نبود و ایشان را به غضب خود پایمال کردم و به شدت خشم خویش لگدکوبشان نمودم و خون ایشان به لباس من پاشیده شد، تمامی جامه مرا بیالود.
[7] محبتهای خداوند را، کارهای ستودنی خداوند را اعلام خواهم نمود، مطابق هر ‌آنچه خداوند برای ما عمل نموده است و به موجب احسان فراوانی که برای خاندان اسرائیل مطابق رحمت‌ها و فراوانی محبت خود به جا آورده است. [8] زیرا گفته است: «ایشان قوم من می‌باشند، و پسرانی که خیانت نخواهند کرد.» پس نجات‌دهنده ایشان شده است. [9] او در همه تنگیهای ایشان به تنگ آورده شد و فرشته حضور وی ایشان را نجات داد. در محبت و حلم خود ایشان را فدیه داد و در تمامی روزهای قدیم، متحمل ایشان شده، ایشان را برداشت.

[1] اینک روز خداوند می‌آید و غنیمت تو در میانت تقسیم خواهد شد.
[4] و در آن روز پایهای او بر کوه زیتون که از طرف مشرق به مقابل اورشلیم است، خواهد ایستاد و کوه زیتون در میانش از مشرق تا مغرب از هم جدا شده، دره بسیار عظیمی خواهد شد و نصف کوه به طرف شمال و نصف دیگرش به طرف جنوب حرکت خواهد کرد.
[8] و در آن روز، آبهای زنده از اورشلیم جاری خواهد شد که نیمی از آنها به سوی دریای شرقی و نیمی دیگر از آنها به سوی دریای غربی خواهد رفت؛ در تابستان و در زمستان چنین واقع خواهد شد. [9] یهوه بر تمامی زمین پادشاه خواهد بود. در آن روز یهوه واحد خواهد بود و اسم او واحد. [10] و تمامی زمین از جِبَع تا رِمّون که به طرف جنوب اورشلیم است، همچون عَرَبه به دست تبدیل خواهد شد و اورشلیم برقرار شده، در مکان خود از دروازه بنیامین تا جای دروازه اول و تا دروازه گوشه و از برج حَنَنئیل تا حوض‌های شرابگیری پادشاه مسکون خواهد شد. [11] و در آن ساکن خواهند شد و دیگر لعنت نخواهد بود. و اورشلیم در امنیت مسکون خواهد شد.

[9] و صبحگاهان، روز اوّل هفته چون برخاسته بود، نخستین به مریم مَجدلیه که از او هفت دیو بیرون کرده بود، ظاهر شد. [10] و او رفته یاران او را که گریه و ماتم می‌کردند، خبر داد. [11] و ایشان چون شنیدند که زنده گشته و به او ظاهر شده بود، باور نکردند. [12] و بعد از آن به صورت دیگر به دو نفر از ایشان در هنگامی که به دهات می‌رفتند، ظاهر گردید. [13] ایشان رفته، دیگران را خبر دادند، لیکن ایشان را نیز تصدیق ننمودند. [14] و بعد از آن به آن یازده هنگامی که به غذا نشسته بودند، ظاهر شد و ایشان را به‌ خاطر بی‌ایمانی و سختدلی ایشان توبیخ نمود زیرا به آنانی که او را برخاسته دیده بودند، تصدیق ننمودند. [15] پس به ایشان گفت: «در تمام عالم بروید وتمامی خلایق را به انجیل موعظه کنید. [16] هر‌ که ایمان آورده، تعمید یابد، نجات یابد و اما هر‌ که ایمان نیاورد، بر او حکم خواهد شد. [17] و این نشانه‌ها همراه ایمانداران خواهد بود که به نام من دیوها را بیرون کنند و به زبانهای تازه حرف زنند [18] و مارها را بردارند و اگر زهر قاتلی بخورند، ضرری به ایشان نرساند و هرگاه دستها بر مریضان گذارند، شفا خواهند یافت.» [19] و عیسی خداوند بعد از آنکه به ایشان سخن گفته بود، به سوی آسمان بالا برده شد و به‌ دست راست خدا بنشست. [20] و ایشان بیرون رفته، در هر جا موعظه می‌کردند و خداوند با ایشان کار می‌کرد و با آیاتی که همراه ایشان می‌بود، کلام را ثابت می‌گردانید.

[9] من در هستم هر ‌که از من داخل گردد، نجات یابد و بیرون و درون خرامد و علوفه یابد. [10] دزد نمی‌آید مگر آنکه بدزدد و بکشد و هلاک کند. من آمدم تا ایشان حیات یابند و آن را به فراوانی حاصل کنند. [11] «من شبان نیکو هستم. شبان نیکو جان خود را در راه گوسفندان می‌نهد. [12] امّا مزدوری که شبان نیست و گوسفندان از آنِ او نمی‌باشند، چون بیند که گرگ می‌آید، گوسفندان را گذاشته، فرار می‌کند و گرگ گوسفندان را می‌گیرد و پراکنده می‌سازد. [13] مزدور می‌گریزد، چونکه مزدور است و به فکر گوسفندان نیست. [14] من شبان نیکو هستم و خاصّان خود را می‌شناسم و خاصّان من مرا می‌شناسند. [15] چنانکه پدر مرا می‌شناسد و من پدر را می‌شناسم و جان خود را در راه گوسفندان می‌نهم. [16] و مرا گوسفندان دیگر هست که از این آغل نیستند. باید آنها را نیز بیاورم و صدای مرا خواهند شنید و یک گله و یک شبان خواهند شد.

[1] کتاب اوّل را نوشتم، ای تِئوفیلوس، دربارهٔ همهٔ اموری که عیسی به عمل نمودن و تعلیم دادن آنها شروع کرد. [2] تا آن روزی که رسولان برگزیده خود را به روح‌القدس حکم کرده، بالا برده شد. [3] که به ایشان نیز بعد از عذاب کشیدن خود، خویشتن را زنده ظاهر کرد به دلیلهای بسیار که در مدّت چهل روز بر ایشان ظاهر می‌شد و دربارهٔ امور پادشاهی خدا سخن می‌گفت. [4] و چون با ایشان جمع شد، ایشان را قدغن فرمود که «از اورشلیم جدا مشوید، بلکه منتظر آن وعدهٔ پدر باشید که از من شنیده‌اید. [5] زیرا که یحیی به آب تعمید می‌داد، لیکن شما بعد از اندک ایّامی، به روح‌القدس تعمید خواهید یافت.» [6] پس آنانی که جمع بودند، از او سؤال نموده، گفتند: «ای خداوند، آیا در این وقت پادشاهی را بر اسرائیل باز برقرار خواهی داشت؟» [7] عیسی به ایشان گفت: «از شما نیست که زمانها و اوقاتی را که پدر در قدرت خود نگاه داشته است، بدانید. [8] لیکن چون روح‌القدس بر شما می‌آید، قوّت خواهید یافت و شاهدان من خواهید بود، در اورشلیم و تمامی یهودیه و سامره و تا آن سر جهان.» [9] و چون این را گفت، وقتی که ایشان نگاه می​کردند، بالا برده شد و ابری او را از چشمان ایشان در ربود. [10] و چون به سوی آسمان چشم دوخته بودند، هنگامی که او می‌رفت، ناگاه دو مرد سفیدپوش نزد ایشان ایستاده، [11] گفتند: «ای مردان جلیلی، چرا ایستاده به سوی آسمان نگاه می‌کنید؟ همین عیسی که از نزد شما به آسمان بالا برده شد، باز خواهد آمد، به همین طوری که او را به سوی آسمان روانه دیدید.» [12] آنگاه آنها به اورشلیم مراجعت کردند، از کوهی که زیتون خوانده می‌​شد، که نزدیک به اورشلیم به مسافت سفر یک روز سبّت است.

[1] اَگریپاس به پولُس گفت: «اجازه داری که در مورد خود صحبت کنی.» آنگاه پولُس دست خود را دراز کرده از خود چنین دفاع کرد: [2] «ای اَگریپاس پادشاه، سعادت خود را در این می‌دانم که امروز در حضور تو دفاع کنم درباره ٔهمه شکایتهایی که یهود از من می‌دارند. [3] بخصوص اینکه تو در همهٔ رسوم و مسایل یهود فردی آگاه هستی. پس از تو خواستار آنم که تحمّل فرموده، مرا بشنوی. [4] رفتار مرا از جوانی چونکه از ابتدا در میان قوم خود در اورشلیم به سر می‌بردم، تمامی یهود می دانند [5] و مرا از اوّل می‌شناسند، هرگاه بخواهند شهادت دهند که به قانون پارساترین فرقه دین خود، فریسی می‌بودم.
[12] در این میان هنگامی که با قدرت و اجازه از سران کاهنان به دمشق می‌رفتم، [13] در راه، ای پادشاه، در وقت ظهر نوری را از آسمان دیدم، درخشنده‌تر از خورشید که در دور من و رفقایم تابید. [14] و چون همه بر زمین افتادیم، صدایی را شنیدم که مرا به زبان عبرانی مخاطب ساخته، گفت: ‘ای شائول، شائول، چرا بر من جفا می‌کنی؟ تو را بر میخها لگد زدن دشوار است.’ [15] من گفتم: ‘ای خداوند، تو کیستی؟’ خداوند گفت: ‘من عیسی هستم که تو بر من جفا می‌کنی. [16] و لیکن برخاسته، بر پا بایست، زیرا که بر تو ظاهر شدم تا تو را خادم و شاهد تعیین کنم بر آن چیزهایی که مرا در آنها دیده‌ای و بر آنچه به تو در آن ظاهر خواهم شد. [17] و تو را رهایی خواهم داد از قوم خودت و از ملتهایی که تو را به نزد آنها خواهم فرستاد، [18] تا چشمان ایشان را باز کنی تا از ظلمت به سوی نور و از قدرت شیطان به ‌جانب خدا برگردند تا بخشش گناهان و میراثی در میان مقدسین به‌وسیله ایمانی که بر من است، بیابند.’ [19] آن وقت‌، ای اَگریپاس پادشاه، رویای آسمانی را نافرمانی نورزیدم. [20] بلکه نخست آنانی را که در دمشق بودند و در اورشلیم و در تمامی مرز و بوم یهودیه و غیریهودیان را نیز اعلام می‌نمودم که توبه کنند و به سوی خدا بازگشت نمایند و کارهای شایسته توبه را به‌ جا آورند.

[36] و ایشان در این گفتگو می‌بودند که ناگاه عیسی خود در میان ایشان ایستاده، به ایشان گفت: «سلام بر شما باد.» [37] امّا ایشان لرزان و ترسان شده گمان بردند که روحی می‌بینند. [38] به ایشان گفت: «چرا مضطرب شدید و برای چه در دلهای شما شک‌ها روی می‌دهد؟ [39] دستها و پایهایم را ملاحظه کنید که من خود هستم و دست بر من گذارده ببینید، زیرا که روح گوشت و استخوان ندارد، چنانکه می‌نگرید که در من است.» [40] این را گفت و دستها و پایهای خود را به ایشان نشان داد. [41] و چون ایشان هنوز از خوشی تصدیق نکرده، در عجب مانده بودند، به ایشان گفت: «چیز خوراکی در اینجا دارید؟» [42] پس قدری از ماهی بریان و از شانهٔ عسل به وی دادند. [43] پس آن را گرفته پیش ایشان بخورد. [44] و به ایشان گفت: «همین است سخنانی که وقتی با شما بودم گفتم ضروری است که آنچه در تورات موسی و نوشته​های انبیا و زبور درباره من نوشته شده است، به انجام رسد.» [45] و در آن وقت ذهن ایشان را روشن کرد تا کتب را بفهمند. [46] و به ایشان گفت: «بر همین منوال نوشته شده است و به اینطور سزاوار بود که مسیح عذاب کشد و روز سوم از مردگان برخیزد. [47] و از اورشلیم شروع کرده، موعظه به توبه و بخشش گناهان در همه قومها به نام او کرده شود. [48] و شما شاهد بر این امور هستید. [49] و اینک، من موعود پدر خود را بر شما می‌فرستم. پس شما در شهر اورشلیم بمانید تا وقتی که به قوت از بالا آراسته شوید.» [50] پس ایشان را بیرون از شهر تا بِیت‌عَنیا برد و دستهای خود را بلند کرده، ایشان را برکت داد. [51] و چنین شد که در حین برکت دادن ایشان، از ایشان جدا گشته، به سوی آسمان بالا برده شد. [52] پس او را پرستش کرده، با خوشی عظیم به سوی اورشلیم برگشتند. [53] و پیوسته در معبد مانده، خدا را حمد و سپاس می‌گفتند.

[1] «به راستی به شما می‌گویم، هر ‌که از در به آغل گوسفند داخل نشود، بلکه از راه دیگر بالا رود، او دزد و راهزن است. [2] و امّا آنکه از در داخل شود، شبان گوسفندان است. [3] دربان در را برای او می گشاید و گوسفندان صدای او را می شنوند و گوسفندان خود را نام به نام می‌خواند و ایشان را بیرون می‌برد. [4] و وقتی که گوسفندان خود را بیرون برد، پیش روی ایشان می رود و گوسفندان از عقب او می‌روند، زیرا که صدای او را می‌شناسند. [5] لیکن غریب را پیروی نمی‌کنند، بلکه از او می‌گریزند، زیرا که صدای غریبان را نمی‌شناسند.» [6] و این مثل را عیسی برای ایشان آورد، امّا ایشان نفهمیدند که چه چیز به ایشان می‌گوید. [7] آنگاه عیسی به ایشان باز ‌گفت: «به راستی به شما می‌گویم که من دَرِ گوسفندان هستم. [8] تمامی کسانی که پیش از من آمدند، دزد و راهزن هستند، لیکن گوسفندان سخن ایشان را نشنیدند. [9] من در هستم هر ‌که از من داخل گردد، نجات یابد و بیرون و درون خرامد و علوفه یابد.

[22] و سلیمان پیش قربانگاه خداوند به حضور تمامی جماعت اسرائیل ایستاده، دستهای خود را به سوی آسمان برافراشت [23] و گفت: «ای یهوه خدای اسرائیل، خدایی مثل تو نه بالا در آسمان و نه پایین بر زمین هست که با بندگان خود که به حضور تو به تمامی دل خویش گام برمی‌دارند، عهد و رحمت را نگاه می‌داری.
[27] «اما آیا خدا به راستی هم که بر زمین ساکن خواهد شد؟ اینک فلک و آسمان آسمانها تو را گنجایش ندارد، چه رسد به این خانه‌ای که من بنا کرده‌ام! [28] لیکن ‌ای یهوه، خدای من، به دعا و التماس بنده خود توجه نما و التماس و دعایی را که بنده​ات امروز به حضور تو می‌کند، بشنو، [29] تا آنکه شب و روز چشمان تو بر این خانه باز باشد و بر مکانی که درباره‌اش گفتی که ”اسم من در آنجا خواهد بود“ و تا دعایی را که بنده​ات به سوی این مکان بنماید، قبول کنی. [30] و التماس بنده​ات و قوم خود اسرائیل را که به سوی این مکان دعا می‌نمایند، بشنو و از مکان سکونت خود، یعنی از آسمان بشنو و چون شنیدی، عفو نما.

[10] در خداوند شادی بسیار می‌کنم و جان من در خدای خود شادی می‌نماید، زیرا که مرا به ‌جامه نجات آراسته ساخته، ردای عدالت را به من پوشانید. چنانکه داماد همچون کاهن خود را به تاج می‌آراید، و عروس، خود را به زیورها زینت می‌بخشد. [11] زیرا چنانکه زمین، گیاهان خود را می‌رویاند و باغ، زراعت خویش را رشد می‌دهد، همچنان خداوند یهوه عدالت و سپاس را پیش روی تمامی قومها خواهد رویانید.
[1] به‌ خاطر صَهیون سکوت نخواهم کرد، و به ‌خاطر اورشلیم خاموش نخواهم شد، تا عدالتش مثل نور طلوع کند، و نجاتش مثل چراغی که افروخته باشد. [2] و قومها، عدالت تو را، و تمامی پادشاهان، جلال تو را مشاهده خواهند نمود. و تو به اسم جدیدی که دهان خداوند آن را قرار می‌دهد، معروف خواهی شد. [3] و تو تاج جلال، در دست خداوند و افسر ملوکانه، در دست خدای خود خواهی بود. [4] و تو دیگر به متروک معروف نخواهی شد، و زمینت را بار دیگر خرابه نخواهند گفت، بلکه تو را حَفصیبه و زمینت را بعوله خواهند نامید، زیرا خداوند از تو شادمان خواهد شد و زمین تو شوهردار خواهد گردید. [5] زیرا چنانکه مردی جوان دوشیزه‌ای را به زنی خویش در می‌آورد، هم چنان پسرانت تو را همسر خود خواهند ساخت و چنانکه داماد از عروس به وجد می‌آید، همچنان خدایت از تو شادمان خواهد بود.

[1] برخیز و درخشان شو، زیرا نور تو آمده و جلال خداوند بر تو تابان گردیده است. [2] زیرا اینک تاریکی، جهان را و ظلمت غلیظ، طایفه​ها را خواهد پوشانید، اما خداوند بر تو طلوع خواهد نمود و جلال او بر تو آشکار خواهد شد. [3] و قومها به سوی نور تو و پادشاهان به سوی درخشندگی طلوع تو خواهند آمد. [4] چشمان خود را به اطراف خویش برافراز و ببین که تمامی آنها جمع شده، نزد تو می‌آیند. پسرانت از دوردستها خواهند آمد و دخترانت را در آغوش خواهند ‌آورد. [5] آنگاه خواهی دید و خواهی درخشید و دل تو لرزان شده، وسیع خواهد گردید، زیرا که توانگری دریا به سوی تو گردانیده خواهد شد و دولت قومها نزد تو خواهد آمد. [6] زیادی شتران، و شتران جوان مدیان و عِفه تو را خواهند پوشانید. تمامی اهل شِبا خواهند آمد و طلا و بخور آورده، به ستایش خداوند مژده خواهند داد. [7] تمامی گله‌های قیدار نزد تو جمع خواهند شد و قوچهای نبایوت تو را خدمت خواهند نمود. به قربانگاه من با پذیرایی برخواهند آمد و خانه جلال خود را زینت خواهم داد. [8] اینها کیستند که مثل ابر پرواز می‌کنند، و مانند کبوتران به روزنه‌های خود؟ [9] به راستی که سواحل دوردست و کشتیهای ترشیش، در صف اول انتظار مرا خواهند کشید تا پسران تو را از دور، و نقره و طلای ایشان را با ایشان بیاورند، به جهت اسم یهوه خدای تو، و به جهت قدوس اسرائیل، زیرا که تو را زینت داده است. [10] و غریبان، حصارهای تو را بنا خواهند نمود، و پادشاهان ایشان تو را خدمت خواهند کرد، زیرا که در غضب خود تو را زدم، لیکن به لطف خویش تو را رحم خواهم نمود. [11] دروازه‌های تو نیز دائم باز خواهد بود، و شب و روز بسته نخواهد گردید، تا دولت قومها را نزد تو بیاورند و پادشاهان ایشان همراه آورده شوند. [12] زیرا هر قومی و مملکتی که تو را خدمت نکند، تلف خواهد شد، و آن قومها به تمامی هلاک خواهند گردید. [13] جلال لبنان با درختان صنوبر و کاج و چنار با هم برای تو آورده خواهند شد، تا مکان مقدس مرا زینت دهند و جای پایهای خود را شکوهمند خواهم نمود. [14] پسران آنانی که تو را ستم می رسانند خم شده، نزد تو خواهند آمد و تمامی آنانی که تو را اهانت می‌نمایند، نزد کف پایهای تو سجده خواهند نمود و تو را شهر یهوه و صَهیون قدوس اسرائیل خواهند نامید. [15] تو را که متروک و منفور بودی، و کسی از میان تو گذر نمی‌کرد. من تو را فخر جاودانی، و مایه شادمانی نسلهای بسیار خواهم گردانید. [16] و شیر قومها را خواهی مکید و از پستانهای پادشاهان شیر خواهی خورد و خواهی فهمید که من یهوه نجات‌دهنده تو هستم و من قدیر اسرائیل، ولی تو می‌باشم.

[9] من در هستم هر ‌که از من داخل گردد، نجات یابد و بیرون و درون خرامد و علوفه یابد. [10] دزد نمی‌آید مگر آنکه بدزدد و بکشد و هلاک کند. من آمدم تا ایشان حیات یابند و آن را به فراوانی حاصل کنند. [11] «من شبان نیکو هستم. شبان نیکو جان خود را در راه گوسفندان می‌نهد. [12] امّا مزدوری که شبان نیست و گوسفندان از آنِ او نمی‌باشند، چون بیند که گرگ می‌آید، گوسفندان را گذاشته، فرار می‌کند و گرگ گوسفندان را می‌گیرد و پراکنده می‌سازد. [13] مزدور می‌گریزد، چونکه مزدور است و به فکر گوسفندان نیست. [14] من شبان نیکو هستم و خاصّان خود را می‌شناسم و خاصّان من مرا می‌شناسند. [15] چنانکه پدر مرا می‌شناسد و من پدر را می‌شناسم و جان خود را در راه گوسفندان می‌نهم. [16] و مرا گوسفندان دیگر هست که از این آغل نیستند. باید آنها را نیز بیاورم و صدای مرا خواهند شنید و یک گله و یک شبان خواهند شد.

[18] زیرا غضب خدا از آسمان آشکار می‌شود بر هر بی‌دینی و ناراستی مردمانی که حقیقت را در ناراستی باز می‌دارند. [19] چونکه آنچه از خدا می‌توان شناخت، بر آنان آشکار است، زیرا خدا آن را بر ایشان آشکار کرده است. [20] زیرا که چیزهای نادیده او، یعنی قوّت سرمدی و الوهیتش از ابتدای آفرینش عالم به‌وسیله کارهای او فهمیده و دیده می‌شود تا ایشان را عذری نباشد. [21] زیرا هر‌چند خدا را شناختند، ولی او را چون خدا تمجید و شکر نکردند، بلکه در خیالات خود باطل گردیده، دل بی‌فهم ایشان تاریک گشت. [22] ادعای حکمت می‌کردند و احمق گردیدند. [23] و جلال خدای غیرفانی را به شبیه تمثال انسان فانی و پرندگان و چارپایان و خزندگان تبدیل نمودند. [24] بنابراین خدا نیز ایشان را در شهوات دل خودشان به ناپاکی تسلیم فرمود تا در میان خود بدنهای خویش را بی‌حرمت سازند، [25] که ایشان حقیقت خدا را با دروغ عوض کردند و عبادت و خدمت نمودند مخلوق را به عوض خالقی که تا به ابد متبارک است. آمین. [26] از این سبب خدا ایشان را به هوسهای شرم‌آور تسلیم نمود، به گونه‌ای که زنانشان نیز عمل طبیعی را به آنچه خلاف طبیعت است، تبدیل نمودند. [27] و همچنین مردان هم داشتن رابطه طبیعی با زنان را ترک کرده، از شهوات خود با یکدیگر سوختند. مرد با مرد مرتکب کارهای زشت شده، مکافات سزاوار تقصیر خود را در خود یافتند.

[1] اَگریپاس به پولُس گفت: «اجازه داری که در مورد خود صحبت کنی.» آنگاه پولُس دست خود را دراز کرده از خود چنین دفاع کرد: [2] «ای اَگریپاس پادشاه، سعادت خود را در این می‌دانم که امروز در حضور تو دفاع کنم درباره ٔهمه شکایتهایی که یهود از من می‌دارند. [3] بخصوص اینکه تو در همهٔ رسوم و مسایل یهود فردی آگاه هستی. پس از تو خواستار آنم که تحمّل فرموده، مرا بشنوی. [4] رفتار مرا از جوانی چونکه از ابتدا در میان قوم خود در اورشلیم به سر می‌بردم، تمامی یهود می دانند [5] و مرا از اوّل می‌شناسند، هرگاه بخواهند شهادت دهند که به قانون پارساترین فرقه دین خود، فریسی می‌بودم.
[12] در این میان هنگامی که با قدرت و اجازه از سران کاهنان به دمشق می‌رفتم، [13] در راه، ای پادشاه، در وقت ظهر نوری را از آسمان دیدم، درخشنده‌تر از خورشید که در دور من و رفقایم تابید. [14] و چون همه بر زمین افتادیم، صدایی را شنیدم که مرا به زبان عبرانی مخاطب ساخته، گفت: ‘ای شائول، شائول، چرا بر من جفا می‌کنی؟ تو را بر میخها لگد زدن دشوار است.’ [15] من گفتم: ‘ای خداوند، تو کیستی؟’ خداوند گفت: ‘من عیسی هستم که تو بر من جفا می‌کنی. [16] و لیکن برخاسته، بر پا بایست، زیرا که بر تو ظاهر شدم تا تو را خادم و شاهد تعیین کنم بر آن چیزهایی که مرا در آنها دیده‌ای و بر آنچه به تو در آن ظاهر خواهم شد. [17] و تو را رهایی خواهم داد از قوم خودت و از ملتهایی که تو را به نزد آنها خواهم فرستاد، [18] تا چشمان ایشان را باز کنی تا از ظلمت به سوی نور و از قدرت شیطان به ‌جانب خدا برگردند تا بخشش گناهان و میراثی در میان مقدسین به‌وسیله ایمانی که بر من است، بیابند.’ [19] آن وقت‌، ای اَگریپاس پادشاه، رویای آسمانی را نافرمانی نورزیدم. [20] بلکه نخست آنانی را که در دمشق بودند و در اورشلیم و در تمامی مرز و بوم یهودیه و غیریهودیان را نیز اعلام می‌نمودم که توبه کنند و به سوی خدا بازگشت نمایند و کارهای شایسته توبه را به‌ جا آورند.

[20] زیرا به شما می‌گویم، تا عدالت شما بر عدالت کاتبان و فریسیان افزون نشود، به پادشاهی آسمان هرگز داخل نخواهید شد. [21] «شنیده‌اید که به اولین گفته شده است ‘قتل مکن و هر‌ که قتل کند سزاوار حکم شود.’ [22] لیکن من به شما می‌گویم، هر‌ که به برادر خود بی‌سبب خشم گیرد، مستوجب حکم باشد و هر‌ که برادر خود را ‘راقا’ گوید، مستوجب قصاص باشد و هر که احمق گوید، مستحق آتش جهنم بود. [23] پس هرگاه هدیه خود را به قربانگاه ببری و آنجا به ‌خاطرت آید که برادرت بر تو حقی دارد، [24] هدیه خود را پیش قربانگاه واگذار و رفته، اوّل با برادر خویش صلح نما و بعد آمده، هدیه خود را بگذران. [25] با شاکی خود مادامی که با وی در راه هستی صلح کن، مبادا شاکی، تو را به قاضی سپارد و قاضی، تو را به داروغه تسلیم کند و در زندان افکنده شوی. [26] به جدیت به تو می‌گویم، که تا قِران آخر را ادا نکنی، هرگز از آنجا بیرون نخواهی آمد.

[1] «به راستی به شما می‌گویم، هر ‌که از در به آغل گوسفند داخل نشود، بلکه از راه دیگر بالا رود، او دزد و راهزن است. [2] و امّا آنکه از در داخل شود، شبان گوسفندان است. [3] دربان در را برای او می گشاید و گوسفندان صدای او را می شنوند و گوسفندان خود را نام به نام می‌خواند و ایشان را بیرون می‌برد. [4] و وقتی که گوسفندان خود را بیرون برد، پیش روی ایشان می رود و گوسفندان از عقب او می‌روند، زیرا که صدای او را می‌شناسند. [5] لیکن غریب را پیروی نمی‌کنند، بلکه از او می‌گریزند، زیرا که صدای غریبان را نمی‌شناسند.» [6] و این مثل را عیسی برای ایشان آورد، امّا ایشان نفهمیدند که چه چیز به ایشان می‌گوید. [7] آنگاه عیسی به ایشان باز ‌گفت: «به راستی به شما می‌گویم که من دَرِ گوسفندان هستم. [8] تمامی کسانی که پیش از من آمدند، دزد و راهزن هستند، لیکن گوسفندان سخن ایشان را نشنیدند. [9] من در هستم هر ‌که از من داخل گردد، نجات یابد و بیرون و درون خرامد و علوفه یابد.