20 ژوئیه (گریگوری) /2 اوت (جولیان)

[19] و در شام همان روز که یکشنبه بود، هنگامی که درها بسته بود، جایی که شاگردان به خاطر ترس یهود جمع بودند، ناگاه عیسی آمده، در میان ایستاد و به ایشان گفت: «سلام بر شما باد!» [20] و چون این را گفت، دستها و پهلوی خود را به ایشان نشان داد و شاگردان چون خداوند را دیدند، شاد گشتند. [21] باز عیسی به ایشان گفت: «سلام بر شما باد! چنانکه پدر مرا فرستاد، من نیز شما را می‌فرستم.» [22] و چون این را گفت، دمید و به ایشان گفت: «روح‌القدس را بیابید. [23] گناهان آنانی را که بخشیدید، برای ایشان بخشیده شد و آنانی را که بستید، بسته شد.» (مَرقُس 16‏:14) [24] امّا توما که یکی از آن دوازده بود و او را دوقلو می‌گفتند، وقتی که عیسی آمد با ایشان نبود. [25] پس شاگردان دیگر به او گفتند: «خداوند را دیده‌ایم.» به ایشان گفت: «تا در دو دستش جای میخها را نبینم و انگشت خود را در جای میخها نگذارم و دست خود را بر پهلویش ننهم، ایمان نخواهم آورد.» [26] و بعد از هشت روز باز شاگردان با توما در خانه‌ای جمع بودند و درها بسته بود که ناگاه عیسی آمد و در میان ایستاده، گفت: «سلام بر شما باد!» [27] پس به توما گفت: «انگشت خود را به اینجا بیاور و دستهای مرا ببین و دست خود را بیاور و بر پهلوی من بگذار و بی‌ایمان مباش، بلکه ایمان دار.» [28] توما در جواب وی گفت: «ای خداوند من و ‌ای خدای من!» [29] عیسی گفت: «ای توما، بعد از دیدنم ایمان آوردی؟ خوشا به حال آنانی که ندیده ایمان آورند.» [30] و عیسی معجزات دیگر بسیار نزد شاگردان نمود که در این کتاب نوشته نشد. [31] لیکن این قدر نوشته شد تا ایمان آورید که عیسی، مسیح و پسر خدا است و تا ایمان آورده به اسم او حیات یابید.

[13] آیا نمی‌دانید که هر که در خدمت معبد مشغول باشد، از معبد می‌خورد و هر که خدمت قربانگاه کند، از قربانگاه سهمی می‌دارد. [14] و همچنین خداوند فرمود که «هر که به انجیل اعلام نماید، از انجیل روزی یابد». [15] لیکن من هیچ‌یک از اینها را استفاده نکردم و این را به این قصد ننوشتم تا با من چنین شود، زیرا که مرا مُردن بهتر است از آنکه کسی فخر مرا باطل گرداند. [16] زیرا هرگاه مژده دهم، مرا فخر نیست چونکه مرا ضرورت افتاده است، بلکه وای بر من اگر مژده ندهم. [17] زیرا هرگاه این را به میل خود کنم، پاداشی دارم. لیکن اگر با کراهت باشد، وکالتی به من سپرده شد. [18] در این صورت، مرا چه مزد است؟ اینکه چون مژده می‌دهم، انجیل مسیح را رایگان سازم و از حق خود در آن استفاده نکنم.

[10] ‌ای برادران، نمونهٔ زحمت و صبر را بگیرید از پیامبرانی که به نام خداوند سخن گفتند. [11] اینک صبر کنندگان را خوشبخت می‌گوییم و صبر ایوب را شنیده‌اید و سرانجام کار خداوند را دانسته‌اید، زیرا که خداوند بسیار مهربان و کریم است. [12] لیکن اوّل همه‌، ای برادران من، قسم مخورید؛ نه به آسمان و نه به زمین و نه به هیچ سوگند دیگر. بلکه «بلی» شما «بلی» باشد و «نه» شما «نه»، مبادا محکوم شوید. [13] اگر کسی از شما مبتلای بلایی باشد، دعا بنماید و اگر کسی خوشحال باشد، سرود بخواند. [14] و هرگاه کسی از شما بیمار باشد، کشیشان کلیسا را طلب کند تا برایش دعا نمایند و او را به نام خداوند به روغن تدهین کنند. [15] و دعای ایمان، بیمار شما را شفا خواهد بخشید و خداوند او را خواهد برخیزانید و اگر گناه کرده باشد، بر او بخشیده خواهد شد. [16] نزد یکدیگر به گناهان خود اعتراف کنید و برای یکدیگر دعا کنید تا شفا یابید، زیرا دعای مرد عادل در عمل، قوت بسیار دارد. [17] ایلیا مردی بود صاحب حواس مثل ما و به تمامی دل دعا کرد که باران نبارد و تا مدّت سه سال و شش ماه نبارید. [18] و باز دعا کرد و آسمان بارید و زمین ثمر خود را رویانید. [19] ‌ای برادران من، اگر کسی از شما از حقیقت منحرف شود و شخصی او را باز گرداند، [20] بداند هر که گناهکار را از گمراهی او برگرداند، جانی را از مرگ رهانیده و گناهان بسیار را پوشانیده است.

[1] آنگاه فریسیان و صدوقیان نزد او آمده، از روی امتحان از وی خواستند که نشانه‌ای آسمانی برایشان ظاهر سازد. [2] ایشان را جواب داد که «در وقت عصر می‌گویید: ‘هوا خوش خواهد بود، زیرا آسمان سرخ است.’ [3] و صبحگاهان می‌گویید: ‘امروز هوا بد خواهد شد، زیرا که آسمان سرخ و گرفته است.’ ای ریاکاران! می‌دانید که سیمای آسمان را چگونه تعبیر کنید، اما تعبیر علامات زمانها را نمی‌دانید! [4] فرقهٔ شریر زناکار نشانه‌ای می‌طلبند و نشانه‌ای به ایشان عطا نخواهد شد، جز نشانه‌ٔ یونس پیامبر.» پس ایشان را رها کرده، روانه شد. [5] و شاگردانش چون به آن طرف می‌رفتند، فراموش کردند که نان بردارند. [6] عیسی ایشان را گفت: «آگاه باشید که از خمیرمایهٔ فریسیان و صدوقیان دوری کنید!»

[22] و همه بر وی شهادت دادند و از سخنان فیض‌آمیزی که از دهانش صادر می‌شد، تعجّب نموده، گفتند: «مگر این پسر یوسف نیست؟» [23] به ایشان گفت: «بدون شک این مَثَل را به من خواهید گفت: ‘ای طبیب خود را شفا بده. آنچه شنیده‌ایم که در کفرناحوم از تو صادر شد، اینجا نیز در وطن خویش بنما.’» [24] و گفت: «به راستی به شما می‌گویم که هیچ نبی در وطن خویش مقبول نباشد. [25] و به حقیقت شما را می‌گویم که بیوه‌زنان بسیار در اسرائیل بودند، در دوران ایلیا، وقتی که آسمان مدّت سه سال و شش ماه بسته ماند، چنانکه قحطی عظیم در تمامی زمین پدید آمد، [26] و ایلیا نزد هیچ کدام از ایشان فرستاده نشد، مگر نزد بیوه‌زنی در صَرِفَه صیدون. [27] و جذامیان بسیار در اسرائیل بودند، در دوران الیشع نبی و هیچیک از ایشان تمیز نگشت، جز نَعَمان سُریانی.» [28] پس تمام اهل کنیسه چون این سخنان را شنیدند، پر از خشم گشتند. [29] و برخاسته او را از شهر بیرون کردند و بر قلّه کوهی که قریه ایشان بر آن بنا شده بود بردند، تا او را به زیر افکنند. [30] ولی او از میان ایشان گذشته، برفت.

[19] و در شام همان روز که یکشنبه بود، هنگامی که درها بسته بود، جایی که شاگردان به خاطر ترس یهود جمع بودند، ناگاه عیسی آمده، در میان ایستاد و به ایشان گفت: «سلام بر شما باد!» [20] و چون این را گفت، دستها و پهلوی خود را به ایشان نشان داد و شاگردان چون خداوند را دیدند، شاد گشتند. [21] باز عیسی به ایشان گفت: «سلام بر شما باد! چنانکه پدر مرا فرستاد، من نیز شما را می‌فرستم.» [22] و چون این را گفت، دمید و به ایشان گفت: «روح‌القدس را بیابید. [23] گناهان آنانی را که بخشیدید، برای ایشان بخشیده شد و آنانی را که بستید، بسته شد.» (مَرقُس 16‏:14) [24] امّا توما که یکی از آن دوازده بود و او را دوقلو می‌گفتند، وقتی که عیسی آمد با ایشان نبود. [25] پس شاگردان دیگر به او گفتند: «خداوند را دیده‌ایم.» به ایشان گفت: «تا در دو دستش جای میخها را نبینم و انگشت خود را در جای میخها نگذارم و دست خود را بر پهلویش ننهم، ایمان نخواهم آورد.» [26] و بعد از هشت روز باز شاگردان با توما در خانه‌ای جمع بودند و درها بسته بود که ناگاه عیسی آمد و در میان ایستاده، گفت: «سلام بر شما باد!» [27] پس به توما گفت: «انگشت خود را به اینجا بیاور و دستهای مرا ببین و دست خود را بیاور و بر پهلوی من بگذار و بی‌ایمان مباش، بلکه ایمان دار.» [28] توما در جواب وی گفت: «ای خداوند من و ‌ای خدای من!» [29] عیسی گفت: «ای توما، بعد از دیدنم ایمان آوردی؟ خوشا به حال آنانی که ندیده ایمان آورند.» [30] و عیسی معجزات دیگر بسیار نزد شاگردان نمود که در این کتاب نوشته نشد. [31] لیکن این قدر نوشته شد تا ایمان آورید که عیسی، مسیح و پسر خدا است و تا ایمان آورده به اسم او حیات یابید.

[9] زیرا با خدا همکاران هستیم و شما زراعت خدا و خانه خدا هستید. [10] مطابق فیض خدا که به من عطا شد، چون معمار دانا بنیاد نهادم و دیگری بر آن خانه می‌سازد؛ لیکن هر کس با‌خبر باشد که چگونه می‌سازد. [11] زیرا بنیادی دیگر هیچ‌‌کس نمی‌تواند نهاد جز آنکه نهاده شده است، یعنی عیسی مسیح. [12] لیکن اگر کسی بر آن بنیاد، عمارتی از طلا یا نقره یا جواهر یا چوب یا گیاه یا کاه بنا کند، [13] کار هر کس آشکار خواهد شد، زیرا که آن ‘روز’ آن را آشکار خواهد نمود، چونکه آن به آتش به ظهور خواهد رسید و خود آتش، عمل هر کس را خواهد آزمود که چگونه است. [14] اگر کاری که کسی بر آن پی گذارده باشد بماند، پاداش خواهد یافت. [15] و اگر عمل کسی سوخته شود، زیان به او وارد آید، هرچند خود نجات یابد امّا چنانکه از میان آتش. [16] آیا نمی‌دانید که معبد خدا هستید و روح خدا در شما ساکن است؟ [17] اگر کسی معبد خدا را خراب کند، خدا او را هلاک سازد، زیرا معبد خدا مقدس است و شما آن معبد هستید.

[10] ‌ای برادران، نمونهٔ زحمت و صبر را بگیرید از پیامبرانی که به نام خداوند سخن گفتند. [11] اینک صبر کنندگان را خوشبخت می‌گوییم و صبر ایوب را شنیده‌اید و سرانجام کار خداوند را دانسته‌اید، زیرا که خداوند بسیار مهربان و کریم است. [12] لیکن اوّل همه‌، ای برادران من، قسم مخورید؛ نه به آسمان و نه به زمین و نه به هیچ سوگند دیگر. بلکه «بلی» شما «بلی» باشد و «نه» شما «نه»، مبادا محکوم شوید. [13] اگر کسی از شما مبتلای بلایی باشد، دعا بنماید و اگر کسی خوشحال باشد، سرود بخواند. [14] و هرگاه کسی از شما بیمار باشد، کشیشان کلیسا را طلب کند تا برایش دعا نمایند و او را به نام خداوند به روغن تدهین کنند. [15] و دعای ایمان، بیمار شما را شفا خواهد بخشید و خداوند او را خواهد برخیزانید و اگر گناه کرده باشد، بر او بخشیده خواهد شد. [16] نزد یکدیگر به گناهان خود اعتراف کنید و برای یکدیگر دعا کنید تا شفا یابید، زیرا دعای مرد عادل در عمل، قوت بسیار دارد. [17] ایلیا مردی بود صاحب حواس مثل ما و به تمامی دل دعا کرد که باران نبارد و تا مدّت سه سال و شش ماه نبارید. [18] و باز دعا کرد و آسمان بارید و زمین ثمر خود را رویانید. [19] ‌ای برادران من، اگر کسی از شما از حقیقت منحرف شود و شخصی او را باز گرداند، [20] بداند هر که گناهکار را از گمراهی او برگرداند، جانی را از مرگ رهانیده و گناهان بسیار را پوشانیده است.

[22] بی‌درنگ عیسی شاگردان خود را اصرار نمود تا به قایق سوار شده، پیش از وی به کناره دیگر روانه شوند تا آن گروه را مرخص کند. [23] و چون مردم را روانه نمود، به خلوت برای عبادت بر فراز کوهی برآمد. و وقت شام در آنجا تنها بود. [24] اما قایق در آن وقت در میان دریا به‌ سبب باد مخالف که می‌وزید، به امواج گرفتار بود. [25] و در پاس چهارم از شب، عیسی بر دریا گام زنان، به سوی ایشان روانه گردید. [26] اما چون شاگردان، او را بر دریا گام زنان دیدند، مضطرب شده، گفتند که «شبحی است!» و از ترس فریاد برآوردند. [27] اما عیسی ایشان را بی‌درنگ خطاب کرده، گفت: «خاطر جمع دارید! منم، ترسان مباشید!» [28] پطرس در جواب او گفت: «ای آقا، اگر تویی، مرا بفرما تا بر روی آب، نزد تو آیم.» [29] عیسی فرمود: «بیا!» همان لحظه پطرس از قایق فرود شده، بر روی آب به راه افتاد تا نزد او آید. [30] لیکن چون باد را شدید دید، ترسان گشت و در عنقریبی غرق شدن، فریاد برآورده، گفت: «ای آقا، نجاتم ده.» [31] عیسی بی‌درنگ دست آورده، او را بگرفت و گفت: «ای کم‌ایمان، چرا شک کردی؟» [32] و چون به قایق سوار شدند، باد ساکن گردید. [33] پس اهل قایق آمده، او را پرستش کرده، گفتند: «به راستی که تو پسر خدا هستی!» [34] آنگاه عبور کرده، به زمین جِنیسارِت آمدند،

[22] و همه بر وی شهادت دادند و از سخنان فیض‌آمیزی که از دهانش صادر می‌شد، تعجّب نموده، گفتند: «مگر این پسر یوسف نیست؟» [23] به ایشان گفت: «بدون شک این مَثَل را به من خواهید گفت: ‘ای طبیب خود را شفا بده. آنچه شنیده‌ایم که در کفرناحوم از تو صادر شد، اینجا نیز در وطن خویش بنما.’» [24] و گفت: «به راستی به شما می‌گویم که هیچ نبی در وطن خویش مقبول نباشد. [25] و به حقیقت شما را می‌گویم که بیوه‌زنان بسیار در اسرائیل بودند، در دوران ایلیا، وقتی که آسمان مدّت سه سال و شش ماه بسته ماند، چنانکه قحطی عظیم در تمامی زمین پدید آمد، [26] و ایلیا نزد هیچ کدام از ایشان فرستاده نشد، مگر نزد بیوه‌زنی در صَرِفَه صیدون. [27] و جذامیان بسیار در اسرائیل بودند، در دوران الیشع نبی و هیچیک از ایشان تمیز نگشت، جز نَعَمان سُریانی.» [28] پس تمام اهل کنیسه چون این سخنان را شنیدند، پر از خشم گشتند. [29] و برخاسته او را از شهر بیرون کردند و بر قلّه کوهی که قریه ایشان بر آن بنا شده بود بردند، تا او را به زیر افکنند. [30] ولی او از میان ایشان گذشته، برفت.