20 مارس (گریگوری) /2 آوریل (جولیان)

[13] و خداوند می‌گوید: «چونکه این قوم به دهان خود به من نزدیکی می‌جویند و به لبهای خویش مرا تمجید می‌نمایند، اما دل خود را از من دور کرده‌اند و ترس ایشان از من وصیتی است که از انسان آموخته‌اند. [14] بنابراین اینک من بار دیگر با این قوم عمل عجیب و غریب به جا خواهم آورد و حکمت حکیمان ایشان پوچ و فهم فهیمان ایشان پوشیده خواهد شد.» [15] وای بر آنانی که مشورت خود را از خداوند بسیار عمیق پنهان می‌کنند و کارهای ایشان در تاریکی می‌باشد. و می‌گویند: «کیست که ما را ببیند؟ و کیست که ما را بشناسد؟» [16] ‌ای زیر و زبرکنندگان هر چیز! آیا کوزه‌گر مثل گِل محسوب شود؟ یا ساخته شده، درباره سازنده خود گوید: «مرا نساخته است»؟ و یا تصویر درباره نقش کننده‌اش گوید که «فهم ندارد»؟ [17] آیا در اندک زمانی واقع نخواهد شد که لبنان به بوستان تبدیل گردد و بوستان به جنگل محسوب شود؟ [18] و در آن روز، کران کلام کتاب را خواهند شنید و چشمان کوران از میان ظلمت و تاریکی خواهد دید. [19] و حلیمان شادمانی خود را در خداوند زیاده خواهند کرد و مسکینان مردمان در قدوس اسرائیل شادی خواهند نمود. [20] زیرا که ستمگران نابود و مسخره​کنندگان معدوم خواهند شد و پیروان شرارت ریشه​کن خواهند گردید. [21] که انسان را به سخنی مجرم می‌سازند و برای کسی ‌که در محکمه حکم می‌کند، دام می‌گسترانند و عادل را به پوچی منحرف می‌سازند. [22] بنابراین خداوند که ابراهیم را فدیه داده است، درباره خاندان یعقوب چنین می‌گوید: «از این به بعد یعقوب خجل نخواهد شد و رنگ چهره‌اش دیگر نخواهد پرید. [23] بلکه چون فرزندان خود را که عمل دست من می‌باشند در میان خویش بیند، آنگاه ایشان اسم مرا تقدیس خواهند نمود و قدوس یعقوب را تقدیس خواهند کرد و از خدای اسرائیل خواهند ترسید.

[1] و خداوند به اَبرام گفت: «از ولایت خود و از زادگاه خویش و از خانه پدر خود به سوی زمینی که به تو نشان دهم، بیرون شو [2] و از تو قومی بزرگ پیدا کنم و تو را برکت دهم و نام تو را بزرگ سازم و تو برکت خواهی بود. [3] و برکت دهم به آنانی که تو را برکت دهند و لعنت کنم به آنکه تو را لعنت کند. و از تو تمامی طوایف جهان برکت خواهند یافت.» [4] پس اَبرام، چنانکه خداوند به او فرموده بود، روانه شد. و لوط همراه او رفت. و اَبرام هفتاد و پنج ساله بود، هنگامی که از حَران بیرون آمد. [5] و اَبرام زن خود سارای و برادرزاده خود لوط و همه اموال اندوخته خود را با اشخاصی که در حَران پیدا کرده بودند، برداشته، به مقصد زمین کنعان بیرون شدند و به زمین کنعان داخل شدند. [6] و اَبرام در زمین می‌گشت تا مکان شِکیم تا بلوطستان موره. و در آن وقت کنعانیان در آن سرزمین بودند. [7] و خداوند بر اَبرام آشکار شده، گفت: «به نسل تو این سرزمین را می‌بخشم.» پس اَبرام در آنجا قربانگاهی برای خداوند که بر او آشکار شد، بنا نمود.

[15] مرد جاهل هر سخن را باور می‌کند، امّا مرد زیرک در رفتار خود دقّت می‌نماید. [16] مرد حکیم می‌ترسد و از بدی دوری می‌نماید، امّا احمق بی‌دقّت و سر به هوا است. [17] شخص تندخو، احمقانه رفتار می‌نماید و فرد حیله‌گر منفور است. [18] نصیب جاهلان حماقت است، امّا معرفت، تاج زیرکان خواهد بود. [19] بدکاران در حضور نیکان خم می‌شوند، و شریران نزد دروازه‌های عادلان می‌ایستند. [20] همسایه فقیر نیز از او نفرت دارد، امّا دوستان شخص دولتمند بسیارند. [21] هر ‌که همسایه خود را حقیر شمارد، گناه می‌ورزد، امّا خوشا به حال کسی ‌که بر فقیران ترحم نماید. [22] آیا صاحبان تدبیر فاسد گمراه نمی‌شوند؟ امّا برای کسانی که تدبیر نیکو می‌نمایند، رحمت و راستی خواهد بود. [23] در هر مشقتی منفعت است، امّا سخن خالی تنها به فقر می‌انجامد. [24] تاج حکیمان دولت ایشان است، امّا حماقت احمقان، حماقت است و بس. [25] شاهد امین جانها را نجات می‌بخشد، امّا هر که به دروغ سخن می‌گوید، فریبکار است. [26] در ترس خداوند اعتماد قوی است و فرزندان او را پناهگاه خواهد بود.

[8] خداوند چنین می‌گوید: «چنانکه شیره در خوشه یافت می‌شود و می‌گویند: ”آن را از بین نبر، زیرا که برکت در آن است.“ همچنان به‌ خاطر خادمانم خود عمل خواهم نمود، تا ایشان را به تمامی هلاک نسازم. [9] بلکه نسلی از یعقوب، و وارثی برای کوه‌های خویش از یهودا، به ظهور خواهم آورد. و برگزیدگانم ورثه آن، و بندگانم ساکن آن خواهند شد. [10] و شارون، مرتع گله‌ها و وادی عاکور، خوابگاه رمه‌ها خواهد شد، به جهت قوم من که مرا طلبیده‌اند. [11] و اما شما که خداوند را ترک کرده، و کوه مقدس مرا فراموش نموده‌اید، و خوراکی به جهت ”بخت“ آماده کرده و شراب آمیخته به جهت ”تقدیر“ ریخته‌اید، [12] پس شما را به جهت شمشیر مقدر ساختم و تمامی شما برای مرگ خم خواهید شد، زیرا که چون خواندم، جواب ندادید و چون سخن گفتم، نشنیدید، و آنچه را که در نظر من ناپسند بود، به عمل آوردید، و آنچه را که نخواستم، برگزیدید.» [13] بنابراین خداوند یهوه می‌گوید: «اینک، خادمان من خواهند خورد، اما شما گرسنه خواهید بود. اینک خادمانم خواهند نوشید، اما شما تشنه خواهید بود. به یقین خادمانم شادی خواهند کرد، اما شما خجل خواهید گردید. [14] اینک بندگانم از خوشی دل، ترنّم خواهند نمود، اما شما از اندوه دل، فریاد خواهید نمود، و از شکستگی روح، شیون خواهید کرد. [15] و نام خود را برای برگزیدگان من به‌ جای لعنت، بر جا خواهید گذاشت. پس خداوند یهوه تو را به قتل خواهد رسانید، و خادمان خویش را به اسم دیگر خواهد نامید. [16] پس هر که خویشتن را در این سرزمین برکت دهد، خویشتن را به خدای حق برکت خواهد داد. و هر که در این سرزمین قسم خورد، به خدای حق قسم خواهد خورد. زیرا که تنگیهای اولین فراموش شده و از نظر من پنهان گردیده است.

[1] و اسرائیل با هر‌ چه داشت، کوچ کرده، به بئرشبع آمد و قربانی‌ها برای خدای پدر خود اسحاق گذرانید. [2] و خدا در رویاهای شب به اسرائیل خطاب کرده، گفت: «ای یعقوب! ای یعقوب!» گفت: «گوش به فرمانم.» [3] گفت: «من هستم خدا، خدای پدرت. از فرود آمدن به مصر مترس، زیرا در آنجا قومی عظیم از تو به وجود خواهم آورد. [4] من با تو به مصر خواهم آمد و من نیز، تو را از آنجا البته باز خواهم آورد و یوسف چشمان تو را خواهد بست.» [5] یعقوب از بئرشبع روانه شد و فرزندان اسرائیل پدر خود یعقوب و کودکان و زنان خویش را بر ارابه‌هایی که فرعون به جهت آوردن او فرستاده بود، برداشتند. [6] و احشام و اموالی را که در زمین کنعان اندوخته بودند، گرفتند. و یعقوب با تمامی نسل خود به مصر آمدند. [7] و پسران و پسران پسران خود را با خود، و دختران و دختران پسران خود را، و تمامی نسل خویش را به همراهی خود به مصر آورد.

[15] ‌ای پسر من اگر دل تو حکیم باشد، دل من، بلی دل من شادمان خواهد شد. [16] و اعماق وجودم وجد خواهد نمود؛ هنگامی که لب‌های تو به حقیقت سخن گوید. [17] دل تو بر گناهکاران حسد نبرد، امّا به جهت ترس خداوند تمامی روز غیور باش، [18] زیرا که البته آخرت هست و امید تو منقطع نخواهد شد. [19] پس تو، ‌ای پسرم، بشنو و حکیم باش و دل خود را در طریق درست گردان. [20] از زمره میگساران مباش و نه از زمره شکم پرستان گوشت حریص. [21] زیرا که میگسار و شکمباره فقیر می‌شود و صاحب خواب ژنده‌پوش می‌گردد. [22] پدر خویش را که از او جان یافتی، گوش گیر و مادر خود را چون پیر شود، خوار مشمار. [23] حقیقت را بخر و آن را مفروش و حکمت و ادب و فهم را. [24] پدر فرزند عادل شادمان می‌شود؛ پدر پسر حکیم از او مسرور خواهد گشت. [25] پدرت و مادرت شادمان خواهند شد و مادر تو مسرور خواهد گردید. [26] ‌ای پسرم، دل خود را به من بده و چشمان تو به راه‌های من شاد باشد. [27] چونکه زن زناکار چاله عمیق است و زن بیگانه چاه تنگ. [28] او نیز مثل راهزن در کمین می‌باشد و خیانتکاران را به میان مردم می‌افزاید. [29] وای از آن کیست و غم و غصه از آن که؟ و نزاع‌ها از آن کدام و زاری از آن کیست؟ و زخم‌های بی‌سبب از آن که و سرخی چشمان از آن کدام؟ [30] آنانی را است که دست از باده نوشی برنمی‌دارند و برای چشیدن شراب برآمیخته له‌له می‌زنند. [31] به شراب نگاه مکن وقتی که سرخ‌فام است، حینی که حباب‌های خود را در جام آشکار می‌سازد، و به ملایمت فرو می‌رود. [32] امّا در آخر مثل مار خواهد گزید و مانند افعی نیش خواهد زد. [33] چشمان تو چیزهای غریب را خواهد دید و دل تو به چیزهای کج سخن خواهد گفت [34] و مثل کسی ‌که در میان دریا می‌خوابد، خواهی شد، یا مانند کسی ‌که بر سر دکل کشتی می‌خوابد [35] و خواهی گفت: «مرا زدند، لیکن درد را احساس نکردم، مرا زجر نمودند لیکن نفهمیدم. پس کی بیدار خواهم شد؟ مرا باید که جرعه‌ای دیگر بنوشم.» [1] بر مردان شریر حسد مبر و آرزو مدار تا با ایشان معاشرت نمایی، [2] زیرا که دل ایشان در ظلم تفکّر می‌کند و لب‌های ایشان درباره مشقت صحبت می‌نماید. [3] خانه به حکمت بنا می‌شود و با بصیرت استوار می‌گردد [4] و به معرفت اطاقها پر می‌شوند از هر گونه اموال گرانبها و نفایس.