19 مارس (گریگوری) /1 آوریل (جولیان)

[14] بنابراین‌ ای مردان مسخره کننده، و ‌ای حاکمان این قوم که در اورشلیم‌اند، کلام خداوند را بشنوید. [15] از آنجا که گفته‌اید: «با مرگ عهد بسته‌ایم، و با عالم مردگان همداستان شده‌ایم، پس چون شلاق مرگبار بگذرد، به ما نخواهد رسید، زیرا که دروغها را پناهگاه خود نمودیم و خویشتن را زیر حیله پوشیده ساختیم.» [16] بنابراین خداوند یهوه چنین می‌گوید: «اینک در صَهیون سنگ بنیادی نهادم یعنی سنگ آزموده و سنگ زاویه‌ای گرانبها و بنیاد محکم، پس هر ‌که ایمان آورد، عجله نخواهد نمود. [17] و انصاف را ریسمان می‌گردانم و عدالت را ترازو، و تگرگ پناهگاه دروغ را خواهد رفت و آبها پوشش را خواهد برد. [18] و عهد شما با مرگ پوچ خواهد شد و پیمانتان با عالم مردگان ثابت نخواهد ماند و چون شلاق شدید بگذرد، شما از آن پایمال خواهید شد. [19] هر وقت که بگذرد، شما را گرفتار خواهد ساخت، زیرا که هر صبح، هم در روز و هم در شب خواهد گذشت و فهمیدن اخبار باعث هیبت محض خواهد شد.» [20] زیرا که بستر کوتاهتر است از آنکه کسی بر آن دراز شود، و لحاف تنگتر است از آنکه کسی خویشتن را بپوشاند. [21] زیرا خداوند چنانکه در کوه فراصیم کرد، خواهد برخاست و چنانکه در وادی جِبعون نمود، خشمناک خواهد شد، تا کار خود یعنی کار عجیب خود را به جا آورد و عمل خویش یعنی عمل غریب خویش را به انجام رساند. [22] پس الان مسخره منمایید، مبادا بندهای شما محکم گردد، زیرا هلاکت و تقدیری را که از جانب خداوند یهوه صِبایوت، بر تمامی زمین می‌آید، شنیده‌ام.

[32] اینانند قبایل پسران نوح، مطابق پیدایش ایشان در قومهای خود که از ایشان اقوام جهان، بعد از طوفان در زمین پخش شدند. [1] و تمام جهان را یک زبان و یک گفتار بود. [2] و واقع شد که چون از مشرق کوچ می‌کردند، دشتی در زمین شِنعار یافتند و در آنجا ساکن شدند. [3] و به یکدیگر گفتند: «بیایید، خشتها بسازیم و آنها را خوب بپزیم.» و ایشان را آجر به ‌جای سنگ بود، و قیر به ‌جای گچ. [4] و گفتند: «بیایید شهری برای خود بنا نهیم و برجی را که سرش به آسمان برسد، تا نامی برای خویشتن پیدا کنیم، مبادا بر روی تمام زمین پراکنده شویم.» [5] و خداوند فرود آمد تا شهر و برجی را که آدمیان بنا می‌کردند، ببیند. [6] و خداوند گفت: «اینک قوم یکی است و تمامی ایشان را یک زبان و این کار را شروع کرده‌اند، و اکنون هیچ کاری که قصد آن بکنند، از ایشان بازداشته نخواهد شد. [7] اکنون فرود آییم و زبان ایشان را در آنجا مغشوش سازیم تا سخن یکدیگر را نفهمند.» [8] پس خداوند ایشان را از آنجا بر روی تمام زمین پراکنده ساخت و از بنای شهر باز ماندند. [9] از آن سبب آنجا را بابل نامیدند، زیرا که در آنجا خداوند لغت تمامی اهل جهان را مغشوش ساخت. و خداوند ایشان را از آنجا بر روی تمام زمین پراکنده نمود.

[19] آرزویی که به دست آید، برای جان شیرین است، امّا احمقان از ترک بدی دوری می‌کنند. [20] با حکیمان همنشین شو و حکیم خواهی شد، امّا رفیق جاهلان ضرر خواهد یافت. [21] بلا گناهکاران را تعقیب می‌کند، امّا عادلان، جزای نیکو خواهند یافت. [22] مرد صالح فرزندان فرزندان را ارث خواهد داد، و دولت گناهکاران برای عادلان ذخیره خواهد شد. [23] در مزرعه فقیران خوراک بسیار است، امّا هستند که از بی‌انصافی هلاک می‌شوند. [24] کسی ‌که چوب را باز‌ دارد، از پسر خویش نفرت می‌کند، امّا کسی ‌که او را دوست می‌دارد، او را به سعی تمام انضباط می‌نماید. [25] مرد عادل برای سیری جان خود می‌خورد، امّا شکم شریران محتاج خواهد بود. [1] هر زن حکیم خانه خود را بنا می‌کند، امّا زن جاهل آن را با دست خود خراب می‌نماید. [2] کسی ‌که به راستی خود رفتار می‌نماید، از خداوند می‌ترسد، امّا کسی ‌که در طریق خود کج‌رفتار است، او را تحقیر می‌نماید. [3] در دهان احمق چوب تکبّر است، امّا لب‌های حکیمان ایشان را محافظت خواهد نمود. [4] جایی که گاو نیست، آخور پاک است، امّا از قوت گاو، محصول زیاد می‌شود. [5] شاهد امین دروغ نمی‌گوید، امّا شاهد کاذب به دروغ سخن می‌گوید. [6] استهزا کننده حکمت را می‌طلبد و نمی‌یابد. امّا به جهت مرد فهیم علم آسان است.

[1] صدای خود را بلند کن و دریغ مدار و صدای خود را همچون شیپور بلند کرده، به قوم من تقصیر ایشان را و به خاندان یعقوب گناهان ایشان را اعلام نما. [2] ایشان هر روز مرا می‌طلبند و از دانستن راههای من مسرور می‌باشند. مثل قومی که عدالت را به جا آورده، حکم خدای خود را ترک ننمودند. احکام عدالت را از من سؤال نموده، از نزدیک جستن به خدا شادمان می‌شوند [3] و می‌گویند: ”چرا روزه داشتیم و ندیدی؟ جانهای خویش را رنجانیدیم و توجه نکردی؟“ اینک شما در روز روزه خویش خوشی خود را می‌یابید و بر کارگران خود ظلم می‌نمایید. [4] اینک به جهت جدال و کشمکش روزه می‌گیرید و به شرارت به هم ضربه می‌زنید. امروز روزه نمی‌گیرید که صدای خود را در اوج آسمان بشنوانید. [5] آیا روزه‌ای که من می‌پسندم مثل این است؟ روزی که آدمی جان خود را برنجاند و سر خود را مثل نی خم ساخته، پلاس و خاکستر زیر خود بگستراند؟ آیا این را روزه و روز مقبول خداوند می‌خوانی؟ [6] مگر روزه‌ای که من می‌پسندم این نیست که بندهای شرارت را بگشایید و گره‌های یوغ را باز کنید و مظلومان را آزاد سازید و هر یوغ را بشکنید؟ [7] مگر این نیست که نان خود را به گرسنگان تقسیم نمایی و فقیران رانده شده را به خانه خود بیاوری و چون برهنه را ببینی او را بپوشانی و خود را از آنانی که از گوشت تو می‌باشند، مخفی نسازی؟ [8] آنگاه نور تو مثل آفتاب وسط ظهر تابان خواهد شد و درستی تو به زودی خواهد رویید و عدالت تو پیش تو خواهد رفت و جلال خداوند از پشت تو را نگاهبان خواهد بود. [9] آنگاه دعا خواهی کرد و خداوند تو را قبول خواهد فرمود و التماس خواهی نمود و او خواهد گفت که ”اینک حاضر هستم!“ اگر یوغ و اشاره کردن به انگشت و گفتن ناحق را از میان خود دور کنی، [10] و آرزوی جان خود را به گرسنگان ببخشی و جان ستمدیدگان را سیر کنی. آنگاه نور تو در تاریکی خواهد درخشید و تاریکی سخت تو مثل ظهر خواهد بود. [11] و خداوند تو را همیشه هدایت نموده، جان تو را در مکانهای خشک سیر خواهد کرد و استخوانهایت را قوی خواهد ساخت و تو مثل باغ سیراب و مانند چشمه آب که آبش کم نشود، خواهی بود.

[26] و چون یوسف به خانه آمد، پیشکشی را که به ‌دست ایشان بود، نزد او به خانه آوردند و به حضور وی رو به زمین نهادند. [27] پس از سلامتی ایشان پرسید و گفت: «آیا پدر ‌پیر شما که صحبتش را کردید، به سلامت است؟ و تا به حال حیات دارد؟» [28] گفتند: «غلامت، پدر ما، به سلامت است، و تا به حال زنده.» پس تعظیم و سجده کردند. [29] و چون چشمان خود را باز کرده، برادر خود بِنیامین، پسر مادر خویش را دید، گفت: «آیا این است برادر کوچک شما که نزد من صحبت او را کردید؟» و گفت: «ای پسرم، خدا بر تو فیض عنایت کند.» [30] و یوسف چونکه محبت برادری​اش شعله کشید، شتابان بیرون رفت تا جایی برای گریستن بیابد. پس به خلوت رفته، آنجا بگریست. [31] و روی خود را شسته، بیرون آمد. و خویشتنداری نموده، گفت: «خوراک بگذارید.» [1] یوسف پیش جمعی که به حضورش ایستاده بودند، نتوانست خویشتنداری کند. پس ندا کرد که «همه را از نزد من بیرون کنید!» و کسی نزد او نماند، وقتی که یوسف خویشتن را به برادران خود شناسانید. [2] و به صدای بلند گریست و مصریان و اهل خانه فرعون شنیدند. [3] و یوسف، برادران خود را گفت: «من یوسف هستم! آیا پدرم هنوز زنده است؟» و برادرانش جواب او را نتوانستند داد، زیرا که به حضور وی مضطرب شدند. [4] و یوسف به برادران خود گفت: «نزدیک من بیایید.» پس نزدیک آمدند، و گفت: «منم یوسف، برادر شما، که به مصر فروختید! [5] و حال مضطرب نشوید و پریشان نگردید که مرا به اینجا فروختید، زیرا خدا مرا پیش روی شما فرستاد تا حیات از بین نرود. [6] زیرا حال دو سال شده است که قحطی در سرزمین هست و پنج سال دیگر نیز نه شخم خواهد بود نه درو. [7] و خدا مرا پیش روی شما فرستاد تا برای شما باقیمانده​ای در سرزمین نگاه دارد و شما را به نجاتی عظیم باز برقرار سازد. [8] و الان شما مرا اینجا نفرستادید، بلکه خدا! و او مرا پدر بر فرعون و سرور بر تمامی اهل خانه او و حاکم بر همه سرزمین مصر ساخت. [9] بشتابید و نزد پدرم رفته، به او گویید: پسر تو، یوسف چنین می‌گوید که “خدا مرا حاکم تمامی مصر ساخته است؛ نزد من بیا و درنگ منما. [10] و در سرزمین جوشن ساکن شو، تا نزدیک من باشی؛ تو و پسرانت و پسران پسرانت و گله‌ات و رمه‌ات با هر‌ چه داری. [11] تا تو را در آنجا بپرورانم، زیرا که پنج سال قحطی باقی است، مبادا تو و اهل خانه‌ات و متعلقانت فقیر گردید. [12] و اینک چشمان شما و چشمان برادرم بِنیامین می‌بیند که به راستی زبان من است که با شما سخن می‌گوید. [13] پس پدر مرا از همه حشمت من در مصر و از آنچه دیده‌اید، خبر دهید و عجله نموده، پدر مرا به اینجا آورید.» [14] پس به گردن برادر خود بِنیامین آویخته، بگریست و بِنیامین بر گردن او گریست. [15] و همه برادران خود را بوسیده، بر ایشان بگریست و بعد از آن، برادرانش با وی گفتگو کردند. [16] و این خبر را در خانه فرعون شنیدند و گفتند برادران یوسف آمده‌اند. و به نظر فرعون و به نظر بندگانش خوش آمد.

[23] هر ‌که دهان و زبان خویش را نگاه دارد، جان خود را از تنگی‌ها محافظت می‌نماید. [24] مرد متکبّر و مغرور به استهزا کننده معروف می‌شود و به افزونی تکبّر عمل می‌کند. [25] شهوت مرد تنبل او را می‌کشد، زیرا که دست‌هایش از کار کردن ابا می‌نماید. [26] هستند که همه اوقات به شدت حریص می‌باشند، امّا مرد عادل به سخاوتمندی می​دهد و دریغ نمی‌نماید. [27] قربانی‌های شریران نفرت‌انگیز است، پس چند مرتبه زیاده هنگامی که به عوض بدی آنها را می‌گذرانند. [28] شاهد دروغگو هلاک می‌شود، امّا سخن کسی ‌که گوش نماید، تا به ابد می‌ماند. [29] مرد شریر روی خود را بی‌حیا می‌سازد و مرد راست، طریق خویش را استوار می‌کند. [30] حکمتی نیست و نه بصیرتی و نه مشورتی که به ضد خداوند به ‌کار آید. [31] اسب برای روز جنگ مهیا است، امّا پیروزی از جانب خداوند است. [1] نیک نامی از زیادی دولتمندی برتر است، و فیض از نقره و طلا بهتر. [2] دولتمند و فقیر با هم ملاقات می‌کنند؛ آفریننده هر دوی ایشان خداوند است. [3] مرد زیرک، بلا را می‌بیند و خود را مخفی می‌سازد و جاهلان می‌گذرند و در تاوان آن گرفتار می‌شوند. [4] پاداش تواضع و ترس خداوند، دولت و جلال و حیات‌ است.