18 فوریه (گریگوری) /3 مارس (جولیان)

[12] و لکن الان خداوند میگوید با تمامی دل وبا روزه و گریه و ماتم بسوی من بازگشت نمایید. [13] و دل خود را چاک کنید نه رخت خویش را وبه یهوه خدای خود بازگشت نمایید زیرا که اورئوف و رحیم است و دیرخشم و کثیراحسان و ازبلا پشیمان میشود. [14] که میداند که شایدبرگردد و پشیمان شود و در عقب خود برکتی واگذارد، یعنی هدیه آردی و هدیه ریختنی برای یهوه خدای شما. [15] در صهیون کرنا بنوازید وروزه را تعیین کرده، محفل مقدس را ندا کنید. [16] قوم را جمع کنید، جماعت را تقدیس نمایید، پیران و کودکان و شیرخوارگان را فراهم آورید. داماد از حجره خود و عروس از حجله خویش بیرون آیند. [17] کاهنانی که خدام خداوند هستنددر میان رواق و مذبح گریه کنند و بگویند: «ای خداوند بر قوم خویش شفقت فرما و میراث خویش را به عار مسپار، مبادا امتها بر ایشان حکمرانی نمایند. چرا در میان قومها بگویند که خدای ایشان کجا است؟» [18] پس خداوند برای زمین خود به غیرت خواهد آمد و بر قوم خویش شفقت خواهد نمود. [19] و خداوند قوم خود را اجابت نموده، خواهدگفت: «اینک من گندم و شیره و روغن را برای شمامی فرستم تا از آنها سیر شوید و شما را بار دیگردر میان امتها عار نخواهم ساخت. [20] و لشکرشمالی را از شما دور کرده، به زمین خشک ویران خواهم راند که مقدمه آن بر دریای شرقی وساقهاش بر دریای غربی خواهد بود و بوی بدش بلند خواهد شد و عفونتش برخواهد آمد زیراکارهای عظیم کرده است.» [21] ای زمین مترس! وجد و شادی بنما زیرایهوه کارهای عظیم کرده است. [22] ای بهایم صحرا مترسید زیرا که مرتع های بیابان سبز شد ودرختان میوه خود را آورد و انجیر و مو قوت خویش را دادند. [23] ای پسران صهیون در یهوه خدای خویش وجد و شادی نمایید، زیرا که باران اولین را به اندازهاش به شما داده است وباران اول و آخر را در وقت برای شما بارانیده است. [24] پس خرمن از گندم پر خواهد شد ومعصرهها از شیره و روغن لبریز خواهد گردید. [25] و سالهایی را که ملخ و لنبه و سوس و سن یعنی لشکر عظیم من که بر شما فرستاده بودم خوردندبه شما رد خواهم نمود. [26] و غذای بسیارخورده، سیر خواهید شد و اسم یهوه خدای خودرا که برای شما کارهای عجیب کرده است، تسبیح خواهید خواند و قوم من تا به ابد خجل نخواهند شد.

[12] امتها برانگیخته شوند و به وادی یهوشافاط برآیند زیرا که من در آنجا خواهم نشست تا بر همه امت هایی که به اطراف آن هستند داوری نمایم. [13] داس را پیش آورید زیراکه حاصل رسیده است. بیایید پایمال کنید زیراکه معصرهها پر شده و چرخشتها لبریز گردیده است چونکه شرارت شما عظیم است. [14] جماعتها، جماعتها در وادی قضا! زیرا روزخداوند در وادی قضا نزدیک است. [15] آفتاب وماه سیاه میشوند و ستارگان تابش خود رابازمی دارند. [16] و خداوند از صهیون نعره میزندو آواز خود را از اورشلیم بلند میکند و آسمان وزمین متزلزل میشود، اما خداوند ملجای قوم خود و ملاذ بنیاسرائیل خواهد بود. [17] پس خواهید دانست که من یهوه خدای شما در کوه مقدس خویش صهیون ساکن میباشم و اورشلیم مقدس خواهد بود و بیگانگان دیگر از آن عبور نخواهند نمود. [18] و در آن روزکوهها عصیر انگور را خواهند چکانید و کوهها به شیر جاری خواهد شد و تمامی وادیهای یهودا به آب جاری خواهد گردید و چشمهای از خانه خداوند بیرون آمده، وادی شطیم را سیراب خواهد ساخت. [19] مصر ویران خواهد شد و ادوم به بیابان بایر مبدل خواهد گردید، بهسبب ظلمی که بر بنی یهودا نمودند و خون بیگناهان را درزمین ایشان ریختند. [20] و یهودا تا ابدالابادمسکون خواهد شد و اورشلیم تا دهرهای بسیار.
[21] من انتقام خون قوم خود را خواهم گرفت و از تقصیر کسانی که بر آنها ظلم کردند، نخواهم گذشت. من در اورشلیم با قوم خود ساکن خواهم شد.»

[7] زیرا که تاکستان یهوه صبایوت خاندان اسرائیل است و مردان یهودا نهال شادمانی او میباشند. و برای انصاف انتظارکشید و اینک تعدی و برای عدالت و اینک فریادشد. [8] وای بر آنانی که خانه را به خانه ملحق ومزرعه را به مزرعه ملصق سازند تا مکانی باقی نماند. و شما در میان زمین به تنهایی ساکن میشوید. [9] یهوه صبایوت در گوش من گفت: «به درستی که خانه های بسیار خراب خواهد شد، وخانه های بزرگ و خوش نما غیرمسکون خواهدگردید. [10] زیرا که ده جفت گاو زمین یک بت خواهد آورد و یک حومر تخم یک ایفه خواهدداد.» [11] وای بر آنانی که صبح زود برمی خیزند تادرپی مسکرات بروند، و شب دیر مینشینند تاشراب ایشان را گرم نماید [12] و در بزمهای ایشان عود و بربط و دف و نای و شراب میباشد. اما به فعل خداوند نظر نمی کنند و به عمل دستهای وی نمی نگرند. [13] بنابراین قوم من بهسبب عدم معرفت اسیر شدهاند و شریفان ایشان گرسنه وعوام ایشان از تشنگی خشک گردیده. [14] از این سبب هاویه حرص خود را زیاد کرده و دهان خویش را بیحد باز نموده است و جلال وجمهور و شوکت ایشان و هرکه در ایشان شادمان باشد در آن فرو میرود. [15] و مردم خم خواهندشد و مردان ذلیل خواهند گردید و چشمان متکبران پست خواهد شد. [16] و یهوه صبایوت به انصاف متعال خواهد بود و خدای قدوس به عدالت تقدیس کرده خواهد شد.

[8] و قائن با برادر خود هابیل سخن گفت. و واقع شد چون در صحرا بودند، قائن بر برادر خودهابیل برخاسته او را کشت. [9] پس خداوند به قائن گفت: «برادرت هابیل کجاست؟» گفت: «نمی دانم، مگر پاسبان برادرم هستم؟» [10] گفت: «چه کردهای؟ خون برادرت از زمین نزد من فریادبرمی آورد! [11] و اکنون تو ملعون هستی از زمینی که دهان خود را باز کرد تا خون برادرت را ازدستت فرو برد. [12] هر گاه کار زمین کنی، هماناقوت خود را دیگر به تو ندهد. و پریشان و آواره در جهان خواهی بود.» [13] قائن به خداوند گفت: «عقوبتم از تحملم زیاده است. [14] اینک مراامروز بر روی زمین مطرود ساختی، و از روی تو پنهان خواهم بود. و پریشان و آواره درجهان خواهم بود و واقع میشود هرکه مرایابد، مرا خواهد کشت.» [15] خداوند به وی گفت: «پس هرکه قائن را بکشد، هفت چندان انتقام گرفته شود.» و خداوند به قائن نشانیای داد که هرکه او را یابد، وی را نکشد.

[1] ای پسر من، به حکمت من توجه نما، و گوش خود را به فطانت من فراگیر، [2] تاتدابیر را محافظت نمایی، و لبهایت معرفت رانگاه دارد. [3] زیرا که لبهای زن اجنبی عسل رامی چکاند، و دهان او از روغن ملایم تر است. [4] لیکن آخر او مثل افسنتین تلخ است و برنده مثل شمشیر دودم. [5] پایهایش به موت فرو میرود، وقدمهایش به هاویه متمسک میباشد. [6] به طریق حیات هرگز سالک نخواهد شد. قدمهایش آواره شده است و او نمی داند. [7] و الانای پسرانم مرابشنوید، و از سخنان دهانم انحراف مورزید. [8] طریق خود را از او دور ساز، و به در خانه اونزدیک مشو. [9] مبادا عنفوان جوانی خود را به دیگران بدهی، و سالهای خویش را به ستم کیشان. [10] و غریبان از اموال تو سیر شوند، و ثمره محنت تو به خانه بیگانه رود. [11] که در عاقبت خودنوحه گری نمایی، هنگامی که گوشت و بدنت فانی شده باشد، [12] و گویی چرا ادب را مکروه داشتم، و دل من تنبیه را خوار شمرد، [13] و آواز مرشدان خود را نشنیدم، و به معلمان خود گوش ندادم. [14] نزدیک بود که هر گونه بدی را مرتکب شوم، در میان قوم و جماعت. [15] آب را از منبع خود بنوش، و نهرهای جاری را از چشمه خویش.