13 مارس (گریگوری) /26 مارس (جولیان)

[2] بیرقی بر کوه خشک برپا کنید و صدا به جانب ایشان بلند نمایید، با دست اشاره کنید تا به دروازه‌های شریفان داخل شوند. [3] من مقدسان خود را فرمان دادم و شجاعان خویش یعنی آنانی را که در کبریای من شادی می‌نمایند، به جهت غضبم فرا خواندم. [4] صدای گروهی در کوه‌ها مثل صدای خلق زیاد. صدای غوغای ممالک قومها که جمع شده باشند. یهوه صِبایوت لشکر را برای جنگ سان می‌بیند. [5] ایشان از زمین دوردست و از فراسوی آسمانها می‌آیند؛ یعنی خداوند با اسلحه غضب خود، تا تمامی جهان را ویران کند. [6] شیون کنید، زیرا که روز خداوند نزدیک است، مثل هلاکتی از جانب قادر مطلق می‌آید. [7] از این جهت همه دستها سست می‌شود و دلهای همه مردم گداخته می‌گردد. [8] ایشان به وحشت افتاده، عذابها و دردهای زایمان ایشان را می‌گیرد، مثل زنی که می‌زاید، درد می‌کشند. بر یکدیگر به حیرت می‌‌نگرند و رویهایشان رویهایی برافروخته است. [9] اینک روز خداوند با بیرحمی و غضب و خشم آتشین می‌آید، تا جهان را ویران سازد و گناهکاران را از میانش هلاک نماید. [10] زیرا که ستارگان آسمان و بُرجهایش روشنایی خود را نخواهند داد. و آفتاب در وقت طلوع خود تاریک خواهد شد و ماه روشنایی خود را نخواهد تابانید. [11] و من جهان را به خاطر گناه و شریران را به سبب عصیان ایشان سزا خواهم داد، و غرور متکبران را تباه خواهم ساخت و تکبّر ستمگران را به زیر خواهم ‌انداخت. [12] مردم را از زر خالص، و انسانها را از طلای اوفیر کمیابتر خواهم ساخت. [13] بنابراین آسمان را به لرزه خواهم انداخت و زمین از جای خود خواهد جنبید. در حین غضب یهوه صِبایوت و در روز شدت خشم او.

[4] و روز هفدهم از ماه هفتم، کشتی بر کوه‌های آرارات قرار گرفت. [5] و تا ماه دهم، آب رفته رفته کمتر می‌شد، و در روز اول از ماه دهم، قله‌های کوه‌ها آشکار گردید. [6] و واقع شد بعد از چهل روز که نوح دریچه کشتی را که ساخته بود، باز کرد. [7] و زاغ را رها کرد. او بیرون رفته، به این سو و آن سو می‌رفت تا آب از زمین خشک شد. [8] پس کبوتر را از نزد خود رها کرد تا ببیند که آیا آب از روی زمین کم شده است. [9] اما کبوتر چون نشیمنی برای کف پای خود نیافت، زیرا که آب در تمام روی زمین بود، نزد او به کشتی برگشت. پس نوح دست خود را دراز کرد و کبوتر را گرفته نزد خود به کشتی در‌آورد. [10] و هفت روز دیگر نیز درنگ کرده، باز کبوتر را از کشتی رها کرد. [11] و در وقت عصر، کبوتر نزد او برگشت، و اینک برگ زیتون تازه در منقار او بود. پس نوح دانست که آب از روی زمین کم شده است. [12] و هفت روز دیگر نیز توقف نموده، کبوتر را رها کرد، و او دیگر نزد او برنگشت. [13] و در سال ششصد و یکم در روز اول از ماه اول، آب از روی زمین خشک شد. پس نوح پوشش کشتی را برداشته، نگریست، و اینک روی زمین خشک بود. [14] و در روز بیست و هفتم از ماه دوم، زمین خشک شد. [15] آنگاه خدا نوح را مخاطب ساخته، گفت: [16] «از کشتی بیرون شو، تو و همسرت و پسرانت و همسران پسرانت با تو. [17] و همه حیواناتی را که نزد خود داری، هر جانداری را از پرندگان و چارپایان و تمامی خزندگان خزنده بر زمین، با خود بیرون آور، تا بر زمین پخش شده، در جهان بارور و زیاد شوند.» [18] پس نوح و پسران او و زنش و زنان پسرانش، با او بیرون آمدند. [19] و همه وحوش و همه خزندگان و همه پرندگان، و هر‌ چه بر زمین حرکت می‌کند، به جنسهای آنها، از کشتی به در شدند. [20] و نوح قربانگاهی برای خداوند بنا کرد و از هر چارپایان پاک و از هر پرنده پاک گرفته، قربانی‌های سوختنی بر قربانگاه گذرانید. [21] و خداوند بوی خوش بویید و خداوند در دل خود گفت: «بعد از این دیگر زمین را به سبب انسان لعنت نکنم، زیرا که خیال دل انسان از کودکی بد است، و بار دیگر همه وحوش را هلاک نکنم، چنانکه کردم.

[31] دهان صالحان حکمت را می‌رویاند، امّا زبان دروغگویان از ریشه‌ کنده خواهد شد. [32] لب‌های عادلان به امور قابل قبول آگاه است، امّا دهان شریران پر از دروغ‌ها است. [1] ترازوی با تقلب نزد خداوند نفرت انگیز است، امّا سنگ کامل پسندیده او است. [2] چون تکبّر می‌آید خجالت می‌آید، امّا حکمت با متواضعان است. [3] کاملیّت راستان ایشان را هدایت می‌کند، امّا کجی خیانتکاران ایشان را هلاک می‌سازد. [4] توانگری در روز غضب منفعت ندارد، امّا عدالت از مرگ رهایی می‌بخشد. [5] عدالت مرد کامل طریق او را راست می‌سازد، امّا شریر از شرارت خود هلاک می‌گردد. [6] عدالت راستان ایشان را خلاصی می‌بخشد، امّا خیانتکاران به دام شهوات خود گرفتار می‌شوند. [7] چون مرد شریر بمیرد، امید او نابود می‌گردد و انتظار نیرومندان تلف می‌شود. [8] مرد عادل از تنگی آزاد می‌شود و شریر به ‌جای او می‌آید. [9] مرد منافق به دهانش همسایه خود را هلاک می‌سازد و عادلان به معرفت خویش نجات می‌یابند. [10] از سعادتمندی عادلان، شهر شادی می‌کند، و از هلاکت شریران، فریادهای شادمانی سر می‌دهد. [11] از برکت راستان، شهر سرافراز می‌شود، امّا از دهان شریران منهدم می‌گردد. [12] کسی ‌که همسایه خود را حقیر شمارد، عاری از عقل می‌باشد، امّا صاحب بصیرت ساکت می‌ماند.

[5] یهوه خدا که آسمانها را آفرید و آنها را پهن کرد و زمین و ثمرات آن را گسترانید و نَفَس را به قومی که در آن باشند و روح را بر آنانی که در آن گام برمی‌دارند، چنین می‌گوید: [6] «من که یهوه هستم تو را به عدالت خوانده‌ام و دست تو را گرفته، تو را نگاه خواهم داشت و تو را عهد قوم و نور قومها خواهم گردانید؛ [7] تا چشمان کوران را بگشایی و اسیران را از زندان و نشینندگان در ظلمت را از زندان بیرون آوری. [8] من یهوه هستم و اسم من همین است. و جلال خود را به کسی دیگر و ستایش خویش را به بتهای تراشیده نخواهم داد. [9] اینک وقایع نخستین واقع شد و من از چیزهای نو اعلام می‌کنم و قبل از آنکه به وجود آید، شما را از آنها خبر می‌دهم.» [10] ‌ای شما که به دریا فرود می‌روید، و ای آنچه در آن است! ای سواحل دوردست و ساکنان آنها، سرود نو را به خداوند و ستایش او را از کرانهای زمین بسرایید! [11] صحرا و شهرهایش و روستاهایی که اهل قیدار در آنها ساکن باشند، صدای خود را بلند نمایند و ساکنان سِلاع ترنم نموده، از فراز کوه‌ها نعره زنند! [12] برای خداوند جلال را توصیف نمایند و سپاس او را در سواحل دوردست بخوانند! [13] خداوند مثل دلاور بیرون می‌آید و مانند مرد جنگی غیرت خویش را برمی‌انگیزاند؛ فریاد کرده، نعره خواهد زد و بر دشمنان خویش غلبه خواهد نمود. [14] از زمان قدیم خاموش و ساکت مانده، خودداری نمودم. الان مثل زنی که می‌زاید، نعره خواهم زد و نفس‌زنان، آه خواهم کشید. [15] کوه‌ها و تپه ها را خراب کرده، تمامی گیاه آنها را خشک خواهم ساخت و رودها را به ساحل شنی تبدیل خواهم کرد و برکه‌ها را خشک خواهم ساخت. [16] و کوران را به راهی که ندانسته‌اند رهبری نموده، ایشان را به راههایی که آگاه نیستند، هدایت خواهم نمود. ظلمت را پیش ایشان به نور و ناهموار را به هموار تبدیل خواهم کرد. این کارها را به جا آورده، ایشان را رها نخواهم نمود.

[20] پس خداوند گفت: «چونکه فریاد سُدوم و عَموره زیاد شده است و خطایای ایشان بسیار گران، [21] اکنون فرود می‌آیم تا ببینم موافق این فریادی که به من رسیده، به تمامی کرده‌اند و گرنه خواهم دانست.» [22] آنگاه آن مردان از آنجا به سوی سُدوم متوجه شده، برفتند. و ابراهیم در حضور خداوند هنوز ایستاده بود. [23] و ابراهیم نزدیک آمده، گفت: «آیا عادل را با شریر هلاک خواهی کرد؟ [24] شاید در شهر پنجاه عادل باشند، آیا آن را هلاک خواهی کرد و آن مکان را به خاطر آن پنجاه عادل که در آن باشند، نجات نخواهی داد؟ [25] به دور باد از تو که مثل این کار بکنی که عادلان را با شریران هلاک سازی و عادل و شریر مساوی باشند. به دور باد از تو! آیا داور تمام جهان، انصاف نخواهد کرد؟» [26] خداوند گفت: «اگر پنجاه عادل در شهر سُدوم یابم به یقین تمام آن مکان را به‌ خاطر ایشان رهایی دهم.» [27] ابراهیم در جواب گفت: «اینک من که خاک و خاکستر هستم، جرأت کردم که به خداوند سخن گویم. [28] شاید از آن پنجاه عادل، پنج کم باشد. آیا تمام شهر را به سبب پنج، هلاک خواهی کرد؟» گفت: «اگر ‌چهل و پنج در آنجا یابم، آن را هلاک نکنم.» [29] بار دیگر به او عرض کرده، گفت: «هر گاه در آنجا چهل یافت شوند؟» گفت: «به‌ خاطر چهل آن را نکنم.» [30] گفت: «تمنا اینکه غضب خداوند افروخته نشود تا سخن گویم، شاید در آنجا سی پیدا شوند؟» گفت: «اگر در آنجا سی یابم، این کار را نخواهم کرد.» [31] گفت: «اینک جرأت کردم که به خداوند عرض کنم. اگر بیست در آنجا یافت شوند؟» گفت: «به‌ خاطر بیست آن را هلاک نکنم.» [32] گفت: «خشم خداوند افروخته نشود تا این دفعه را فقط عرض کنم. شاید ده در آنجا یافت شوند؟» گفت: «به‌ خاطر ده آن را هلاک نخواهم ساخت.» [33] پس خداوند چون گفتگو را با ابراهیم به پایان رسانید، برفت و ابراهیم به مکان خویش مراجعت کرد.

[17] طریق راستان، دوری نمودن از بدی است و هر ‌که راه خود را نگاه دارد، جان خویش را محافظت می‌نماید. [18] تکبّر پیشرو هلاکت است و دل مغرور پیشرو خرابی. [19] با تواضع نزد حلیمان بودن بهتر است از تقسیم نمودن غنیمت با متکبّران. [20] هر ‌که در کلام تعقّل کند، سعادتمندی خواهد یافت و هر ‌که به خداوند توکّل نماید، خوشا به حال او. [21] هر ‌که دل حکیم دارد، فهیم خوانده می‌شود و شیرینی لب‌ها علم را می‌افزاید. [22] عقل برای صاحبش چشمه حیات‌ است، امّا رهنمود احمقان، حماقت است. [23] دل مرد حکیم دهان او را عاقل می‌گرداند و علم را بر لب‌هایش می‌افزاید. [24] سخنان پسندیده مثل ‌شانه عسل است، برای جان شیرین است و برای استخوان‌ها شفادهنده. [25] راهی هست که در دید انسان راست است، امّا عاقبت آن راه، مرگ می‌باشد. [26] اشتهای کارگر برایش کار می‌کند، زیرا که دهانش او را به پیش می‌راند. [27] مرد رذل شرارت را می‌اندیشد و سخنانش همچون آتش سوزاننده. [28] مرد دروغگو نزاع می‌پاشد و سخن‌چین دوستان خالص را از همدیگر جدا می‌کند. [29] مرد ظالم همسایه خود را گمراه می‌نماید و او را به راه غیر نیکو هدایت می‌کند. [30] چشمان خود را بر هم می‌زند تا دروغ را اختراع نماید، و لب‌هایش را ور می‌چیند و بدی را به انجام می‌رساند. [31] سفیدمویی تاج جلال است هنگامی که در راه عدالت یافت شود. [32] کسی ‌که دیرخشم باشد، از دلاور بهتر است و هر ‌که بر روح خود مالک باشد، از فاتح شهر برتر است. [33] قرعه در دامن‌ انداخته می‌شود، لیکن تمامی حکم آن از خداوند است. [1] لقمه خشک با آرامش، بهتر است از خانه پر از مهمانی با جدال. [2] خادم عاقل بر پسر پست فطرت مسلّط خواهد بود و میراث را با برادران تقسیم خواهد نمود. [3] بوته برای نقره و کوره به جهت طلا است، امّا خداوند امتحان کننده دلها است. [4] شریر به لب‌های دروغگو گوش می‌کند و مرد دروغگو به زبان آشوبگر گوش می‌دهد. [5] هر ‌که فقیر را مسخره کند، به آفریننده او اهانت می‌کند، و هر ‌که از بلا خوش می‌شود، بی‌سزا نخواهد ماند. [6] تاج پیران، پسران پسرانند و جلال فرزندان، پدران ایشانند. [7] کلام کبرآمیز احمق را نمی‌شاید و چند مرتبه زیاده لب‌های دروغگو شریفان را. [8] رشوه در دید اهل آن، سنگ جادویی است که هر کجا توجّه نماید، کامیاب می‌شود. [9] هر ‌که گناهی را بپوشاند خواستار محبّت می‌باشد، امّا هر ‌که امری را تکرار کند، دوستان خالص را از هم جدا می‌سازد. [10] یک ملامت به مرد فهیم اثر می‌کند، بیشتر از صد شلاق به مرد جاهل. [11] مرد شریر خواستار طغیان است و بس. از این رو قاصد ستمکیش نزد او فرستاده می‌شود. [12] برخوردن به خرسی که بچّه‌هایش را دزدیده‌اند، بهتر است از برخورد با احمق در حماقت خود. [13] کسی ‌که به عوض نیکویی بدی می‌کند، بلا از خانه او دور نخواهد شد. [14] ابتدای نزاع مثل رخنه کردن آب است؛ پس نزاع را ترک کن قبل از آنکه به مجادله برسد. [15] هر ‌که شریر را عادل شمارد و هر ‌که عادل را محکوم سازد، هر دوی ایشان نزد خداوند نفرت انگیزند. [16] قیمت به جهت خریدن حکمت چرا به ‌دست احمق باشد؟ و حال آنکه هیچ فهم ندارد. [17] دوست خالص در همه اوقات محبّت می‌نماید و برادر به جهت تنگی مولود شده است.