12 مارس (گریگوری) /25 مارس (جولیان)

[10] و در آن روز واقع خواهد شد که ریشه یِسا به جهت بیرق قوم‌ها برپا خواهد شد و ملتها آن را خواهند طلبید و استراحتگاه او با جلال خواهد بود. [11] و در آن روز واقع خواهد گشت که خداوند بار دیگر دست خود را دراز کند تا باقیماندگان قوم خویش را که از آشور و مصر و فَتروس و حبشه و عیلام و شِنعار و حَمات و از سواحل دریا باقیمانده باشند، باز آورد. [12] و به جهت قومها بیرقی برافراشته، رانده‌شدگان اسرائیل را جمع خواهد کرد، و پراکندگان یهودا را از چهار طرف جهان گرد خواهد آورد. [13] حسد اِفرایم از میان خواهد رفت و دشمنان یهودا ریشه​کن خواهند گردید. اِفرایم بر یهودا حسد نخواهد برد و یهودا اِفرایم را دشمنی نخواهد نمود. [14] بلکه به ‌جانب مغرب بر دوش فلسطینیان پریده، بنی‌مشرق را با هم غارت خواهند نمود. و دست خود را بر اِدوم و موآب دراز کرده، عَمّونیان ایشان را اطاعت خواهند کرد. [15] خداوند زبانه دریای مصر را نابود ساخته، دست خود را با باد سوزان بر رود دراز خواهد کرد، و آن را با هفت نهرش خواهد زد و مردم را با نعلین از آن عبور خواهد داد! [16] و به جهت باقیماندگان قوم او که از آشور باقیمانده باشند، شاهراهی خواهد بود. چنانکه به جهت اسرائیل در روز بر‌آمدن ایشان از زمین مصر بود. [1] و در آن روز خواهی گفت که «ای خداوند، تو را حمد می‌گویم، زیرا به من غضبناک بودی، اما غضبت برگردانیده شده، مرا تسلی می‌دهی. [2] اینک خدا نجات من است. بر او توکل نموده، نخواهم ترسید. زیرا یاه یهوه قوت و تسبیح من است. او نجات من گردیده است.»

[11] و در سال ششصد از زندگانی نوح، در روز هفدهم از ماه دوم، در همان روز تمامی چشمه‌های ژرفای عظیم شکافته شد و پنجره‌های آسمان گشوده. [12] و باران، چهل روز و چهل شب بر روی زمین می‌بارید. [13] در همان روز نوح و پسرانش، سام و حام و یافث، و همسر نوح و سه همسر پسرانش، با ایشان داخل کشتی شدند. [14] ایشان و همه وحوش به جنسهای آنها، و همه چارپایان به جنسهای آنها، و همه خزندگانی که بر زمین می‌خزند به جنسهای آنها، و همه پرندگان به جنسهای آنها، همه مرغان و همه بالداران. [15] جفت جفت از هر جانداری که روح حیات دارد، نزد نوح به کشتی در‌آمدند. [16] و آنهایی که آمدند نر و ماده از هر جاندار آمدند، چنانکه خدا او را امر فرموده بود. و خداوند در را از عقب او بست. [17] و طوفان چهل روز بر زمین می‌آمد، و آب همی افزود و کشتی را برداشت که از زمین بلند شد. [18] و آب غلبه یافته، بر زمین همی افزود و کشتی بر سطح آب می‌رفت. [19] و آب بر زمین زیاد و زیاد غلبه یافت، تا آنکه همه کوه‌های بلند که زیر تمامی آسمانها بود، پوشیده شد. [20] پانزده ذراع بالاتر آب غلبه یافت و کوه‌ها پوشیده گردید. [21] و هر جانداری که بر زمین حرکت می‌کرد، از پرندگان و چارپایان و وحوش و تمامی خزندگان خزنده بر زمین، و تمامی آدمیان، مردند. [22] هر که نَفَس روح حیات در بینی او بود، از هر ‌که در خشکی بود، مرد. [23] و خدا محو کرد هر موجودی را که بر روی زمین بود، از آدمیان و چارپایان و خزندگان و پرندگان آسمان، پس از زمین محو شدند. و نوح با آنچه همراه او در کشتی بود، فقط باقی ماند. [24] و آب بر زمین صد و پنجاه روز غلبه داشت.
[1] و خدا نوح و همه وحوش و همه چارپایانی را که با او در کشتی بودند، به یاد آورد. و خدا بادی بر زمین وزانید و آب ساکن گردید. [2] و چشمه‌های ژرفا و پنجره‌های آسمان بسته شد، و باران از آسمان باز ایستاد. [3] و آب رفته رفته از روی زمین برگشت. و بعد از پایان صد و پنجاه روز، آب کم شد،

[1] امثال سلیمان: پسر حکیم پدر خود را مسرور می‌سازد، امّا پسر احمق باعث غصه مادرش می‌شود. [2] گنجهای شرارت منفعت ندارد، امّا عدالت از مرگ رهایی می‌دهد. [3] خداوند جان مرد عادل را نمی‌گذارد گرسنه بشود، امّا آرزوی شریران را پوچ می‌سازد. [4] کسی ‌که به ‌دست سست کار می‌کند، فقیر می‌گردد، امّا دست چابک دولتمند می‌سازد. [5] کسی ‌که در تابستان جمع کند، پسر عاقل است، امّا کسی ‌که در موسم محصول می‌خوابد، پسر شرم‌آورنده است. [6] بر سر عادلان برکت‌ها است، امّا ظلم دهان شریران را می‌پوشاند. [7] یادگار عادلان مبارک است، امّا اسم شریران خواهد گندید. [8] دانادل، فرامین را قبول می‌کند، امّا احمق پرگو تلف خواهد شد. [9] کسی ‌که به راستی راه رود، در امنیّت زندگی کند و کسی ‌که راه خود را کج می‌سازد، آشکار خواهد شد. [10] هر ‌که چشمک می‌زند، دلریش می سازد، امّا احمق پرگو تلف می‌شود. [11] دهان عادلان چشمه حیات‌ است، امّا دهان شریران را ظلم می‌پوشاند. [12] نفرت نزاع‌ها می‌انگیزاند، امّا محبّت هر گناه را می پوشاند. [13] در لب‌های بصیرت‌پیشگان حکمت یافت می‌شود، امّا چوب به جهت پشت مرد کم عقل است. [14] حکیمان علم را ذخیره می‌کنند، امّا دهان احمق نزدیک به هلاکت است. [15] اموال دولتمندان شهر حصاردار ایشان می‌باشد، امّا بینوایی فقیران هلاکت ایشان است. [16] عمل مرد عادل به حیات منتهی می‌شود، امّا محصول شریر به گناه می‌انجامد. [17] کسی ‌که رهنمود را نگاه دارد، در طریق حیات‌ است، امّا کسی ‌که تنبیه را ترک نماید، گمراه می‌شود. [18] کسی ‌که نفرت را می‌پوشاند، دروغگو می‌باشد. کسی ‌که بهتان را شیوع دهد، احمق است. [19] زیادی کلام از گناه خالی نمی‌باشد، امّا آنکه لب‌هایش را نگاه دارد، عاقل است. [20] زبان عادلان نقره خالص است، امّا دل شریران بی‌ارزش می‌باشد. [21] لبهای عادلان بسیاری را خوراک می‌دهد، امّا احمقان از بی‌عقلی می‌میرند. [22] برکت خداوند دولتمند می‌سازد و هیچ زحمت بر آن نمی‌افزاید.

[4] کیست که این را عمل نموده و به جا آورده، و نسلها را از ابتدا دعوت نموده است؟ من که یهوه و اول و با آخرین می‌باشم، من هستم. [5] جزیره‌ها دیدند و ترسیدند و کرانهای زمین بلرزیدند و نزدیکی کشیده آمدند. [6] هر کس همسایه خود را یاری کرد و به برادر خود گفت: «قوی‌دل باش!» [7] نجار زرگر را قوت قلب می‌دهد، و آنکه با چکش صیقل می‌کند، سندان زننده را! و درباره آنچه جوش خورده، می‌گوید: «خوب است»، و آن را به میخها محکم می‌سازد تا واژگون نشود. [8] اما تو، ‌ای اسرائیل، بنده من، و ‌ای یعقوب، که تو را برگزیده‌ام و ‌ای نسل دوست من ابراهیم! [9] که تو را از کرانهای زمین گرفته، تو را از کرانه‌هایش خوانده‌ام و به تو گفته‌ام: «تو بنده من هستی، تو را برگزیدم و ترک ننمودم.» [10] مترس، زیرا که من با تو هستم و پریشان مشو، زیرا من خدای تو هستم. تو را تقویت خواهم نمود و به یقین تو را همراهی خواهم داد و تو را به ‌دست راست عدالت خود دستگیری خواهم کرد. [11] اینک همه آنانی که بر تو خشم دارند، خجل و رسوا خواهند شد و آنانی که با تو مخالفت نمایند، ناچیز شده، هلاک خواهند گردید. [12] آنانی را که با تو بحث نمایند، جستجو کرده، نخواهی یافت و آنانی که با تو جنگ کنند، نیست و نابود خواهند شد. [13] زیرا من که یهوه خدای تو هستم، دست راست تو را گرفته، به تو می‌گویم: «مترس زیرا من تو را پیروزی خواهم داد.» [14] ‌ای یعقوب که همچون کرم هستی، و ای اسرائیل، مترس! زیرا خداوند و قدوس اسرائیل که ولی تو می‌باشد می‌گوید: من تو را پیروزی خواهم داد.

[1] و چون اَبرام نود و نه ساله بود، خداوند بر اَبرام آشکار شده، گفت: «من هستم خدای قادر مطلق، پیش روی من گام بردار و کامل باش. [2] عهد خویش را در میان خود و تو خواهم بست، و تو را بسیار بسیار زیاد خواهم گردانید.» [3] آنگاه اَبرام به روی در‌افتاد و خدا به او خطاب کرده، گفت: [4] «اما من! اینک عهد من با توست و تو پدر قومهای بسیار خواهی بود. [5] و نام تو بعد از این اَبرام خوانده نشود، بلکه نام تو ابراهیم خواهد بود، زیرا که تو را پدر قومهای بسیار گردانیدم. [6] و تو را بسیار بارور نمایم و قومها از تو پدید آورم و پادشاهان از تو به وجود آیند. [7] و عهد خویش را در میان خود و تو، و نسلت بعد از تو استوار گردانم که پشت بر پشت عهد جاودانی باشد، تا تو را و بعد از تو نسل تو را خدا باشم. [8] و زمین غربت تو، یعنی تمام زمین کنعان را، به تو و بعد از تو به نسل تو به ملکیت ابدی دهم و خدای ایشان خواهم بود.» [9] پس خدا به ابراهیم گفت: «و اما تو عهد مرا نگاه دار، تو و بعد از تو ذریت تو در نسلهای ایشان.

[20] پسر حکیم پدر را شادمان می‌سازد، امّا مرد احمق مادر خویش را حقیر می‌شمارد. [21] حماقت در نظر شخص کم‌عقل خوشی است، امّا مرد فهیم به راستی رفتار می‌نماید. [22] از نبود مشورت، تدبیرها پوچ می‌شود، امّا از زیادی مشورت دهندگان برقرار می‌ماند. [23] برای انسان از جواب شایوسته‌اش شادی حاصل می‌شود و سخنی که در محلش گفته شود، چه بسیار نیکو است. [24] طریق حیات برای عاقلان به سوی بالا است تا از پایین رفتن به عالم مردگان آنها را دور کند. [25] خداوند خانه متکبّران را منهدم می‌سازد، امّا حدود بیوه‌زن را استوار می‌نماید. [26] افکار پلید نزد خداوند نفرت انگیز است، امّا سخنان پسندیده برای پاکان است. [27] کسی ‌که حریص سود باشد، خانه خود را غصه‌دار می‌سازد، امّا هر ‌که از رشوه نفرت دارد، خواهد زیست. [28] دل مرد عادل در جواب دادن تفکر می‌کند، امّا دهان شریران، چیزهای بد را جاری می‌سازد. [29] خداوند از شریران دور است، امّا دعای عادلان را می‌شنود. [30] نور چشمان دل را شادمان می‌سازد و خبر نیکو استخوان‌ها را پرمغز می‌نماید. [31] گوشی که تنبیه حیات را بشنود، در میان حکیمان ساکن خواهد شد. [32] هر ‌که رهنمود را ترک نماید، جان خود را حقیر می‌شمارد، امّا هر ‌که تنبیه را بشنود، عقل را تحصیل می‌نماید. [33] ترس خداوند، مربی حکمت است و تواضع، پیشرو عزّت می‌باشد. [1] تدبیرهای دل از آنِ انسان است، امّا پاسخ زبان از جانب خداوند می‌باشد. [2] همه راه‌های انسان در نظر خودش پاک است، امّا خداوند روح‌ها را می‌آزماید. [3] کارهای خود را به خداوند بسپار تا فکرهای تو استوار شود. [4] خداوند هر چیز را برای هدف آن ساخته است و شریران را نیز برای روز بلا. [5] هر ‌که دل مغرور دارد، نزد خداوند نفرت انگیز است و او هرگز بی‌سزا نخواهد ماند. [6] از رحمت و حقیقت گناه کفاره می‌شود و به ترس خداوند، آدمی از بدی دور می‌شود. [7] چون راه‌های شخص پسندیده خداوند باشد، دشمنانش را نیز با او به آشتی می‌آورد. [8] اموال اندک که با انصاف باشد، بهتر است از دخل فراوان بدون انصاف. [9] دل انسان در طریقش تفکّر می‌کند، امّا خداوند قدم هایش را استوار می‌سازد.