10 مارس (گریگوری) /23 مارس (جولیان)

[9] و تمامی قوم خواهند دانست، یعنی اِفرایم و ساکنان سامره که از غرور و تکبّر دل خود می‌گویند: [10] «خشتها افتاده است، اما با سنگهای تراشیده بنا خواهیم نمود. چوبهای افراغ در هم شکسته، اما سرو آزاد به جای آنها می‌گذاریم.» [11] بنابراین خداوند دشمنان رِصین را به ضد او خواهد برافراشت و دشمنان او را خواهد برانگیخت. [12] اَرامیان را از مشرق و فلسطینیان را از مغرب، و ایشان اسرائیل را با دهانی گشاده خواهند خورد. اما با این همه خشم او برگردانیده نشده، و دست او هنوز دراز است. [13] و این قوم به سوی زننده خودشان بازگشت ننموده و یهوه صِبایوت را نطلبیده‌اند. [14] بنابراین خداوند سر و دُم و نخل و نی را از اسرائیل در یک روز خواهد برید. [15] مرد پیر و مرد شریف سَر است و نبی‌ای که تعلیم دروغ می‌دهد، دُم می‌باشد. [16] زیرا که هدایت کنندگان این قوم ایشان را گمراه می‌کنند و پیروان ایشان بلعیده می‌شوند. [17] از این رو خداوند از جوانان ایشان خشنود نخواهد شد و بر یتیمان و بیوه‌زنان ایشان ترحم نخواهد نمود. چونکه تمامی ایشان خدانشناس و شریرند و از هر دهانی حماقت جاری می‌شود. با اینهمه غضب او برگردانیده نشده و دست او هنوز دراز است. [18] زیرا که شرارت مثل آتش می‌سوزاند و خار و خس را می‌خورد، و بوته‌های جنگل را مشتعل ساخته، و آنها در ستونی از دود، پیچان بالا می‌روند. [19] از خشم یهوه صِبایوت زمین سوخته شده است و قوم هیزم آتش گشته‌اند و کسی بر برادر خود شفقت ندارد. [20] از جانب راست می‌ربایند و گرسنه می‌مانند، و از طرف چپ می‌خورند و سیر نمی‌شوند، و هر کس گوشت بازوی خود را می‌خورد. [21] مَنَسی اِفرایم را و اِفرایم مَنَسی را و هر دوی ایشان به ضد یهودا متحد می‌شوند. با این همه غضب او برگردانیده نشده و دست او هنوز دراز است. [1] وای بر آنانی که احکام ناعادلانه را جاری می‌سازند و کاتبانی که ظلم را می‌نویسند، [2] تا مسکینان را از حق خود محروم سازند و انصاف را از فقیران قوم من بربایند؛ تا آنکه بیوه‌زنان غارت ایشان شوند و یتیمان را تاراج نمایند. [3] پس در روز بازخواست، در حینی که خرابی از دور می‌آید، چه خواهید کرد؟ و به سوی که برای کمک خواهید گریخت؟ و دولت خود را کجا خواهید انداخت؟ [4] غیر از آنکه چوم اسیران خم شوند و در میان کشتگان بیفتند. با این همه غضب او برگردانیده نشده و دست او هنوز دراز است.

[1] و خداوند به نوح گفت: «تو و تمامی اهل خانه‌ات به کشتی درآیید، زیرا تو را در این عصر به حضور خود عادل دیدم. [2] و از همه چارپایان پاک، هفت جفت، نر و ماده با خود بگیر، و از چارپایان ناپاک، یک جفت نر و ماده، [3] و از پرندگان آسمان نیز هفت جفت، نر و ماده را، تا نسلی بر روی تمام زمین نگاه داری. [4] زیرا که من بعد از هفت روز دیگر، چهل روز و چهل شب باران می‌بارانم، و هر موجودی را که ساخته‌ام، از روی زمین محو می‌سازم.» [5] پس نوح موافق آنچه خداوند او را امر فرموده بود، عمل نمود.

[32] پس الان ‌ای پسران مرا بشنوید و خوشا به حال آنانی که طریق‌های مرا نگاه دارند. [33] رهنمود را بشنوید و حکیم باشید و آن را رد منمایید. [34] خوشا به حال کسی ‌که مرا بشنود و هر روز نزد درهای من دیده‌بانی کند و در کنار دروازه‌های من به انتظار باشد. [35] زیرا هر ‌که مرا یابد، حیات را کسب کند و خشنودی خداوند را حاصل نماید. [36] اما هر که از یافتنِ من درمانَد، به‌ جان خود ضرر رساند، و هر ‌که مرا دشمن دارد، مرگ را دوست دارد. [1] حکمت، خانه خود را بنا کرده و هفت ستون‌های خویش را تراشیده است. [2] قربانی‌های خود را قربانی نموده و آشامیدنی خود را برآمیخته و سفره خود را نیز آراسته است. [3] کنیزان خود را فرستاده، ندا کرده است، بر نقطه‌های بلند شهر: [4] «هر ‌که جاهل باشد به اینجا بیاید!» و هر ‌که عقل درست ندارد، او را می‌گوید: [5] «بیایید از غذای من بخورید، و از شرابی که برآمیخته‌ام، بنوشید. [6] جهالت را ترک کرده، زنده بمانید و به طریق فهم رفتار نمایید.» [7] هر ‌که استهزا کننده را تنبیه نماید، برای خود رسوایی را کسب کند، و هر ‌که شریر را تنبیه نماید، برای او عیب می‌باشد. [8] استهزا کننده را تنبیه منما، مبادا از تو نفرت کند. امّا مرد حکیم را تنبیه نما که تو را دوست خواهد داشت. [9] مرد حکیم را پند ده که زیاده حکیم خواهد شد. مرد عادل را تعلیم ده که علمش خواهد افزود. [10] ابتدای حکمت ترس خداوند است و شناخت آن قدوس، بصیرت می‌باشد. [11] زیرا که به واسطه من روزهای تو زیاد خواهد شد و سالهای عمر، از برایت زیاده خواهد گردید.

[33] بنابراین خداوند درباره پادشاه آشور چنین می‌گوید که به این شهر داخل نخواهد شد و به اینجا تیر نخواهد انداخت و در مقابلش با سپر نخواهد آمد و منجنیق در پیش آن برنخواهد افراشت. [34] به راهی که آمده است، به همان برخواهد گشت و به این شهر داخل نخواهد شد. خداوند این را می‌گوید. [35] زیرا که این شهر را حمایت کرده، به‌ خاطر خود و به‌ خاطر خادم خویش داوود آن را نجات خواهم داد.» [36] پس فرشته خداوند بیرون آمده، صد و هشتاد و پنج هزار نفر از اردوی آشور را زد و بامدادان چون برخاستند، اینک تمامی آنها لاشه‌های مرده بودند. [37] و سِنِخاریب پادشاه آشور کوچ کرده، روانه گردید و برگشته در نینوا ساکن شد. [38] و واقع شد که چون او در خانه خدای خویش نِسروک عبادت می‌کرد، پسرانش اَدرَملِک و شَرآصِر او را به شمشیر زدند و ایشان به زمین آرارات فرار کردند و پسرش اِسَرحَدّون به ‌جایش سلطنت نمود. [1] در آن روزها حِزِقیا بیمار و مشرف به مرگ شد و اِشعیا پسر آموص نبی نزد او آمده، او را گفت: «خداوند چنین می‌گوید: تدارک خانه خود را ببین، زیرا که می‌میری و زنده نخواهی ماند.» [2] آنگاه حِزِقیا روی خود را به سوی دیوار برگردانیده، نزد خداوند دعا نمود، [3] و گفت: «ای خداوند، تمنا اینکه به یاد آوری که چگونه به حضور تو به امانت و به دل کامل رفتار نموده‌ام و آنچه در نظر تو پسند بوده است، به جا آورده‌ام.» پس حِزِقیا زار‌زار بگریست. [4] و کلام خداوند بر اِشعیا نازل شده، گفت: [5] «برو و به حِزِقیا بگو: یهوه خدای پدرت داوود چنین می‌گوید: دعای تو را شنیدم و اشکهایت را دیدم. اینک من بر روزهای تو پانزده سال افزودم. [6] تو را و این شهر را از دست پادشاه آشور خواهم رهانید و این شهر را حمایت خواهم نمود.

[12] اَبرام در زمین کنعان ماند و لوط در شهرهای وادی ساکن شد و خیمه خود را تا سُدوم نقل کرد. [13] لیکن مردمان سُدوم بسیار شریر و به خداوند خطاکار بودند. [14] و بعد از جدا شدن لوط از وی، خداوند به اَبرام گفت: «اکنون تو چشمان خود را برافراز و از مکانی که در آن هستی، به سوی شمال و جنوب و مشرق و غرب نگاه کن، [15] زیرا تمام این زمین را که می‌بینی به تو و نسل تو تا به ابد خواهم بخشید. [16] و نسل تو را مانند غبار زمین گردانم. چنانکه اگر کسی غبار زمین را تواند شمرد، نسل تو نیز شمرده شود. [17] برخیز و در طول و عرض زمین گردش کن، زیرا که آن را به تو خواهم داد.» [18] و اَبرام خیمه خود را نقل کرده، روان شد و در بلوطستان ممری که در حِبرون است، ساکن گردید و در آنجا قربانگاهی برای خداوند بنا نهاد.

[27] ترس خداوند چشمه حیات‌ است تا از دامهای مرگ دوری نمایند. [28] جلال پادشاه از زیادی مخلوق است و شکستگی پادشاه از کمی مردم است. [29] کسی ‌که دیرغضب باشد، فهم زیاد دارد امّا تندخو حماقت را به نمایش می‌گذارد. [30] دل آرام حیات بدن است، امّا حسد پوسیدگی استخوان‌ها است. [31] هر ‌که بر فقیر ظلم کند، آفریننده او را حقیر می‌شمارد و هر ‌که بر مسکین ترحّم کند، او را تمجید می‌نماید. [32] شریر از شرارت خود به زیر افکنده می‌شود، امّا مرد عادل را در مرگ نیز پناهی هست. [33] حکمت در دل مرد فهیم ساکن می‌شود، امّا حتّی در میان جاهلان نیز خود را معلوم می‌دارد. [34] عدالت قوم را سربلند می‌گرداند، امّا گناه برای قوم، مایه ننگ است. [35] خشنودی پادشاه بر خادم عاقل است، امّا غضب او بر پست فطرتان. [1] جواب نرم خشم را برمی‌گرداند، امّا سخن تلخ غیظ را به هیجان می‌آورد. [2] زبان حکیمان علم را زینت می‌بخشد، امّا دهان احمقان به حماقت سخن می‌گوید. [3] چشمان خداوند در همه جا است و بر بدان و نیکان می‌نگرد. [4] زبان ملایم، درخت حیات ‌است و کجی آن، شکستگی روح است.