12 فوریه (گریگوری) /25 فوریه (جولیان)

[20] اگر کسی گوید که خدا را محبت مینمایم و از برادر خود نفرت کند، دروغگوست، زیرا کسیکه برادری را که دیده است محبت ننماید، چگونه ممکن است خدایی را که ندیده است محبت نماید؟ [21] و این حکم رااز وی یافتهایم که هرکه خدا را محبت مینماید، برادر خود را نیز محبت بنماید.
[1] هرکه ایمان دارد که عیسی، مسیح است، ازخدا مولود شده است؛ و هرکه والد رامحبت مینماید، مولود او را نیز محبت مینماید. [2] از این میدانیم که فرزندان خدا را محبت می نماییم، چون خدا را محبت مینماییم واحکام او را بهجا میآوریم. [3] زیرا همین است محبت خدا که احکام او را نگاه داریم و احکام اوگران نیست. [4] زیرا آنچه از خدا مولود شده است، بر دنیا غلبه مییابد؛ و غلبهای که دنیا را مغلوب ساخته است، ایمان ماست. [5] کیست آنکه بر دنیاغلبه یابد؟ جز آنکه ایمان دارد که عیسی پسرخداست. [6] همین است او که به آب و خون آمد یعنی عیسی مسیح. نه به آب فقط بلکه به آب و خون. وروح است آنکه شهادت میدهد، زیرا که روح حق است. [7] زیرا سه هستند که شهادت میدهند، [8] یعنی روح و آب و خون؛ و این سه یک هستند. [9] اگر شهادت انسان را قبول کنیم، شهادت خدابزرگتر است؛ زیرا این است شهادت خدا که درباره پسر خود شهادت داده است. [10] آنکه به پسر خدا ایمان آورد، در خود شهادت دارد وآنکه به خدا ایمان نیاورد، او را دروغگو شمرده است، زیرا به شهادتی که خدا درباره پسر خودداده است، ایمان نیاورده است. [11] و آن شهادت این است که خدا حیات جاودانی به ما داده است واین حیات، در پسر اوست. [12] آنکه پسر را داردحیات را دارد و آنکه پسر خدا را ندارد، حیات رانیافته است. [13] این را نوشتم به شما که به اسم خدا ایمان آوردهاید تا بدانید که حیات جاودانی دارید و تا به اسم پسر خدا ایمان بیاورید. [14] و این است آن دلیری که نزد وی داریم که هرچه برحسب اراده او سوال نماییم، ما را میشنود. [15] و اگر دانیم که هرچه سوال کنیم ما را میشنود، پس میدانیم که آنچه از او درخواست کنیم مییابیم. [16] اگر کسی برادر خود را بیند که گناهی را که منتهی به موت نباشد میکند، دعا بکند و او را حیات خواهدبخشید، به هرکه گناهی منتهی به موت نکرده باشد. گناهی منتهی به موت هست؛ بجهت آن نمی گویم که دعا باید کرد. [17] هر ناراستی گناه است، ولی گناهی هست که منتهی به موت نیست. [18] و میدانیم که هرکه از خدا مولود شده است، گناه نمی کند بلکه کسیکه از خدا تولد یافت خودرا نگاه میدارد و آن شریر او را لمس نمی کند. [19] و میدانیم که از خدا هستیم و تمام دنیا درشریر خوابیده است. [20] اما آگاه هستیم که پسرخدا آمده است و به ما بصیرت داده است تا حق رابشناسیم و در حق یعنی در پسر او عیسی مسیح هستیم. اوست خدای حق و حیات جاودانی.
[21] فرزندان من، از هر چه که جای خدا را در قلبتان می‌گیرد، دوری کنید.

[1] بامدادان، بیدرنگ روسای کهنه بامشایخ و کاتبان و تمام اهل شورامشورت نمودند و عیسی را بند نهاده، بردند و به پیلاطس تسلیم کردند. [2] پیلاطس از او پرسید: «آیا تو پادشاه یهودهستی؟» او در جواب وی گفت: «تو میگویی.» [3] و چون روسای کهنه ادعای بسیار بر او می نمودند، [4] پیلاطس باز از او سوال کرده، گفت: «هیچ جواب نمی دهی؟ ببین که چقدر بر توشهادت میدهند!» [5] اما عیسی باز هیچ جواب نداد، چنانکه پیلاطس متعجب شد. [6] و در هر عید یک زندانی، هرکه رامی خواستند، بجهت ایشان آزاد میکرد. [7] و برابانامی با شرکای فتنه او که در فتنه خونریزی کرده بودند، در حبس بود. [8] آنگاه مردم صدازده، شروع کردند بهخواستن که برحسب عادت با ایشان عمل نماید. [9] پیلاطس درجواب ایشان گفت: «آیا میخواهید پادشاه یهود را برای شما آزاد کنم؟» [10] زیرا یافته بودکه روسای کهنه او را از راه حسد تسلیم کرده بودند. [11] اما روسای کهنه مردم را تحریض کرده بودند که بلکه برابا را برای ایشان رهاکند. [12] پیلاطس باز ایشان را در جواب گفت: «پس چه میخواهید بکنم با آن کس که پادشاه یهودش میگویید؟» [13] ایشان بار دیگر فریادکردند که «او را مصلوب کن!» [14] پیلاطس بدیشان گفت: «چرا؟ چه بدی کرده است؟» ایشان بیشتر فریاد برآوردند که «او را مصلوب کن.» [15] پس پیلاطس چون خواست که مردم راخشنود گرداند، برابا را برای ایشان آزاد کرد وعیسی را تازیانه زده، تسلیم نمود تا مصلوب شود.

[3] و قوم های بسیار عزیمت کرده، خواهند گفت: «بیایید تا به کوه خداوند و به خانه خدای یعقوب برآییم تا طریق های خویش را به ما تعلیم دهد و به راههای وی سلوک نماییم.» زیرا که شریعت از صهیون و کلام خداوند از اورشلیم صادر خواهد شد. [4] و اوامتها را داوری خواهد نمود و قوم های بسیاری را تنبیه خواهد کرد و ایشان شمشیرهای خود رابرای گاوآهن و نیزه های خویش را برای اره هاخواهند شکست و امتی بر امتی شمشیر نخواهدکشید و بار دیگر جنگ را نخواهند آموخت. [5] ای خاندان یعقوب بیایید تا در نور خداوند سلوک نماییم. [6] زیرا قوم خود یعنی خاندان یعقوب را ترک کردهای، چونکه از رسوم مشرقی مملو و مانندفلسطینیان فالگیر شدهاند و با پسران غربا دست زدهاند، [7] و زمین ایشان از نقره و طلا پر شده وخزاین ایشان را انتهایی نیست، و زمین ایشان ازاسبان پر است و ارابه های ایشان را انتهایی نیست؛ [8] و زمین ایشان از بتها پر است؛ صنعت دستهای خویش را که به انگشتهای خود ساختهاند سجده مینمایند. [9] و مردم خم شده و مردان پست میشوند. لهذا ایشان را نخواهی آمرزید. [10] از ترس خداوند و از کبریای جلال وی به صخره داخل شده، خویشتن را در خاک پنهان کن. [11] چشمان بلند انسان پست و تکبر مردان خم خواهد شد و در آن روز خداوند به تنهایی متعال خواهد بود.

[24] و خدا گفت: «زمین، جانوران را موافق اجناس آنها بیرون آورد، بهایم و حشرات وحیوانات زمین به اجناس آنها.» و چنین شد. [25] پس خدا حیوانات زمین را به اجناس آنهابساخت و بهایم را به اجناس آنها و همه حشرات زمین را به اجناس آنها. و خدا دید که نیکوست. [26] و خدا گفت: «آدم را بصورت ما و موافق شبیه ما بسازیم تا بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان وبهایم و بر تمامی زمین و همه حشراتی که بر زمین میخزند، حکومت نماید.» [27] پس خدا آدم را بصورت خود آفرید. او رابصورت خدا آفرید. ایشان را نر و ماده آفرید. [28] و خدا ایشان را برکت داد و خدا بدیشان گفت: «بارور و کثیر شوید و زمین را پر سازید و در آن تسلط نمایید، و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان وهمه حیواناتی که بر زمین میخزند، حکومت کنید.» [29] و خدا گفت: «همانا همه علف های تخم داری که بر روی تمام زمین است و همه درختهایی که در آنها میوه درخت تخم دار است، به شما دادم تا برای شما خوراک باشد. [30] و به همه حیوانات زمین و به همه پرندگان آسمان وبه همه حشرات زمین که در آنها حیاتاست، هر علف سبز را برای خوراک دادم.» و چنین شد. [31] و خدا هرچه ساخته بود، دید و همانابسیار نیکو بود. و شام بود و صبح بود، روزششم.
[1] و آسمانها و زمین و همه لشکر آنها تمام شد. [2] و در روز هفتم، خدا از همه کار خود که ساخته بود، فارغ شد. و در روز هفتم از همه کارخود که ساخته بود، آرامی گرفت. [3] پس خدا روزهفتم را مبارک خواند و آن را تقدیس نمود، زیراکه در آن آرام گرفت، از همه کار خود که خداآفرید و ساخت.

[1] ای پسر من اگر سخنان مرا قبول مینمودی و اوامر مرا نزد خود نگاه میداشتی، [2] تاگوش خود را به حکمت فرا گیری و دل خود را به فطانت مایل گردانی، [3] اگر فهم را دعوت میکردی و آواز خود را به فطانت بلندمی نمودی، [4] اگر آن را مثل نقره میطلبیدی ومانند خزانه های مخفی جستجو میکردی، [5] آنگاه ترس خداوند را میفهمیدی، و معرفت خدا را حاصل مینمودی. [6] زیرا خداوندحکمت را میبخشد، و از دهان وی معرفت وفطانت صادر میشود. [7] به جهت مستقیمان، حکمت کامل را ذخیره میکند و برای آنانی که درکاملیت سلوک مینمایند، سپر میباشد، [8] تاطریقهای انصاف را محافظت نماید و طریق مقدسان خویش را نگاه دارد. [9] پس آنگاه عدالت و انصاف را میفهمیدی، و استقامت و هر طریق نیکو را. [10] زیرا که حکمت به دل تو داخل میشد و معرفت نزد جان تو عزیزمی گشت. [11] تمیز، تو را محافظت مینمود، وفطانت، تو را نگاه میداشت، [12] تا تو را از راه شریر رهایی بخشد، و از کسانی که به سخنان کج متکلم میشوند. [13] که راههای راستی را ترک میکنند، و به طریقهای تاریکی سالک میشوند. [14] از عمل بد خشنودند، و از دروغهای شریرخرسندند. [15] که در راههای خود معوجند، و درطریقهای خویش کج رو میباشند. [16] تا تو را اززن اجنبی رهایی بخشد، و از زن بیگانهای که سخنان تملقآمیز میگوید؛ [17] که مصاحب جوانی خود را ترک کرده، و عهد خدای خویش را فراموش نموده است. [18] زیرا خانه او به موت فرو میرود و طریقهای او به مردگان. [19] کسانی که نزد وی روند برنخواهند گشت، و به طریقهای حیات نخواهند رسید. [20] تا به راه صالحان سلوک نمایی و طریقهای عادلان را نگاه داری. [21] زیراکه راستان در زمین ساکن خواهند شد، و کاملان در آن باقی خواهند ماند. [22] لیکن شریران از زمین منقطع خواهند شد، و ریشه خیانتکاران از آن کنده خواهد گشت.