1 ژانویه(گریگوری) / 14 ژانویه(جولیان)

[1] و چون اَبرام نود و نه ساله بود، خداوند بر اَبرام آشکار شده، گفت: «من هستم خدای قادر مطلق، پیش روی من گام بردار و کامل باش. [2] عهد خویش را در میان خود و تو خواهم بست، و تو را بسیار بسیار زیاد خواهم گردانید.» [3] آنگاه اَبرام به روی در‌افتاد و خدا به او خطاب کرده، گفت: [4] «اما من! اینک عهد من با توست و تو پدر قومهای بسیار خواهی بود. [5] و نام تو بعد از این اَبرام خوانده نشود، بلکه نام تو ابراهیم خواهد بود، زیرا که تو را پدر قومهای بسیار گردانیدم. [6] و تو را بسیار بارور نمایم و قومها از تو پدید آورم و پادشاهان از تو به وجود آیند. [7] و عهد خویش را در میان خود و تو، و نسلت بعد از تو استوار گردانم که پشت بر پشت عهد جاودانی باشد، تا تو را و بعد از تو نسل تو را خدا باشم. [8] و زمین غربت تو، یعنی تمام زمین کنعان را، به تو و بعد از تو به نسل تو به ملکیت ابدی دهم و خدای ایشان خواهم بود.» [9] پس خدا به ابراهیم گفت: «و اما تو عهد مرا نگاه دار، تو و بعد از تو ذریت تو در نسلهای ایشان. [10] این است عهد من که نگاه خواهید داشت، در میان من و شما و نسل تو بعد از تو هر فرزند پسر از شما ختنه شود. [11] گوشت قلفه خود را ختنه کنید تا نشان آن عهدی باشد که در میان من و شماست. [12] هر پسر هشت روزه از شما ختنه شود. هر طفل پسر در نسلهای شما، خواه خانه‌زاد خواه زرخرید، از کودکان هر اجنبی که از نسل تو نباشد، [13] هر خانه‌زاد تو و هر زر خرید تو البته ختنه شود تا عهد من در گوشت شما عهد جاودانی باشد. [14] و اما هر طفل پسر ختنه ناشده که گوشت قلفه او ختنه نشود، آن کس از قوم خود بریده شود، زیرا که عهد مرا شکسته است.»

[22] خداوند مرا آغاز راه خود داشت، قبل از کارهای خویش از ازل. [23] من از ازل برقرار بودم، از ابتدا پیش از بودن جهان. [24] هنگامی که ژرفاها نبود، من مولود شدم، وقتی که چشمه‌های پر از آب وجود نداشت. [25] قبل از آنگاه کوه‌ها برپا شود، پیش از تپّه​ها زاده شدم. [26] چون زمین و صحراها را هنوز نساخته بود، و نه اوّل غبار دنیا را. [27] وقتی که او آسمان را استوار ساخت، من آنجا بودم، و هنگامی که دایره را بر سطح ژرفا قرار داد. [28] وقتی که آسمان‌ها را بالا استوار کرد و چشمه‌های ژرفا را استوار گردانید. [29] چون به دریا حد قرار داد، تا آبها از فرمان او تجاوز نکنند، و زمانی که بنیاد زمین را نهاد. [30] آنگاه نزد او معمار بودم و روز به روز شادی می‌کردم و همیشه به حضور او پایکوبی می‌کردم.

[31] دهان صالحان حکمت را می‌رویاند، امّا زبان دروغگویان از ریشه‌ کنده خواهد شد. [32] لب‌های عادلان به امور قابل قبول آگاه است، امّا دهان شریران پر از دروغ‌ها است.

[1] ترازوی با تقلب نزد خداوند نفرت انگیز است، امّا سنگ کامل پسندیده او است. [2] چون تکبّر می‌آید خجالت می‌آید، امّا حکمت با متواضعان است. [3] کاملیّت راستان ایشان را هدایت می‌کند، امّا کجی خیانتکاران ایشان را هلاک می‌سازد. [4] توانگری در روز غضب منفعت ندارد، امّا عدالت از مرگ رهایی می‌بخشد. [5] عدالت مرد کامل طریق او را راست می‌سازد، امّا شریر از شرارت خود هلاک می‌گردد. [6] عدالت راستان ایشان را خلاصی می‌بخشد، امّا خیانتکاران به دام شهوات خود گرفتار می‌شوند. [7] چون مرد شریر بمیرد، امید او نابود می‌گردد و انتظار نیرومندان تلف می‌شود. [8] مرد عادل از تنگی آزاد می‌شود و شریر به ‌جای او می‌آید. [9] مرد منافق به دهانش همسایه خود را هلاک می‌سازد و عادلان به معرفت خویش نجات می‌یابند. [10] از سعادتمندی عادلان، شهر شادی می‌کند، و از هلاکت شریران، فریادهای شادمانی سر می‌دهد. [11] از برکت راستان، شهر سرافراز می‌شود، امّا از دهان شریران منهدم می‌گردد. [12] کسی ‌که همسایه خود را حقیر شمارد، عاری از عقل می‌باشد، امّا صاحب بصیرت ساکت می‌ماند.

[9] من در هستم هر ‌که از من داخل گردد، نجات یابد و بیرون و درون خرامد و علوفه یابد. [10] دزد نمی‌آید مگر آنکه بدزدد و بکشد و هلاک کند. من آمدم تا ایشان حیات یابند و آن را به فراوانی حاصل کنند. [11] «من شبان نیکو هستم. شبان نیکو جان خود را در راه گوسفندان می‌نهد. [12] امّا مزدوری که شبان نیست و گوسفندان از آنِ او نمی‌باشند، چون بیند که گرگ می‌آید، گوسفندان را گذاشته، فرار می‌کند و گرگ گوسفندان را می‌گیرد و پراکنده می‌سازد. [13] مزدور می‌گریزد، چونکه مزدور است و به فکر گوسفندان نیست. [14] من شبان نیکو هستم و خاصّان خود را می‌شناسم و خاصّان من مرا می‌شناسند. [15] چنانکه پدر مرا می‌شناسد و من پدر را می‌شناسم و جان خود را در راه گوسفندان می‌نهم. [16] و مرا گوسفندان دیگر هست که از این آغل نیستند. باید آنها را نیز بیاورم و صدای مرا خواهند شنید و یک گله و یک شبان خواهند شد.

[8] باخبر باشید که کسی شما را نرباید به فلسفه و حیله باطل، مطابق تقلید مردم و بر حسب اصول دنیوی، نه برحسب مسیح، [9] که در وی از جهت جسم، تمامی پری الوهیت ساکن است. [10] و شما در وی به کمال رسیده‌‌اید که سَرِ تمامی ریاست و قدرت است. [11] و در وی ختنه شده‌اید، به ختنه ناساخته به ‌دست، یعنی بیرون کردن بدن جسمانی به‌وسیلهٔ ختنه مسیح. [12] و با وی در تعمید دفن گشتید که در آن هم برخیزانیده شدید به ایمان بر کار خدا که او را از مردگان برخیزانید.

[26] زیرا که ما را چنین رئیس کاهنی شایسته است، قدّوس و بی‌آزار و بی‌عیب و از گناهکاران جدا شده و از آسمانها بلندتر گردیده، [27] که هر روز محتاج نباشد به مثال آن سران کاهنان که اوّل برای گناهان خود و بعد برای قوم قربانی بگذراند، چونکه این را یک بار فقط به‌ جا آورد هنگامی که خود را به قربانی گذرانید. [28] از آن رو که شریعت مردمانی را که ضعفها دارند کاهن می‌سازد، لیکن کلام قسم که بعد از شریعت است، پسر را که تا به ابد کامل شده است.

[1] پس مقصود عمده از این کلام این است که برای ما چنین رئیس کاهنی هست که در آسمانها به ‌دست راست تخت مقام عظمت نشسته است، [2] که خادم مکان اقدس و آن خیمه حقیقی است که خداوند آن را برپا نمود نه انسان.

[20] و شبانان خدا را تمجید و حمدکنان برگشتند، به ‌سبب همهٔ آن اموری که دیده و شنیده بودند چنانکه به ایشان گفته شده بود. [21] و چون روز هشتم، وقت ختنه طفل رسید، او را عیسی نام نهادند، چنانکه فرشته قبل از قرار گرفتن او در رَحِم، او را نامیده بود.

[40] و طفل نمو کرده، به روح قوی می‌گشت و از حکمت پر شده، فیض خدا بر او می‌بود. [41] و والدین او هر ساله به جهت عید فِصَح، به اورشلیم می‌رفتند. [42] و چون دوازده ساله شد، موافق رسم عید، به اورشلیم آمدند. [43] و چون روزها را تمام کرده مراجعت می‌نمودند، آن طفل یعنی عیسی، در اورشلیم توقف نمود و یوسف و مادرش نمی دانستند. [44] بلکه چون گمان می‌بردند که او در قافله است، سفر یکروزه کردند و او را در میان خویشان و آشنایان خود می‌جستند. [45] و چون او را نیافتند، به دنبال او به اورشلیم برگشتند. [46] و بعد از سه روز، او را در معبد یافتند که در میان معلّمان نشسته، سخنان ایشان را می‌شنود و از ایشان پی در پی سؤال می​کند. [47] و هر ‌که سخن او را می شنید، از فهم و جوابهای او متحیّر می‌گشت. [48] چون ایشان او را دیدند، مضطرب شدند. پس مادرش به وی گفت: «ای فرزند، چرا با ما چنین کردی؟ اینک پدرت و من با نگرانی بسیار تو را جستجو می‌کردیم.» [49] او به ایشان گفت: «از بهر ‌چه به دنبال من می‌گردید؟ مگر ندانسته‌اید که باید من در کارهای پدر خود باشم؟» [50] ولی آن سخنی را که به ایشان گفت، نفهمیدند. [51] پس با ایشان روانه شده، به ناصره آمد و مطیع ایشان می‌بود و مادر او تمامی این امور را در خاطر خود نگاه می‌داشت. [52] و عیسی در حکمت و قامت و رضامندی نزد خدا و مردم رشد می‌کرد.

[17] عیسی با ایشان به زیر آمده، بر جای هموار بایستاد. و جمعی از شاگردان وی و گروهی بسیار از قوم، از تمام یهودیه و اورشلیم و کناره دریای صور و صِیدون آمدند تا کلام او را بشنوند و از امراض خود شفا یابند. [18] و کسانی که از ارواح پلید در عذاب بودند، شفا یافتند. [19] و تمام آن گروه می‌خواستند او را لمس کنند. زیرا قوّتی از وی صادر شده، همه را تندرستی می‌بخشید. [20] پس عیسی نظر خود را به شاگردان خویش افکنده، گفت: «خوشا به حال شما‌ ای مساکین، زیرا پادشاهی خدا از آن شما است. [21] خوشا به حال شما که اکنون گرسنه‌اید، زیرا که سیر خواهید شد. خوشا به حال شما که اکنون گریانید، زیرا خواهید خندید. [22] خوشا به حال شما وقتی که مردم به خاطر پسر انسان از شما نفرت گیرند و شما را از خود جدا سازند و دشنام دهند و نام شما را چون شریر شهرت دهند. [23] در آن روز شاد باشید و وجد نمایید، زیرا اینک اجر شما در آسمان عظیم می‌باشد. زیرا که به همینطور پدران ایشان با انبیا رفتار نمودند.