1 اکتبر (گریگوری) /14 اکتبر (جولیان)

“در آن روزها، مریم برخاست و به شهری از کوهستان یهودیه به شتاب رفت. و به خانهٔ زکریا وارد شده، به الیزابت سلام کرد. و چون الیزابت سلام مریم را شنید، بچّه در رَحِم او تکان خورد و الیزابت به روح‌القدس پر شده، به صدای بلند ندا کرده گفت: «تو در میان زنان مبارک هستی و مبارک است ثمره رَحِم تو. از کجا این به من رسید که مادر خداوند من، به نزد من آید؟ زیرا اینک چون صدای سلام تو به گوشم رسید، بچّه از خوشی در رَحِم من به حرکت درآمد. خوشا به حال او که ایمان آورد، زیرا که آنچه از جانب خداوند به وی گفته شد، به انجام خواهد رسید.» لوقا (1‏:46‏-53 ؛ اوّل سموئیل 2‏:1‏-10) پس مریم گفت: «جان من خداوند را تمجید می‌کند، و روح من به رهاننده من خدا به وجد آمد، زیرا بر ‌حقارت کنیز خود نظر افکند. زیرا از این به بعد تمامی نسلها مرا خوشبخت خواهند خواند، زیرا آن قادر، به من کارهای عظیم کرده و نام او قدوس است،
و مریم نزدیک به سه ماه نزد وی ماند. پس به خانه خود مراجعت کرد.”

[33] خلاصه هر یکی از شما نیز زن خود را مثل نفس خود محبّت بنماید و زن شوهر خود را باید احترام نمود.
[1] ای فرزندان، والدین خود را در خداوند اطاعت نمایید، زیرا که این درست است. [2] «پدر و مادر خود را احترام نما» که این فرمان اوّلِ با وعده است. [3] «تا تو را شفا باشد و عمر دراز بر زمین کنی.» [4] و ‌ای پدران، فرزندان خود را به خشم میاورید بلکه ایشان را به تعلیم و پند خداوند تربیت نمایید. [5] ‌ای غلامان، آقایان بشری خود را با ترس و لرز، و با ساده‌دلی اطاعت کنید، چنانکه انگار مسیح را اطاعت می‌کنید، [6] نه به خدمت حضور مثل جویندگان خشنودی انسان، بلکه چون غلامان مسیح که ارادهٔ خدا را از دل به عمل می‌آورند، [7] و به نیّت خالص خداوند را خدمت می کنند نه انسان را، [8] و می‌دانند هر کس که عمل نیکو کند، پاداش آن را از خداوند خواهد یافت، خواه غلام و خواه آزاد. [9] و ‌ای آقایان، با ایشان به همین شیوه رفتار نمایید و از تهدید کردن دوری کنید، چونکه می‌دانید که خود شما را هم آقایی هست در آسمان و او به ظاهر نگاه نمی‌کند.

“خلاصه آن عهد اوّل را نیز قوانین و مقررات خدمت و قُدس دنیوی بود. زیرا خیمه اوّل برپا شد که در آن بود چراغدان و میز و نان تقدیمی، و آن به قُدس معروف گردید. و در پشت پردهٔ دوّم بود آن خیمه‌ای که به قُدس‌الاقداس معروف است، که در آن بود مذبح زرّین بخور و صندوق شهادت که همهٔ اطرافش به طلا آراسته بود؛ و در آن بود ظرف طلا که پر از ‘مَنّا’ بود و عصای هارون که شکوفه آورده بود و دو لوح عهد. و بر بالای آن کروبیان جلال که بر تخت رحمت سایه‌گستر می‌بودند و اکنون جای شرح جزئیات آنها نیست. پس چون این چیزها به اینطور آراسته شد، کاهنان برای انجام ضروریات خدمت، پیوسته به خیمهٔ اوّل وارد می‌شوند. لیکن به خیمه دوّم سالی یک مرتبه رئیس کاهنان ‌تنها داخل می‌شود؛ و آن هم نه بدون خون قربانی که برای خود و برای جهالات قوم می‌گذراند. ”

[16] و به ناصره جایی که پرورش یافته بود، رسید و مطابق عادت خود در روز سبت به کنیسه وارد شده، برای خواندن کلام برخاست. [17] آنگاه طومار اِشَعیای نبی را به او دادند و چون طومار را گشود، جایی را یافت که مکتوب است: [18] «روح خداوند بر من است، زیرا که مرا مسح کرد تا فقیران را مژده دهم و مرا فرستاد، تا شکسته دلان را شفا بخشم و اسیران را به آزادی و کوران را به بینایی موعظه کنم و تا ستمدیدگان را، آزاد سازم، [19] و از سال لطف خداوند موعظه کنم.’» [20] پس طومار را به هم پیچیده، به خادم سپرد و بنشست و چشمان همهٔ اهل کنیسه بر وی دوخته می‌بود. [21] آنگاه به ایشان شروع به گفتن کرد که «امروز این نوشته در گوشهای شما تمام شد.» [22] و همه بر وی شهادت دادند و از سخنان فیض‌آمیزی که از دهانش صادر می‌شد، تعجّب نموده، گفتند: «مگر این پسر یوسف نیست؟»

“و هنگامی که می‌رفتند، عیسی وارد شهری شد و زنی که مارتا نام داشت، او را به خانه خود پذیرفت. و او را خواهری مریم نام بود که نزد پایهای عیسی نشسته کلام او را می‌شنید. امّا مارتا به سبب زیاد بودن خدمت مضطرب می‌بود. پس نزدیک آمده، گفت: «ای خداوند، آیا تو را باکی نیست که خواهرم مرا واگذارد که تنها خدمت کنم؟ او را بفرما تا مرا یاری کند.» عیسی در جواب وی گفت: «ای مارتا، ای مارتا، تو در چیزهای بسیار اندیشه و اضطراب داری. لیکن یک چیز لازم است و مریم آن نصیب خوب را اختیار کرده است که از او گرفته نخواهد شد.»
چون او این سخنان را می‌گفت، زنی از آن میان به صدای بلند او را گفت: «خوشا به حال آن رَحِمی که تو را حمل کرد و پستانهایی که به تو شیر داد.» لیکن او گفت: «بلکه خوشا به حال آنانی که کلام خدا را می‌شنوند و آن را نگاه می​دارند.»

“در آن روزها، مریم برخاست و به شهری از کوهستان یهودیه به شتاب رفت. و به خانهٔ زکریا وارد شده، به الیزابت سلام کرد. و چون الیزابت سلام مریم را شنید، بچّه در رَحِم او تکان خورد و الیزابت به روح‌القدس پر شده، به صدای بلند ندا کرده گفت: «تو در میان زنان مبارک هستی و مبارک است ثمره رَحِم تو. از کجا این به من رسید که مادر خداوند من، به نزد من آید؟ زیرا اینک چون صدای سلام تو به گوشم رسید، بچّه از خوشی در رَحِم من به حرکت درآمد. خوشا به حال او که ایمان آورد، زیرا که آنچه از جانب خداوند به وی گفته شد، به انجام خواهد رسید.» لوقا (1‏:46‏-53 ؛ اوّل سموئیل 2‏:1‏-10) پس مریم گفت: «جان من خداوند را تمجید می‌کند، و روح من به رهاننده من خدا به وجد آمد، زیرا بر ‌حقارت کنیز خود نظر افکند. زیرا از این به بعد تمامی نسلها مرا خوشبخت خواهند خواند، زیرا آن قادر، به من کارهای عظیم کرده و نام او قدوس است،
و مریم نزدیک به سه ماه نزد وی ماند. پس به خانه خود مراجعت کرد.”

“امّا در خداوند اعتماد دارم که خود هم به زودی بیایم. ولی لازم دانستم که اِپافرودیتوس را به سوی شما روانه نمایم که مرا برادر و همکار و همرزم می‌باشد، امّا شما را رسول و خادم نیاز من. زیرا که مشتاق همه شما بود و غمگین شد از اینکه شنیده بودید که او بیمار شده بود. و به راستی هم بیمار و در آستانه مرگ بود، لیکن خدا بر او ترحّم فرمود و نه بر او فقط، بلکه بر من نیز تا مرا غمی بر غم نباشد. پس به سعی بیشتر او را روانه نمودم تا از دیدنش باز شاد شوید و غصه من کمتر شود. پس او را در خداوند با کمال خوشی بپذیرید و چنین کسان را محترم بدارید، زیرا در کار مسیح در آستانه مرگ شد و جان خود را به خطر انداخت تا کاستی خدمت شما را برای من جبران نماید.”

“خلاصه آن عهد اوّل را نیز قوانین و مقررات خدمت و قُدس دنیوی بود. زیرا خیمه اوّل برپا شد که در آن بود چراغدان و میز و نان تقدیمی، و آن به قُدس معروف گردید. و در پشت پردهٔ دوّم بود آن خیمه‌ای که به قُدس‌الاقداس معروف است، که در آن بود مذبح زرّین بخور و صندوق شهادت که همهٔ اطرافش به طلا آراسته بود؛ و در آن بود ظرف طلا که پر از ‘مَنّا’ بود و عصای هارون که شکوفه آورده بود و دو لوح عهد. و بر بالای آن کروبیان جلال که بر تخت رحمت سایه‌گستر می‌بودند و اکنون جای شرح جزئیات آنها نیست. پس چون این چیزها به اینطور آراسته شد، کاهنان برای انجام ضروریات خدمت، پیوسته به خیمهٔ اوّل وارد می‌شوند. لیکن به خیمه دوّم سالی یک مرتبه رئیس کاهنان ‌تنها داخل می‌شود؛ و آن هم نه بدون خون قربانی که برای خود و برای جهالات قوم می‌گذراند. ”

“پس به وی گفتند: «از چه سبب شاگردان یحیی روزه بسیار می‌دارند و عبادت می​کنند و همچنین شاگردان فریسیان نیز، لیکن شاگردان تو می خورند و می نوشند؟» عیسی به ایشان گفت: «آیا می‌توانید پسران خانهٔ عروسی را مادامی که داماد با ایشان است، روزه‌دار سازید؟ بلکه روزهایی می‌آید که داماد از ایشان گرفته شود، آنگاه در آن روزها روزه خواهند داشت.» و مَثَلی برای ایشان آورد که «هیچ‌کس پارچه‌ای از لباس نو را بر لباس کهنه وصله نمی کند و گرنه آن، نو را پاره کند و وصله‌ای که از نو گرفته شد نیز مناسب آن کهنه نَبُود. و هیچ‌کس شراب نو را در مشکهای کهنه نمی‌ریزد و گرنه شراب نو، مشکها را پاره می‌کند و خودش ریخته و مشکها از بین می‌رود. بلکه شراب نو را در مشکهای نو باید ریخت تا هر دو محفوظ بماند. و کسی نیست که چون شراب کهنه را نوشیده بی‌درنگ نو را بخواهد، زیرا می‌گوید: ‘کهنه بهتر است.’»”

“و هنگامی که می‌رفتند، عیسی وارد شهری شد و زنی که مارتا نام داشت، او را به خانه خود پذیرفت. و او را خواهری مریم نام بود که نزد پایهای عیسی نشسته کلام او را می‌شنید. امّا مارتا به سبب زیاد بودن خدمت مضطرب می‌بود. پس نزدیک آمده، گفت: «ای خداوند، آیا تو را باکی نیست که خواهرم مرا واگذارد که تنها خدمت کنم؟ او را بفرما تا مرا یاری کند.» عیسی در جواب وی گفت: «ای مارتا، ای مارتا، تو در چیزهای بسیار اندیشه و اضطراب داری. لیکن یک چیز لازم است و مریم آن نصیب خوب را اختیار کرده است که از او گرفته نخواهد شد.»
چون او این سخنان را می‌گفت، زنی از آن میان به صدای بلند او را گفت: «خوشا به حال آن رَحِمی که تو را حمل کرد و پستانهایی که به تو شیر داد.» لیکن او گفت: «بلکه خوشا به حال آنانی که کلام خدا را می‌شنوند و آن را نگاه می​دارند.»